บทที่ 398 ออร่าทหาร

บทที่ 398 ออร่าทหาร

รัฐเจิ้งตั้งอยู่บนที่ราบและมีหมู่บ้านประมาณสิบหมู่บ้านอยู่ใต้อาญัติ มีทุ่งนาและพืชผลมากมาย

กำแพงเมืองสูงสิบเมตรและไม่ได้ทำด้วยหินภูเขา แต่เป็นก้อนอิฐ พวกมันไม่ได้เหมือนกำแพงเมืองที่ทำจากหินภูเขาตามธรรมชาติ แต่พวกมันดูที่สวยงามและสง่างาม

ตอนนี้ใกล้พลบค่ำและแสงจากตะวันตกดินส่องมายังหมู่บ้านเหล่านี้ทำให้พวกมันเกิดความสงบและร่มรื่น

"โจมตี!" เสียงอันเย็นชาทำลายความเงียบสงบนี้ขณะที่คลื่นสีดำพัดเข้าหาหมู่บ้าน เสียงทหารเดินขบวนเป็นเหมือนดั่งเสียงฟ้าร้องและสั่นสะเทือนบริเวณโดยรอบ

ชาวบ้านที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำงานทั้งวันได้เห็นสิ่งนี้และมองข้ามความเหนื่อยล้าอย่างสิ้นเชิงขณะที่พวกเขาร้องด้วยความกลัว "รีบเร็ว! กลับเมือง! "

ชาวบ้านนับไม่ถ้วนทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลังและดึงญาติพี่น้องขึ้นมาขณะที่พวกเขารีบวิ่งไปที่เมืองรัฐเจิ้ง เมื่อเผชิญหน้ากับทหารจำนวนมาก ในหมู่บ้านที่มีเพียงผู้คนเพียงไม่กี่ร้อยคนก็ไม่สามารป้องกันอะไรได้และมีแต่เข้าเมืองเท่านั้นถึงจะมีโอกาสรอด

เมื่อถึงเวลา บาเรียป้องกันการฉีกขาดของต้าฉินได้รับการจัดตั้งแล้ว ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้ช่องทางเทเลพอร์ทได้ ดังนั้นชาวบ้านจึงสามารถวิ่งได้เท่านั้น

ในเวลาเดียวกันมีบางคนที่ไม่ต้องการจากไปและต้องการปกป้องหมู่บ้านของพวกเขา พวกเขาสร้างการป้องกันง่ายๆขึ้นไว้นอกหมู่บ้านและพกอาวุธสำหรับตัวเอง

อย่างไรก็ตาม คลื่นผู้คนสีดำก็โหดร้ายและไร้ความเมตตาและทุกอย่างในทางผ่านของมันดูเหมือนจะอ่อนแอและไร้แรงต้านอย่างไม่น่าเชื่อ คลื่นสีดำนี้ปลดปล่อยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งดูเหมือนจะสามารถทำลายทุกสิ่งได้ ท่วมหมู่บ้านเหล่านั้นทันที เสียงร้องตะโกนสังหารดังออกมาชั่วครู่ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง

หลังจากคลื่นซัดผ่านไป หมู่บ้านเต็มไปด้วยซากศพและเลือดสีแดง แสงพระอาทิตย์ตกดินสีทองสาดส่องลงบนซากศพเหล่านั้น สร้างฉากที่บิดเบี้ยวที่ดูเหมือนว่าไม่ใช่ฉากของโลกใบนี้ขึ้นมา

แต่น่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้สำหรับการจะหลบหนีด้วยการวิ่งหนีทหารม้าของต้าฉิน หลังจากวิ่งไปชั่วระยะหนึ่ง พวกเขาถูกจับโดยกองทหารม้าต้าฉินซึ่งไม่ได้แสดงความเมตตาต่อชาวบ้านเหล่านั้นแต่อย่างใด ทุกคนถูกฆ่าตายด้วยหอกหรือกระบี่ - หลังจากทั้งหมด การแสดงความเมตตาให้กับศัตรูในช่วงเวลานี้ไม่เหมาะกับทหารกล้า

บรรดาผู้ที่สร้างการป้องกันและต้องการปกป้องหมู่บ้านของพวกเขาถูกลูกธนูสาดเข้ามาห่าใหญ่ พวกนักรบอันทรงพลังทำลายอุปสรรคที่ทำจากไม้ได้ทันที ชาวบ้านที่เหลือใช้อาวุธของตนเพื่อพยายามต่อต้านได้เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม พวกเขาถูกกลืนกินไปอย่างรวดเร็วโดยมวลของทหารม้าและในเวลาเพียงไม่กี่นาที ซากศพก็เต็มไปทั่งพื้นดิน

ผู้สืบทอมรดกของรัฐเจิ้ง หวังเสี่ยว ผู้ซึ่งเคยอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงตลอดเวลารีบวิ่งกลับมาที่โลกจุติสวรรค์หลังจากได้รับข่าวนี้ หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ตระกูลหวังทั้งหมดตกลงไปสู่ความสับสนวุ่นวาย

เมื่อเห็นแบบนี้ หวังเสี่ยวจู้หัวเราะและรู้สึกดีขึ้น

.......................................

"หวังเจี้ยน! เว่ยเลี่ยว! เมิ่งเถียน ใช้ทหารคนละ 20,000 นายโจมตีจากทิศเหนือ, ทิศใต้และทิศตะวันตก " หลังจากทำลายหมู่บ้านเหล่านี้ จ้าวฝูสั่งให้ทหารของเขาดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ

คลื่นผู้คนสีดำถูกแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม หนึ่งในสามกลุ่มของพวกเขามุ่งหน้าไปเรื่อยๆ

ประตูเมืองถูกปิดไว้แน่นและทหารทั้งหมดอยู่บนกำแพงเมือง ในเวลาเดียวกัน พวกเขาได้เกณฑ์ทหารหนุ่มหลายคนในเมือง

ทหารได้รวบรวมก้อนหินและไม้หลายอันไว้และโยนพวกมันลงมาจากกำแพงเมืองเพื่อสู้รบ

บนกำแพงด้านทิศตะวันตก หวังเสี่ยวมองไปที่ศัตรูนับไม่ถ้วนซึ่งล้อมรอบเมืองรัฐเจิ้งไว้ เขาคาดเดาได้แล้วว่าใครเป็นผู้นำคนเหล่านี้ - หลังจากทั้งหมด ต้าฉินทำลายรัฐเว่ยเมื่อไม่นานมานี้ เขาไม่ได้หวังว่าพวกมันจะเลื่อนสายตามายังรัฐเจิ้งอย่างรวดเร็วเช่นนี้

"ทำไมต้าฉินถึงโจมตีรัฐเจิ้ง? เราไม่เคยมีข้อข้องใจใด ๆ กับต้าฉินและไม่ได้เข้าร่วมฝ่ายต่อต้านฉิน กรุณาให้คำอธิบายด้วย! "

เมื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคามของกองทัพขนาดใหญ่ดังกล่าว หวังเสี่ยวรู้สึกว่าช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นห่างกันมากเกินไปและจะเป็นการยากที่จะขับไล่ต้าฉินออกไป เขารู้ว่าต้าฉินไม่ได้มาด้วยความตั้งใจที่ดี แต่เขาก็ยังเลือกที่จะพูดแบบนี้

นี่เป็นเพราะมันจะเป็นประโยชน์สำหรับรัฐเจิ้งที่จะพูดคุยกับต้าฉินแทนการสู้รบ ตราบเท่าที่เขาสามารถรักษารัฐเจิ้งไว้ได้ ทุกอย่างก็ไม่สำคัญนัก

ประการที่สอง ทำให้เขาดูเหมือนว่าพวกเขาเพิ่มขวัญกำลังใจและมีความชอบธรรมมากขึ้น พวกเขาไม่ได้ทำร้ายต้าฉิน แล้วทำไมต้าฉินถึงทำร้ายพวกเขา? เนื่องจากกรณีนี้ รัฐเจิ้งสามารถตอบโต้ได้เฉพาะในการป้องกันตัวเองเท่านั้น ยืนอยู่ด้านความชอบธรรม แน่นอนจะเพิ่มขวัญกำลังใจของทหาร

ภายใต้สภาพกดดันนี้ จ้าวฝูขี่ม้าเจ้าดำน้อยขณะที่เขาค่อยๆออกมาและเงยหน้าขึ้นมองขณะที่เขาตอบเพียงว่า "คนอ่อนแอเป็นเพียงเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่ง!"

นี่เป็นกฎหมายของป่าและคำพูดของจ้าวฝูทำให้หัวใจของทหารต้าฉินกลายเป็นเด็ดขาดขึ้น อย่างไรก็ตาม ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นสิ่งที่ดีหรือชั่วร้าย มีเพียงคนที่แข็งแกร่งและคนอ่อนแอเท่านั้น โดยเฉพาะต้องแข็งแกร่งขึ้นขึ้นเท่านั้นจึงจะสามารถอยู่รอดได้ - นี่คือความคิดของจักรวรรดิ

คำตอบที่สงบของจ้าวฝูทำให้หวังเสี่ยวไร้คำพูด หลังจากทั้งหมด มันไม่สำคัญว่าพวกเขาล่วงเกินต้าฉินหรือไม่ - ถ้าพวกเขาต้องการทำลายรัฐเจิ้ง พวกเขาก็จะทำลายมัน หงเสี่ยวรู้สึกโกรธมาก แต่ต้าฉินก็มีสิทธิ์ที่จะพูดอย่างนั้น

ทันใดนั้น เสียงคำรามของสัตว์ป่าก็ดังออกมาจากทางทิศเหนือ, ใต้, และตะวันตก ด้านตะวันตก หวังเจี้ยนยกดาบพิฆาตกองทัพขึ้นขณะที่เขาคำราม "ค่ายกลออร่าทหาร!"

ดาบพิฆาตกองทัพเปล่งแสงสีดำอันน่าสะพรึง ร่องรอยของรัศมีสีดำลุกออกมาจากทหารที่ตามหวังเจี้ยนและรวมตัวต่อตัวเขาก่อนสร้างเป็นรูปพยัคฒ์อันดุร้าย

ทางด้านใต้ เว่ยเลี่ยวก็โห่ร้องขณะที่ดาบหมาป่าเขียวเปล่งแสงสีเขียวอันคลุมเครือขณะที่ร่างกายของทหารจะปลดปล่อยร่องรอยของกลิ่นอายสีเขียวที่รวบรวมไว้เพื่อสร้างหมาป่าสีเขียว

ในที่สุด ทางด้านทิศเหนือ เมิ่งเถียนได้ถือหอกเสาสวรรค์และชี้ไปทางท้องฟ้าขณะที่เขาโห่ร้อง "เสาสวรรค์!"

หอกเปล่งแสงสีฟ้าครามที่รุนแรงขณะที่ออร่าเข้มข้นขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทหารที่เขานำมารู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างถูกเรียกในร่างกายของพวกเขาขณะที่พวกเขาคำรามและร่องรอยของออร่าสีฟ้าครามก็ลุกฮือจากร่างกายของพวกเขา

หลังจากที่ปลุกขึ้นจากร่างกายของพวกเขาแล้ว ออร่าสีฟ้าครามบินตรงไปยังเมิ่งเถียนและในเวลาอันรวดเร็ว มีลูกทรงกลมสีม่วงขนาดกว้าง 30 เมตรปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้า ทำให้เกิดแสงที่น่าตกใจ

แสงสีฟ้าถูกยิงออกมาจากหอกเสาหลักสวรรค์และเข้าไปในลูกทรงกลมขณะที่ลูกกลมควบแน่นและกลิ่นอายที่มันปล่อยออกมาทรงพลังมากขึ้น

“ม่ออ” เสียงตะโกนของวัวขนาดใหญ่ดังขึ้น เป็นเสียงวัวสีครามที่ดูทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่ออย่างเห็นได้ชัดทำให้บรรยากาศของการกดข่มเกิดขึ้นในท้องฟ้า

ทั้งสามกลุ่มไม่ได้โจมตีเมืองในทันทีเพราะงานหลักของพวกเขาคือการรบกวนให้อีกฝ่ายว้าวุ่นใจด้วยการโจมตีของปลอม หลังจากที่ทั้งสาสัตว์ใหญ่โจมตี พวกเขาเริ่มโจมตีคนในกำแพงเมือง

เมื่อเห็นสัตว์ใหญ่มหึมาโจมตี ทหารที่เฝ้ากำแพงเมืองได้พยายามใช้ธนูและลูกศรเพื่อโจมตีพวกมันในทันที อย่างไรก็ ตามก่อนที่พวกเขาจะสามารถดึงธนูไก้ ทหารของต้าฉินก็ยิงลูกธนูที่มีทรงพลังเข้าหากำแพงเมือง

ทันทีทันใด หลายคนที่กำลังปกป้องกำแพงโดนลูกศรปักเข้าตัว ส่งผลให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก สัตว์ตัวใหญ่มหึมาเริ่มจู่โจมเข้าหากำแพงเมือง สิ่งที่ตามมาคือมันได้ฆ่าคนจำนวนมากและทำให้คนอื่นๆสลบไป