บทที่ 420 สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก

บทที่ 420 สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

ในทันทีหลังจากที่จ้าวฝูหลบการกัด ร่างกายของอสูรภัยพิบัติวารีก็เปล่งประกายด้วยแสงสีฟ้าในขณะที่หอกที่ถูกสร้างขึ้นจากน้ำได้ก่อตัวขึ้นรอบๆมันและชี้มายังจ้าวฝู หอกเหล่านี้แผ่กลิ่นอายที่แหลมคมเป็นอย่างยิ่งและพุ่งเข้าใส่จ้าวฝู

เมื่อเผชิญหน้ากับหอกจำนวนนับไม่ถ้วน จ้าวฝูก็ไม่กล้าประมาทและหลบหลีกในขณะที่เขาใช้ความสามารถในการป้องกันที่ทรงพลังที่สุดของตน โล่สูงสิบเมตรได้ปรากฏขึ้น และมันได้แผ่กลิ่นอายที่มั่นคงและดูราวกับไม่อาจทำลายได้ออกมา

หอกที่ปะทะเข้ากับโล่ระเบิดกลับไปเป็นน้ำ และภาพของโล่ขนาดใหญ่ยักษ์ก็สั่นสะท้านอย่างต่อเนื่องในขณะที่มันถูกระดมโจมตี

จ้าวฝูเริ่มโจมตีกลับ และเขาได้แทงดาบอสูรนภาออกไป ส่งผลให้เกิดลำแสงดาบขนาดยักษ์พุ่งเข้าใส่ร่างกายของอสูรภัยพิบัติวารี

"โฮกกก!!"

อสูรภัยพิบัติวารีโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บในขณะที่ลำแสงดาบสีดำได้เปิดร่างกายของมัน สร้างอาการบาดเจ็บให้มันอย่างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม อสูรภัยพิบัติวารีก็โจมตีอีกครั้ง กระสุนน้ำขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่จ้าวฝูในขณะที่เขาหลบไปด้านข้าง อย่างไรก็ตาม กระสุนน้ำก็ใหญ่เกินไป และจ้าวฝูก็ยังถูกโจมตีเฉียดๆ ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

ตามที่คาดไว้ อสูรภัยพิบัติวารีระดับที่ 4 ไม่ง่ายเลยที่จะจัดการด้วย จ้าวฝูได้เร้นกายในทันทันที และด้วยจี้อำพรางและอาชีพนักฆ่าของเขา ถ้าจ้าวฝูต้องการซ่อนตัว มันก็ยากมากๆที่ใครจะพบเขา

"โฮกกกก!!" เมื่อเห็นว่าจ้าวฝูได้หายไป อสูรภัยพิบัติวารีก็ดูจะตกใจมาก แต่ในวินาทีต่อมา ลำแสงดาบสีดำก็ฟาดเข้าใส่มันจากทางด้านข้าง อสูรภัยพิบัติวารีพยายามที่จะหลบอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ยังถูกโจมตีและกระเด็นออกไปอยู่

การโจมตีนี้สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงให้กับอสูรภัยพิบัติวารีอีกครั้ง และหลังจากตระหนักได้ว่ามันยังไม่เห็นจ้าวฝู มันก็เริ่มบิดร่างกายไปรอบๆและส่งการโจมตีชุดใหญ่ออกมา

คลื่นกระแทกจากการโจมตีวงกว้างเหล่านี้ทรงพลังมาก ดังนั้นจ้าวฝูจึงทำได้เพียงแค่ถอยห่างออกไป

อย่างไรก็ตาม การโจมตีวงกว้างเหล่านี้ก็ได้ใช้ความแข็งแกร่งของอสูรภัยพิบัติวารีไปมาก และกินเวลาต่อไปเพียงสั้นๆก่อนที่มันจะหยุดลง ทันใดนั้นเอง ร่างสีดำที่แผ่ปรานปีศาจก็พุ่งเข้าใส่อสูรภัยพิบัติวารี

เมื่อเห็นว่าในที่สุดจ้าวฝูก็เผยตัวออกมา อสูรภัยพิบัติวารีก็พ่นกระสุนน้ำออกมาอีกลูกเพื่อต้องการจัดการกับจ้าวฝู อย่างไรก็ตาม ในขณะที่มันกำลังจะโดนตัวจ้าวฝู จ้าวฝูร่างจริงก็ปรากฏขึ้นข้างๆมันโดยถือดาบภูตผีแห่งการเข่นฆ่าเอาไว้ - ร่างสีดำร่างนั้นคืออสูรนภานั่นเอง อสูรภัยพิบัติวารีประหลาดใจมาก และจ้าวฝูก็สะบั้นหัวของมันในทันที

"โฮกกกกก!!"  อสูรภัยพิบัติวารีคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนที่ร่างกายของมันจะระเบิดออกเป็นสายน้ำ กระแทกจ้าวฝูกระเด็นออกมาในขณะที่คริสตัลสีฟ้าอันหนึ่งได้ปรากฏขึ้น ณ ที่ๆมันเคยอยู่

"ประกาศจากระบบ! ท่านได้สังหารอสูรภัยพิบัติวารีระดับที่ 4 และได้รับคะแนนคุณธรรม 8,000 คะแนน"

"นายท่าน ข้าช่วยท่านไว้มากในคราวนี้ ดังนั้นโปรดมอบรางวัลให้ข้าด้วย!" อสูรนภายิ้มในขณะที่มันมองมายังจ้าวฝูด้วยความคาดหวัง

จ้าวฝูโบกมือของเขา และอสูรนภาก็กลายเป็นลำแสงสีดำพุ่งเข้ามาหาจ้าวฝูและกลายเป็นดาบอีกครั้ง จ้าวฝูกล่าว "ข้าเคยปฏิบัติต่อเจ้าไม่ยุติธรรมงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวฝู อสูรนภาก็ฉีกยิ้มและไม่ได้พูดอะไรอีก

จ้าวฝูเลือกใช้คริสตัลที่ดรอปจากอสูรภัยพิบัติวารีระดับที่ 4 และได้รับวัสดุระดับตำนาน ซึ่งเขาได้ได้เก็บมันไป

ต่อจากนั้น จ้าวฝูก็ดำดิ่งลงไปต่อ และพื้นที่รอบๆตัวของเขาก็อันตรายมากยิ่งขึ้น

วันต่อมา จ้าวฝูได้เช็ดเลือดออกไปจากปากของเขาในขณะที่เขาเก็บคริสตัลที่เหลือทิ้งไว้โดยอสูรภัยพิบัติวารีระดับที่ 5

หลังจากผ่านมาทั้งวัน จ้าวฝูได้เดินทางลงมาไกลมาก และเขาก็ได้เห็นอสูรภัยพิบัติวารีระดับต่างๆ ในตอนนี้เขามีคะแนนคุณธรรม 170,000 คะแนน ซึ่งพอที่จะซื้อยาระดับสูงๆได้หลายอันแล้ว

ในเวลาเดียวกัน เขายังได้รับคริสตัลภัยพิบัติระดับที่ 5 มา 3 อัน และคริสตัลภัยพิบัติระดับที่ 4 มา 11 อัน

ถ้าคริสตัลภัยพิบัติระดับ 4 มอบไอเท็มระดับตำนานชั้นธรรมดาให้ คริสตัลภัยพิบัติระดับ 5 ก็จะมอบไอเท็มระดับตำนานชั้นยอดให้ ในตอนนี้ จ้าวฝูยังไม่ได้เห็นอสูรภัยพิบัติระดับที่ 6 เลย

สิ่งที่ทำให้จ้าวฝูมีความสุขมากก็คือโซ่ไม่ได้ทิ้งดิ่งลงไปอีกต่อไป และพวกมันก็เริ่มลาดเอียงแล้ว นี่หมายความว่าเขาใกล้จะถึงก้นแล้ว ทำให้เขาดีใจมาก เขากังวลมากว่าโซ่จะทอดยาวออกไปไม่สิ้นสุด

สองชั่วโมงต่อมา จ้าวฝูก็มาถึงตรงหน้าอุโมงค์หิน อุโมงค์นี้มีขนาดใหญ่มาก และมีหินเรืองแสงอยู่มากมาย ทำให้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆตัวแม้ว่าจะไม่มีไข่มุกแสงสว่าง โซ่ที่เขาตามมานั้นทอดยาวเข้าไปในอุโมงค์นั้น

หลังจากคิดเกี่ยวกับมัน จ้าวฝูก็เก็บไข่มุกแสงสว่างไป เนื่องจากเขาสามารถมองเห็นได้แล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องใช้มันอีก และทำให้มือของเขาเป็นอิสระอีกครั้ง

จ้าวฝูมองเข้าไปในอุโมงค์ก่อนที่จะเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

หลังจากเข้ามาแล้ว จ้าวฝูก็รู้สึกประหลาดใจมากที่มันไม่ได้เงียบหรือไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ภายในมีหญ้าเขียวที่เรืองแสงได้อยู่มากมาย และยังมีปลาตัวเล็กๆกำลังแหวกว่ายอยู่

มันไม่มีอะไรที่พิเศษมาก ดังนั้นจ้าวฝูจึงเดินตามโซ่ต่อไปข้างหน้า ครึ่งชั่วโมงต่อมา จ้าวฝูก็มาถึงห้องโถงห้องหนึ่ง และที่นี่ก็เป็นที่สายโซ่สิ้นสุดลง ในตอนนี้เขาสามารถมองเห็นได้แล้วว่ามันผูกติดอะไรไว้อยู่

ห้องโถงนี้ใหญ่โตมาก และมันก็มีความกว้างอย่างน้อย 10,000 เมตร มันมีหญ้าเรืองแสงเติบโตอยู่ทั่วทุกหนแห่ง และมีต้นไม้เรืองแสงต้นเล็กๆอยู่ด้วย นอกจากนี้มันยังมีสิ่งมีชีวิตหลายๆประเภทแหวกว่ายอยู่ภายใน ทำให้มันดูเป็นสถานที่ที่แฟนตาซีมาก

ภายในห้องโถงมีเตียงหินซึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ ใบหน้าของเธองดงามและไร้ที่ติเป็นอย่างยิ่ง และเธอก็ดูเด็กมาก

ร่างกายของเธอสูงและบาง และผิวพรรณของเธอก็เรียบเนียนเหมือนดั่งหยก หน้าอกของเธอมีขนาดใหญ่มาก และเธอก็กำลังสวมชุดเดรสสีเดียวที่ไม่สามารถปิดบังหน้าอกของเธอได้เลย เผยให้เห็นความขาวนวลอันยิ่งใหญ่

ดวงตาของเธอปิดอยู่ราวกับว่าเธอกำลังหลับลึก และมือกับเท้าของเธอก็ถูกมัดไว้ด้วยโซ่

หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นเหตุผลของน้ำท่วงใหญ่? จ้าวฝูไม่กล้าผลีผลาม และเขาได้เลือกที่จะยืนอยู่กับที่เพื่อคิดถึงตัวเลือกของเขา

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หญิงสาวบนเตียงก็ค่อยๆลืมตาสีเขียวขึ้นและกรอกตามามองจ้าวฝู มีรอยยิ้มอันน่าหลงใหลบนใบหน้าของเธอในขณะที่เธอเอ่ยปากออกมา "ในที่สุดก็มีคนมา มานี่ น้องชาย มาให้บริการพี่สาวหน่อย"

จ้าวฝูไม่สนใจคำพูดของเธอเลย และสงสัยว่าเธอคืออสูภัยพิบัติและการสังหารเธอจะมอบคะแนนคุณธรรมให้หรือไม่

"เร็วเข้าสิน้องชาย" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงอันน่าหลงใหล ร่างกายของเธอเริ่มบิดตัว เผยให้เห็นขาขาวๆของเธอ แม้ว่าเธอจะสวมชุดสีเขียว แต่มันก็ไม่ได้ดูเหมือนกับว่าเธอกำลังสวมอะไรอยู่

จ้าวฝูไม่หลงกล - นี่คือกับดักอย่างเห็นได้ชัด เขาเดาว่าเขาน่าจะถูกโจมตีถึงตายถ้าเขาก้าวไปข้างหน้า สิ่งมีชีวิตตนใดที่สามารถก่อให้เกิดภัยพิบัติระดับ 10 ได้ย่อมต้องน่าสะพรึงกลัวเป็นแน่