บทที่ 29 คฤหาสน์ปริศนา การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในยามค่ำคืน!

บทที่ 29 การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในยามค่ำคืน! คฤหาสน์ปริศนา

อีกแค่สิบวินาทีท้องฟ้าก็จะมืดลง??

เป็นไปไม่ได้!

ซูมู่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง แสงสว่างจากภายนอกคณะละครสัตว์ก็ดับวูบลงทันที!

ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า! เวลากลางวันหายไปในพริบตา!

ท้องฟ้า… มืดลงแล้ว!

ขณะที่ความมืดปกคลุม คณะละครสัตว์ที่ซูมู่ยืนอยู่ก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงแปลกประหลาด!

เต็นท์ละครสัตว์ที่เคยสดใสงดงาม กลับค่อยๆ ผุพังและเลือนหายไป!

ภายในไม่กี่วินาที เต็นท์ก็กลายเป็นเพียงโครงกระดูกของโครงสร้าง!

หลังคาที่ผุกร่อนเปลี่ยนเป็นผงสีเหลืองคล้ายเม็ดทรายลอยกระจัดกระจายในอากาศ และจำนวนของมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!

"เกิดอะไรขึ้น?" ซูมู่ขมวดคิ้ว ก่อนจะยื่นมือออกไปจับเม็ดทรายที่ลอยอยู่

แต่เม็ดทรายเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่มีตัวตนจริงๆ มันทะลุผ่านมือของเขาไป และยังคงลอยต่อไปในอากาศ!

"นี่หมายความว่าอะไร? คฤหาสน์กำลังจะเปลี่ยนไปแบบไหน?"

ซูมู่ตกอยู่ในห้วงความคิด

ในขณะที่กล้องของการถ่ายทอดสดก็กำลังเปลี่ยนมุมมองไปทั่วทั้งห้าเขตของคฤหาสน์ ทำให้ผู้ชมเห็นการเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจนกว่าตัวเขาเอง!

• โบสถ์เริ่มผุกร่อน และถูกห่อหุ้มด้วยสีแดงเข้มคล้ายโลหิต
• พรมสีแดงเลือดพาดยาวจากภายในโบสถ์ไปจนถึงถนนสายหลัก
• ปราสาทกลายเป็นปราสาทโบราณที่ประดับด้วยหัวกะโหลก
• ในห้องสมุด ปรากฏภาพวาดลึกลับที่ชวนขนลุก
• ในโรงเรียน ห้องเรียนแต่ละห้องถูกเปลวไฟสีขาวโหมไหม้

แผนที่ทั้งหมดที่พวกผู้ซ่อนเคยรู้จัก… หายไปหมดแล้ว!

คฤหาสน์แห่งนี้ ในที่สุดก็เผยตัวตนที่แท้จริงของมันออกมา เมื่อความมืดเข้าปกคลุม!

"เฮ้ย! ตุ๊กตาตัวใหญ่กลายเป็นโครงกระดูกไปแล้ว! คนที่ซ่อนอยู่ข้างในติดอยู่และออกมาไม่ได้!"

"อุโมงค์สีดำในปราสาทนั่นมันอะไรกัน? หรือว่าเป็นทางออก? ถ้าใช่ล่ะก็ โอกาสหนีคงง่ายขึ้นเยอะเลย!"

"เห้ย! จรวดที่ตัวตลกอุ้มอยู่ ดันจุดติดขึ้นมาจริงๆ! มันพุ่งขึ้นฟ้าโคตรเร็ว!"

"หญิงชุดแดงยังมีความสามารถวาร์ปได้อีก?! แบบนี้จะหนียังไงเนี่ย?!"

การเปลี่ยนแปลงไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับแผนที่เท่านั้น แต่ยังรวมถึง เหล่าผู้ล่า!

ข้อจำกัดของพวกเขาถูกยกเลิกทั้งหมด!

ทำให้พวกเขาไล่ล่าผู้หลบหนีได้เร็วกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่าตัว!

โชคดูเหมือนจะไม่เข้าข้างผู้หลบหนีอีกต่อไป

เพราะแผนที่ที่เปลี่ยนไป ตำแหน่งหลบซ่อนดีๆ ที่เคยมี… กลายเป็นลานกว้างโล่งๆ ในพริบตา!

เหล่าผู้หลบหนีที่ซ่อนตัวอยู่ถูกเปิดโปงโดยไม่ทันตั้งตัว!

การแจ้งเตือนการตายเริ่มขึ้นอีกครั้ง!

[ผู้เล่น "ลูลู่" ถูกผู้ล่า ทาเคดะ อิจิโร่ สังหาร!]

[ผู้เล่น "ลาล่า" ถูกผู้ล่า คิม จีมิน สังหาร!]

[ผู้เล่น "อี๊ดโปงลาง" ถูกผู้ล่า คิม มยองฮวี สังหาร!]

…

[จำนวนผู้หลบหนีที่เหลืออยู่: 69 คน!]

ตัวเลขของผู้หลบหนียังคงลดลงต่อเนื่อง!

ความมืดคือสวรรค์ของเหล่าผู้ล่า!

เสียงกรีดร้องและการไล่ล่าดังก้องไปทั่วทุกพื้นที่!

ที่สวนสนุก คิมูระ จิโร่ ซึ่งหลบหนีออกมาทางหน้าต่าง จ้องมองไปที่คณะละครสัตว์ด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

เขาถือร่มไว้แน่น และพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง!

"วิสกี้!"

"ออกมาเถอะ! ฉันจะทำให้แกได้ลิ้มรสความทรมานจากขุมนรกเอง!"

ตอนนี้ คณะละครสัตว์เหลือเพียงแค่โครงกระดูกของมันเท่านั้น!

ถ้าไม่ใช่เพราะผงทรายที่ลอยอยู่ในอากาศบดบังสายตา ทั้งสองคนคงเห็นหน้ากันแล้ว

และตอนนี้… ไม่มีหน้าต่างให้ใช้ถ่วงเวลาอีกต่อไป!

ซูมู่กวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว

ด้านซ้ายมีเพียงต้นไม้ขนาดยักษ์ที่ปรากฏขึ้นมาอย่างลึกลับ

ส่วนที่เหลือ… กลายเป็นลานกว้างที่ไม่มีสิ่งกีดขวางเลย!

หนีไปที่อื่น? ไม่! นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการทำภารกิจ!

ถ้าเขาวิ่งไปที่อื่น มีโอกาสสูงมากที่จะต้องเผชิญหน้ากับผู้ล่าพร้อมกันสองคนหรือมากกว่านั้น!

ดังนั้น… สู้กับคิมูระ จิโร่ ตรงนี้สองนาทีดีกว่า!

แค่มีต้นไม้เหล่านี้ก็พอแล้ว!

จุดอ่อนของคิมูระ จิโร่ ซูมู่รู้เกือบหมดแล้ว

และวิธีใช้สกิลของมัน… เขาเคยเห็นมาก่อนตอนกลางวัน!

นี่เป็นศัตรูที่เขารับมือได้ง่ายที่สุดในตอนนี้!

ถ้าไม่ไหวจริงๆ… ก็แค่ใช้ "นาฬิกาของรองกัปตัน" หยุดเวลาแล้วหนีไปซะก็จบเรื่อง

นอกจากนี้ หลังจากใช้สกิลหยุดเวลา เขาอาจจะยืนนิ่งๆ อยู่ต่อหน้าคิมูระ จิโร่ ได้ถึงสองนาที!

ถ้าแบบนั้น… ภารกิจคงเสร็จสมบูรณ์โดยง่ายดาย!

ซูมู่คิดในใจ ก่อนจะยิ้มเยาะและมองไปทางคิมูระ จิโร่ พร้อมตะโกนลั่น

"แกไม่ได้กินข้าวมาหรือไง? เร็วเข้า! ฉันอยู่ตรงนี้!"

[ถ่ายทอดสด]

ก่อนที่ซูมู่จะตะโกนออกไป กล้องก็แพนมาโฟกัสที่เขาแล้ว

ผู้ชมทุกคน… อึ้งกันทั้งแชท

"วิสกี้บ้ารึเปล่า?!"

"นี่มันเวลากลางคืน! มันเป็นแดนของผู้ล่าเลยนะ!"

"เขาจะไปท้าทายผู้ล่าตอนนี้เนี่ยนะ?!"

…

"หมอนี่… ไม่คิดจะสู้กับผู้ล่าจริงๆ ใช่ไหม?!"