บทที่ 3: แผนที่ชานเมือง

บทที่ 3: แผนที่ชานเมือง

เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นทันทีเมื่อทุกคนพบว่าพวกเขารู้จักกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวัง

“พวกห้อง 4 มาทางนี้! ฉันเป็นหัวหน้าห้อง! เรามารวมตัวกันไว้ก่อน!”

เสียงตะโกนดังมาจากชายร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตร ผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า เขากวักมือเรียกเพื่อนร่วมชั้นให้มารวมตัวกัน

หัวหน้าห้อง 4 งั้นเหรอ? ซูมู่คิดย้อนกลับไป ความทรงจำบอกว่าเขาคือ "จ้าวอวี่" ชายร่างอ้วนที่เจ้าเล่ห์ ตอนนี้กลับกลายเป็นชายร่างสูงใหญ่พร้อมรอยแผลเป็น? ดูเหมือนจะไม่มีใครจำเขาได้เลย

ดูเหมือนการแบ่งกลุ่มตามห้องเรียนจะเป็นไอเดียที่ได้ผลดี นักเรียนหลายสิบคนพุ่งตรงไปหาจ้าวอวี่ทันที

ไม่นานนัก หัวหน้าห้องของห้อง 5 และห้อง 6 ก็ตัดสินใจทำตามแบบเดียวกัน พวกเขารวบรวมเพื่อนร่วมชั้นของตัวเองจนเกิดเป็นสามกลุ่มใหญ่ขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม นอกจากซูมู่แล้ว ยังมีชายหญิงอีกสิบกว่าคนที่ไม่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มใด

“พวกเขาคงมีแผนของตัวเองเหมือนฉัน” ซูมู่คิดขณะเข้าไปใกล้กลุ่มของจ้าวอวี่เพื่อฟังว่าพวกเขาวางแผนอะไรกันอยู่

ขณะนั้น สมาชิกกลุ่มของจ้าวอวี่หลายคนกำลังสรรเสริญเขา

“พี่อวี่! พาฉันไปด้วย! ฉันเป็นตู้เก็บของนะ นายเป็นมีด พวกเราร่วมมือกันได้ดีเลย! ถ้านักล่าบุกเข้ามา นายก็แทงมันเลย! เราอาจจะมีโอกาสกำจัดพวกมันก็ได้!”

“ไร้สาระ! แผนนี้ไม่เวิร์คหรอก! ฉันต่างหากที่เหมาะจะเป็นคู่หูของพี่อวี่! ฉันเป็นโล่ไม้! ฉันจะรับดาเมจให้พี่อวี่สร้างโอกาสโจมตี! บุกทะลวงแบบไร้เทียมทาน!”

“ฮึ! ถ้านักล่าใช้ปืนขึ้นมาล่ะ? โล่ไม้ของนายจะกันได้นานแค่ไหนกัน?! พี่อวี่ ต้องพาฉันไปด้วยนะ!”

จ้าวอวี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ขณะมองดูทุกคนพยายามทำคะแนนกับเขา

“ใจเย็น ๆ ทุกคน! เราต้องร่วมมือกัน! ฉันจะเป็นผู้นำและนำพาทุกคนไปสู่ชัยชนะ!”

เขามองไปยังกลุ่มของตัวเองด้วยสายตาแน่วแน่ “ทุกคนต้องบอกว่าตัวเองกลายเป็นอะไร ฉันจะเป็นคนจัดการแบ่งหน้าที่ให้เหมาะสม!”

เสียงเฮดังขึ้นทันที ทุกคนต่างมั่นใจว่าพวกเขามีโอกาสชนะ

“ใช่! บอกว่าเกมนี้เป็นด่านแรกสำหรับมือใหม่ มันคงไม่ยากเกินไปหรอก! ถ้าพวกเราวางตัวให้ดี คงไม่มีปัญหาอะไร!”

“พี่อวี่สุดยอด! ฉันเป็นทีวี! ถ้าฉันตั้งอยู่ในห้องสักห้องหนึ่ง คงไม่มีใครสงสัย!”

“ฉันว่าเราควรรวมตัวกันอยู่ในห้องเดียวกันไปเลย! ถ้ามีโอกาส เราอาจจะลอบโจมตีนักล่าได้!”

ซูมู่ฟังทุกอย่างแล้วส่ายหน้าเบา ๆ เขารู้ดีว่าจ้าวอวี่ไม่ได้บริสุทธิ์ใจอย่างที่แสดงออกมา เมื่ออยู่ในห้องเรียนก็พยายามควบคุมเพื่อนร่วมชั้น นี่คงเป็นอีกกลอุบายของเขา

ที่สำคัญ สิ่งที่ทุกคนพูดมันดูง่ายเกินไป หรือพวกเขาแกล้งทำเป็นลืมไป?

“‘นักล่า’ ในเกมนี้ไม่ใช่แค่มือใหม่ที่เพิ่งเล่นรอบเดียวหรอกนะ”

“พวกเขาคือผู้เล่นระดับสูง เป็นนักล่าผู้เชี่ยวชาญที่เคยเอาชีวิตรอดจากเกมซ่อนแอบนี้มาหลายครั้งแล้ว!”

“นี่คือ ‘ภารกิจพิเศษ’ ซึ่งหมายความว่าพวกเราโชคร้ายที่ต้องมาเผชิญหน้ากับด่านสุดหินตั้งแต่รอบแรก!”

“พวกเขาคิดจะสังหารนักล่า? คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“พวกนักล่าอาจมีพลังพิเศษ หรืออาวุธระดับสุดยอด พวกเขาจะไม่ใช่แค่คนธรรมดาแน่ ๆ”

ซูมู่ขมวดคิ้วขณะคิดต่อ “กฎของเกมจำกัดการเคลื่อนไหวของพวกเรา แต่ไม่ได้จำกัดนักล่าเลย! ถ้าไม่มีเงื่อนไขซ่อนเร้น บอกได้คำเดียวว่า—นี่คือ ‘ระดับนรก’”

“ทุกชั่วโมงที่เปลี่ยนร่างหมายถึงทุกชั่วโมงที่เสี่ยงถูกเปิดโปง”

แต่สำหรับซูมู่ เขามีข้อได้เปรียบที่คนอื่นไม่มี— เขาสามารถเลือกสิ่งที่จะกลายร่างเป็นได้เอง!

“ทุกครั้งที่เปลี่ยนร่าง ฉันจะเลือกของที่เหมาะสมขึ้นเรื่อย ๆ... หวังว่าชั่วโมงสุดท้าย ฉันจะได้กลายเป็น ‘บัมเบิ้ลบี’ ได้จริง ๆ”

ขณะซูมู่ครุ่นคิด แผนของทั้งสามกลุ่มก็เสร็จสมบูรณ์

ไม่นานนัก เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง

【เวลาสุ่มไอเท็มสิ้นสุด! การแข่งขันซ่อนแอบเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!】

แสงสีขาวสว่างวาบ ซูมู่รู้สึกถึงร่างกายของเขาหดเล็กลง

เขากลายเป็น ‘เข็มเพชร’ ตามที่เลือกไว้

เขารู้สึกเหมือนหลุดออกจากร่างกาย สามารถมองเห็นจากมุมมองบุคคลที่หนึ่งและบุคคลที่สามได้ตามต้องการ

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองตกลงบนทุ่งข้าวสาลีอันนุ่มนวล ด้านบนมีเพียงดวงดาวระยิบระยับ

เขาใช้การกระโดดสองจังหวะเพื่อมองไปรอบ ๆ เห็นภาพของ ถนนเส้นหนึ่งทอดยาวไปตามทุ่งข้าวสาลี ข้างถนนมีตึกสามชั้นตั้งอยู่เป็นสิบหลัง

【แผนที่รอบนี้: เขตชานเมือง! ขอบเขตแผนที่จำกัดอยู่ภายในหมอก หากออกนอกพื้นที่จะถูกคัดออกทันที!】

【จำนวนผู้ซ่อนตัว: 243 คน】

【จำนวนผู้ล่า: 12 คน】

【มีเวลา 10 นาทีในการหาที่ซ่อน รีบหาที่ปลอดภัยโดยเร็วที่สุด!】

【เกมซ่อนแอบ เริ่มขึ้นแล้ว!】