บทที่ 166 เซียนอยู่ข้างกาย! แกล้งหลับในห้องโดยสาร! (ฟรี)

บทที่ 166 เซียนอยู่ข้างกาย! แกล้งหลับในห้องโดยสาร! (ฟรี)

ภายในมิติซ่อนแอบ ร่างของซูมู่เปลี่ยนเป็น "วิสกี้" โดยอัตโนมัติ ขณะที่เสื้อโค้ทนักสืบถูกสวมลงบนร่าง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอย่างเป็นทางการ

【ห้า... สี่... สาม... สอง... หนึ่ง!】

【หมดเวลาเตรียมตัว การแข่งขันเริ่มต้น ขอให้สนุกกับเกม!】

ทันทีที่เสียงระบบเงียบลง สายตาของซูมู่เริ่มพร่ามัว สติค่อย ๆ ดับวูบ...

เมื่อได้สติกลับมาอีกครั้ง เสียงใบพัดหมุนอย่างบ้าคลั่งดังก้องอยู่ในหู

ซูมู่ลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วกวาดมองไปรอบตัว พบว่าตนเองกำลังอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ที่บินด้วยความเร็วสูง!

นอกจากเขาแล้ว ยังมีผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ อีกด้วย!

ขณะกำลังจะลุกขึ้นนั่ง ซูมู่ถึงกับชะงัก เพราะพบว่าร่างกายของตนถูกมัดติดกับที่นั่งอย่างแน่นหนา!

คนรอบข้างล้วนตกอยู่ในสภาพเดียวกัน!

ด้วยมุมมองที่จำกัด ซูมู่จึงเห็นได้เพียงด้านหน้าเท่านั้น แต่จากการคำนวณคร่าว ๆ เขาพบว่ามีผู้ถูกมัดไว้อย่างน้อยสามสิบคน!

นี่มัน... หมายความว่าไง?!

ซูมู่พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ แต่กลับไร้ผล

พลังของเขาถูกกดทับอีกแล้ว!

ไม่สิ... ครั้งนี้เขาอ่อนแอเกินไป แม้แต่ระดับ F ยังไปไม่ถึง! จากมหาเซียน กลับกลายเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา!

"คนพวกนี้ยังไม่ตื่น... ตอนนี้ยังต้องเงียบไว้ก่อน"

"เมื่อทุกคนฟื้นคืนสติ ระบบน่าจะประกาศภารกิจในรอบนี้ แล้วเราจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

"ตอนนี้แกล้งหลับไปก่อนดีกว่า ตื่นพร้อมกับคนอื่น ๆ เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตา!"

ขณะที่ซูมู่ค่อย ๆ หลับตาลง ภาพของเขาถูกสตรีมไปยังห้องสตรีมสดทั่วโลก

ผู้ชมทุกคนต่างมองเห็นสถานการณ์ที่เขาเผชิญ!

"พระเจ้า! วิสกี้โดนมัดอยู่กับที่นั่ง! นี่มันถูกจับตัวมาใช่ไหม?!"

"ใช่แล้ว! แถมไม่ใช่แค่เขาคนเดียว! ผู้เข้าแข่งขันทุกคนถูกมัดไว้กับที่นั่งเหมือนกัน นี่มันอะไรกัน? นักโทษทั้งหมดเหรอ? หรือเป็นเกมซ่อนแอบฉบับนักโทษ?"

"ไม่น่าใช่แค่นั้น! เดี๋ยวต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่! เหล่าเซียนระดับ A ยังไม่ตื่นเลย! ถ้าพวกนั้นตื่นขึ้นมา ศึกคงระเบิดแน่!"

"ดูเหมือนมีคนแค่ร้อยกว่าคนเท่านั้น? แล้วที่เหลือล่ะ? อยู่บนเครื่องลำอื่นเหรอ?"

"โอ๊ย! รอไม่ไหวแล้ว! มิติซ่อนแอบ! บอกเราหน่อยว่าเกมในรอบนี้คืออะไร!"

ขณะที่ผู้ชมกำลังตื่นเต้น นักวิเคราะห์ในห้องสตรีมสดต่างเริ่มลงความเห็น

"วิสกี้พยายามจะขยับตัว แต่ทำไม่ได้ แสดงว่ามีสองความเป็นไปได้ หนึ่ง—พลังของเขาถูกลดทอน หรือสอง—พันธนาการนี้ไม่ใช่ของธรรมดา"

"ข้าเอนเอียงไปทางข้อแรกนะ วิสกี้อ่อนแอลงแน่นอน เพราะเชือกพวกนี้ดูแล้วไม่น่าจะพิเศษอะไร"

"ถ้าเป็นแบบนั้น แปลว่าพลังของทุกคนในที่นี้ถูกลดลง? งั้นระดับ S กับ A ก็คงไม่ต่างกันมาก?"

"อาจจะใช่... แต่บางทีอาจมีวิธีให้พวก S ฟื้นฟูพลังได้ เซียนระดับนั้นคงมีไพ่ตายอยู่บ้าง!"

"ต้องรอให้พวกเขาฟื้นกันก่อน ถึงจะรู้ว่าเกมนี้มีกฎอะไร!"

ในอีกห้านาทีต่อมา ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเริ่มฟื้นตัว

ทุกคนต่างแสดงท่าทีตกใจ ก่อนจะสงบลง แล้วสำรวจรอบตัว

เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นทั่วทั้งห้องโดยสาร

ขณะที่ซูมู่กำลังจะลืมตาแกล้งทำเป็นเพิ่งฟื้น เสียงแหบแห้งจากด้านซ้ายของเขาก็ดังขึ้น

"วิสกี้?! วิสกี้ก็อยู่ที่นี่ด้วย?!"

มีคนจำเขาได้แล้ว!

ทันทีที่ชื่อของเขาถูกเอ่ย ห้องโดยสารที่เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบก็เงียบลงทันที

สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังต้นเสียง

"วิสกี้ก็ร่วมแข่งซ่อนแอบครั้งนี้ด้วย?! ถ้ามีโอกาส ข้าต้องลองตีสนิทกับเขาสักหน่อย!"

"เจ้าคิดอะไรอยู่? ต้องร่วมมือกันก่อนสิ! แต่พอถึงเวลาสุดท้าย... ก็จัดการเขาซะ!"

"ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้ร่วมเวทีกับคนดังขนาดนี้! แปลว่าเกมนี้จะสตรีมสดทั่วโลกใช่ไหม? ฮ่า ๆ ถ้ามีโอกาส ข้าจะเป็นคนสังหารวิสกี้เอง!"

"เจ้าหน้าตาดีขนาดนี้... สมองคงมีอะไรพิเศษแน่! เอาหัวเจ้ามาศึกษาหน่อยเป็นไง?"

ซูมู่ฟังคำพูดรอบตัวแล้วใจเย็นลง

ดูเหมือนว่าใบหน้าของเขาจะเป็นที่รู้จักไปทั่วแล้วจริง ๆ

"พอจบเกมนี้ ต้องเปลี่ยนตัวตนแล้ว... ถึงเวลาสลับมาใช้ตัวตนอื่นของโรงกลั่นแล้วล่ะ"

"ตอนนี้ยังตื่นไม่ได้! แกล้งหลับต่อไป จนกว่าระบบจะประกาศกฎการแข่งขัน!"

"คิดจะกำจัดข้า? พวกเจ้ามีปัญญาหรือเปล่า?"

ขณะที่ซูมู่กำลังตัดสินใจจะทำอย่างไรต่อ เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากข้างตัว!

"วิสกี้! หยุดแกล้งหลับได้แล้ว! เมื่อกี้จังหวะหายใจของเจ้าต่างจากเดิมสามวินาที! การไหลเวียนของเลือดเปลี่ยนไป และอัตราการเต้นของหัวใจชะลอลง! เจ้ากำลังแกล้งหลับ!"

ซูมู่ชะงักไปชั่วขณะ

นี่มัน... อะไรกัน?

คนข้าง ๆ เป็นใครกันแน่?

หูดีถึงขนาดฟังเสียงหัวใจเต้นของเขาได้ ในสภาพที่มีเสียงใบพัดเครื่องบินดังกระหึ่มขนาดนี้?

"ไม่น่าเป็นไปได้... ต้องบลัฟแน่!"

ซูมู่กัดฟัน แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ยังคงแกล้งหลับต่อไป

แต่เหล่าผู้เข้าแข่งขันคนอื่นกลับเริ่มส่งเสียงกดดัน

"วิสกี้! เลิกแกล้งหลับเถอะ! เจ้าไม่ใช่คนเดียวที่รู้จักเทคนิคพวกนี้!"

"อะไรเนี่ย? นี่คือยอดฝีมือที่ขึ้นชื่อขนาดนั้น? แค่แกล้งหลับยังจับได้เลย!"

"เสียชื่อชะมัด! แบบนี้ยังกล้าเป็นตัวหลักของการแข่งขันอีกเหรอ?"

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังกระหึ่ม ขณะที่ห้องสตรีมสดก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

แต่สิบกว่านาทีผ่านไป... เสียงกดดันเริ่มแผ่วลง

สุดท้าย คนที่เคยอ้างว่าฟังเสียงหัวใจได้ก็หัวเราะเบา ๆ

"จริง ๆ ข้าก็มั่วน่ะ"

เสียงในห้องโดยสารเงียบลงทันที...

ซูมู่แอบยิ้มในใจ

"พวกเจ้าจะเล่นจิตวิทยากับข้า? ข้ายังเหนือกว่าพวกเจ้าหลายขั้น!"