บทที่ 24 ภารกิจถ่ายรูปคู่กับนักล่าทั้ง 7 !!

บทที่ 24 ภารกิจถ่ายรูปคู่กับนักล่าทั้ง 7 !!

"คุณ! ฮึ!" โรสมองแผ่นหลังของซูมู่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันไปพูดกับเหยาเหยา "เหยาเหยา พวกเราอย่าไปสนใจเขาเลย ให้คนบ้าคนนี้ทำอะไรตามใจเถอะ เราไปหาที่หลบในโรงเรียนกันดีกว่าไหม?"

"แต่ว่า... การเริ่มต้นโดยขาดสมาชิกไปคนหนึ่งดูไม่ค่อยดีเลยนะ อีกอย่างอาจจะมีสถานการณ์ที่ต้องใช้ความร่วมมือจากทั้งสามคนก็ได้ ลองตามเขาไปดูก่อนเถอะ อย่างน้อยเขาก็มีความสามารถในการวิเคราะห์ที่ดีมากเลยนะ" เหยาเหยากล่าวอย่างลังเล

"ฉันว่ามันก็แค่โชคดี แค่มีแสงสว่างวูบหนึ่งในหัวแล้วเดาได้ถูกต้องเท่านั้นเอง... ช่างเถอะ ไปตามเขาดูหน่อยก็แล้วกัน" โรสถอนหายใจแล้วเดินตามไป

ทั้งสองสาวเดินตามซูมู่เข้าไปในโบสถ์อีกครั้ง

ขณะเดียวกัน ผู้หลบหนีกว่าแปดสิบคนกำลังพากันหลั่งไหลออกไปข้างนอก ทำให้ทั้งสามคนที่เดินสวนทางเข้าไปดูโดดเด่นเป็นพิเศษ

หนึ่งในกลุ่มคนที่กำลังออกไปถามด้วยความสงสัยว่า "เทพ! พวกคุณกลับเข้ามาทำไมอีกล่ะ? ไม่ไปหาที่ซ่อนหรือ?"

"โอ้ พวกคุณรีบไปซ่อนเถอะ ผมอยากขึ้นไปดูว่ามีที่หลบดี ๆ อยู่บนชั้นสองของโบสถ์หรือเปล่า" ซูมู่ตอบแบบสบาย ๆ แล้วเดินเข้าไปข้างในต่อ

ชายคนนั้นเกาหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปโดยไม่ได้สงสัยอะไร

— ปลิ้นปล้อนระดับเทพ! หน้าไม่เปลี่ยนสีเลยแม้แต่นิดเดียว!

— ในอนาคตต้องเป็นพวกหลอกลวงอันดับต้น ๆ ในมิตินี้แน่!

โรสฮึมฮัมในใจ แต่ก็ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกของซูมู่

แม้ว่าเธอจะอารมณ์เสียกับซูมู่ แต่ในฐานะผู้เล่นระดับ B ที่มีประสบการณ์ เธอก็ยังรู้จักแยกแยะว่าอะไรสำคัญกว่า

ถ้าที่นี่มีหีบสมบัติจริง ๆ ก็ต้องเป็นของกลุ่มพวกเธอเองถึงจะดีที่สุด!

"เอ่อ... วิสกี้? ขอเรียกคุณว่าวิสกี้แล้วกันนะ? คุณสามารถคาดเดากฎการตายของสองคนที่ถูกคัดออกได้ แล้วสามารถวิเคราะห์กฎการตายของฉันกับโรสได้ไหม?" เหยาเหยาเดินเข้าไปใกล้ซูมู่แล้วถาม

"คุณแต่งตัวเป็นคุณหนูขุนนาง จากเสื้อผ้าที่หรูหราแต่ไม่เลอะเทอะบ่งบอกว่าคุณให้ความสำคัญกับมารยาทมาก"

"อีกอย่าง คุณใส่รองเท้าหนังเพิ่มความสูง นั่นอาจเป็นเพราะต้องการให้เหมาะสมกับมารยาทบางอย่าง"

"มารยาทกับความสูงเกี่ยวข้องกัน แสดงว่ากฎการตายของคุณอาจเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการกระโดด หรืออาจหมายถึงเวลานั่งต้องให้เท้าทั้งสองสัมผัสพื้นเสมอ"

— นั่งแล้วต้องให้เท้าสัมผัสพื้นตลอด?!

ขณะที่ซูมู่พูด เขาก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสองทันที

เหยาเหยาได้ยินดังนั้นก็เหงื่อแตกทันที!

เธอเพิ่งคิดจะเหวี่ยงขาเล่นตอนนั่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำเพราะกลัวดูตลกเกินไป!

โรสที่เดินตามหลังพวกเขาอยู่ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับข้อสรุปของซูมู่ แต่ก็อดพยักหน้าเห็นด้วยไม่ได้

— หมอนี่มีฝีมือจริง ๆ!

— วิเคราะห์ได้มีเหตุผลมาก!

— หรือฉันจะลองถามกฎการตายของฉันดี?

— ฉันไม่เคยเจอสถานการณ์ที่ต้องใช้การวิเคราะห์มากขนาดนี้มาก่อนเลย! สมองจะระเบิดแล้ว!

แต่สุดท้ายเธอก็ยังไม่กล้าถาม

พวกเขาทั้งสามเดินขึ้นไปบนชั้นสองของโบสถ์ซึ่งมีพื้นที่แคบกว่าชั้นล่าง

บนชั้นสองมีเพียงทางเดินและห้องสามห้อง

ซูมู่ไม่เสียเวลาสั่งให้แต่ละคนแยกกันค้นหา เขาเริ่มจากห้องแรก ไล่ไปจนถึงห้องที่สาม

— ห้องแรก... ว่างเปล่า! — ห้องที่สอง... ว่างเปล่า! — ห้องที่สาม... ก็ว่างเปล่าเหมือนกัน!

โรสอดฮึดฮัดไม่ได้ "นี่พอใจหรือยัง? ห้องทั้งสามห้องไม่มีอะไรเลย!"

"ทำให้เราต้องเสียเวลาเปล่า! รีบไปเถอะ! ยังพอไปถึงปราสาททันอยู่!"

— หรือฉันจะเดาผิด?

— ไม่ใช่ทุกพื้นที่จะมีหีบสมบัติ?

— ไม่ถูก! ถ้าไม่มีอะไรเลย แล้วโบสถ์จะถูกสร้างไว้ทำไม? ทั้งที่ซ่อนก็ไม่ได้ ทั้งของก็ไม่มี!

— หรือฉันจะพลาดข้อมูลอะไรบางอย่าง?

ซูมู่คิดขณะรีบกลับไปห้องแรกแล้วเริ่มเคาะกำแพงทุกด้าน!

"เฮ้! ฟังฉันอยู่หรือเปล่า ไอ้บ้า!" โรสโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี

"เหยาเหยา ไปเถอะ! ถ้าไม่รีบไปอาจจะสายเกินไป! ฉันเป็นผู้เล่นระดับ B นะ! ฉันพาเธอผ่านด่านได้แน่นอน!"

"ฉันว่า... รอดูอีกหน่อยดีกว่าไหม?" เหยาเหยาเดินเข้าไปหาซูมู่

ขณะที่เธอกำลังจะพูดกับเขา ซูมู่ก็ใช้กำปั้นทุบกำแพงด้านทิศตะวันตก!

— โครม!

กำแพงร้าว! ข้างในมีห้องลับ!

เหยาเหยามองตาค้าง ซูมู่หยิบหีบสมบัติที่ถูกล็อกจากห้องลับออกมา!

"พี่โรส! รีบมาดูเร็ว! เราเจอหีบสมบัติแล้ว!" เหยาเหยาอุทาน

"หา?!" โรสเบิกตากว้างเดินเข้ามาดูหีบในมือซูมู่

"นี่มัน..." เธอถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะบ่นเบา ๆ "ยังมีแม่กุญแจอยู่นะ เรายังต้องหา..."

ซูมู่ไม่รอช้า เขาทุบกุญแจจนแตกแล้วเปิดหีบออก

— หาคีย์การ์ด? ไม่มีทาง!

ในหีบมีโทรศัพท์มือถือ!

จากนั้นหน้าจอของทั้งสามคนก็ปรากฏข้อความขึ้นมา:

[ขอแสดงความยินดี! พวกคุณปลดล็อกภารกิจพิเศษของทีมแล้ว!]

[ภารกิจพิเศษที่หนึ่ง: ถ่ายรูปเซลฟี่กับนักล่าทั้ง 7 ภายใน 48 ชั่วโมง!]

[เงื่อนไข: ต้องถ่ายระยะประชิด และต้องติดใบหน้า!]

"อะไรนะ?!" โรสร้องเสียงหลง

"เป็นไปไม่ได้!"