บทที่ 364 ผู้เชี่ยวชาญไร้เทียมทาน

บทที่ 364 ผู้เชี่ยวชาญไร้เทียมทาน

สิบคนนี้คือผู้นำของฝ่ายที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้ ดังนั้นถ้าเขาสามารถควบคุมคนพวกนี้ได้ พวกเขาก็จะช่วยเขาได้มากในการโจมตีนครต่างๆในอนาคต

ถ้าจ้าวฝูต้องการอัพเกรดนครต้าฉินให้เป็นนครหลวง เขาจะต้องจัดการกับนครหลักของระบบหลายๆแห่งให้ได้ เนื่องจากผู้เล่นไม่ได้ตายอย่างแท้จริงและมันก็มีคนแบบนี้อยู่เป็นจำนวนมาก ดังนั้นมันจึงเป็นการสิ้นเปลืองไม่น้อยที่จะไม่ใช่พลังของพวกนี้

จ้าวฝูเหลือบมองเหล่าคนที่หมดสภาพบนพื้นและหยิบดาบไม้ราชวงศ์ออกมาในขณะที่เขากล่าว "ข้าจะมอบโอกาสยอมจำนนให้แก่พวกเจ้า ถ้าพวกเขายินดีที่จะยอมจำนนต่อข้า พวกเจ้าจะได้รับผลประโยชน์ที่ไม่อาจจินตนาการได้!"

คนทั้งหมดที่อยู่บนพื้นเกลียดจ้าวฝูเข้ากระดูก - ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็เพิ่งทำให้พวกเขาต้องเจอความทุกข์ทรมานและดูหมิ่นพวกเขาด้วยการบังคับให้พวกเขาเรียกตัวเองว่าท่านปู่

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ จ้าวฝูดันต้องการให้พวกเขายอมจำนน - พวกเขาจะไปยินดีได้ยังไง? อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขาเกลียดชังจ้าวฝูเข้ากระดูก พวกเขาก็รู้สึกหวาดกลัวต่อจ้าวฝูในระดับเดียวกันด้วย พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรและทำได้เพียงแค่นอนบนพื้นอยู่เงียบๆ

"ฆ่าพวกเราสิ!" ผู้นำตระกูลอู๋พูดอย่างไร้เรี่ยวแรง ในตอนนี้ เขาอยากจะตายและเป็นอิสระจากความทุกข์ทรมานนี้

"เจ้าอยากจะตายจริงๆเหรอ? คนๆอื่นมีแต่ต้องอ้อนวอนเพื่อขอยอมจำนนต่อข้าแต่ก็ไม่มีโอกาส!" เสียงของจ้าวฝูเริ่มสง่าผ่าเผยและสูงส่ง

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวฝู คนทั้งหมดบนพื้นก็ตระหนักได้ว่าทำไมถึงแม้จ้าวฝูจะเป็นผู้เล่น แต่เขาก็มีอำนาจมากมายมหาศาลเช่นนี้ พวกเขาทุกคนต่างสงสัยถึงตัวตนของจ้าวฝู แต่ก็ยังไม่เต็มใจที่จะยอมจำนน

"พวกเจ้าแน่ใจเหรอว่าไม่ต้องการยอมจำนนต่อต้าฉิน?" เสียงของจ้าวฝูเริ่มเย็นชามากยิ่งขึ้น

คนทั้งหมดเงยหน้าขึ้นและถาม "เดี๋ยวนะ ต้าฉิน?"

เมื่อได้ยินคำพูดต้องห้ามคำนี้ คนทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะตอบสนองด้วยความตกใจ ต่อหน้าฝ่ายอย่างพวกเขา ต้าฉินคือตัวตนอันยิ่งใหญ่

"หรือว่าเขาจะเป็นผู้สืบทอดมรดกต้าฉินในตำนานจริงๆ? สมเหตุสมผล! ไม่แปลกใจเลยที่เขาทรงพลังและโหดเหี้ยมมากขนาดนี้"

"ท่านคือผู้สืบทอดมรดกต้าฉินจริงๆเหรอ?" ผู้นำตระกูลอู๋ถามด้วยร่องรอยแห่งความหวาดกลัวและหวาดหวั่นในขณะที่เขาเงยหน้าขึ้น สำหรับคนอย่างพวกเขา ผู้สืบทอดมรดกต้าฉินคือคนที่มีอำนานเหนือไปกว่าพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

"เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ? ในโลกนี้จะมีใครกล้าปลอมตัวเป็นข้า?" จ้าวฝูรู้ว่าเว้นเสียแต่ว่าเขาจะปล่อยให้คนพวกนี้รู้จักตัวตนของเขา มันก็คงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะยอมจำนน

เมื่อได้ยินจ้าวฝูยืนยัน ท่าทีของคนทั้งหมดก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้พวกเขาดูต่ำต้อยมาก

"ข้ายินดีที่จะยอมจำนน" ผู้นำตระกูลอู๋พูดออกมาคนแรกโดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเลย ใครจะสนใจความเจ็บปวดและความอัปยศนั้นกัน? การเรียกคนอื่นว่าท่านปู่เป็นความอัปยศจริงๆ แต่การเรียกผู้สืบทอดมรดกต้าฉินว่าท่านปู่นั้นกลับเป็นเกียรติอย่างสูง ถ้าพวกเขาสามารถพึ่งพิงต้าฉินได้ ตระกูลของพวกเขาก็จะมีผู้สนับสนุนที่มั่นคงเป็นอย่างมาก

"ใช่ ใช่! พวกเราเองก็ยินดีที่จะยอมจำนน!" คนอื่นๆรีบแสดงตัวออกมาด้วย - นี่จะทำให้พวกเขาได้รับผลประโยชน์มากมาย และพวกเขาก็ตื่นเต้นมากจนลืมความเจ็บปวดของตัวเองไป

เมื่อเห็นเช่นนี้ จ้าวฝูก็รู้สึกพึงพอใจมากและส่งพลังแห่งราชาของเขาเข้าไปยังดาบไม้ราชวงศ์ ด้ายแสงสีเขียวโปร่งแสงจำนวนมากมายพุ่งออกมาจากดาบ คืบคลานเข้าไปยังขาของคนทั้งหมด เส้นใยสีเขียวเชื่อมต่อร่างกายและขาของพวกเขา และรักษาพวกมันอย่างสมบูรณ์

หลังจากที่จ้าวฝูรักษาขาของพวกเขาแล้ว เขาก็โยนขวดยาออกมาให้กับคนพวกนั้น มันไม่ใช่ยารักษาแต่เป็นปีศาจซ่อนเร้น

จ้าวฝูไม่สามารถไว้ใจพวกเขาได้ เขาใช้คนพวกนี้เพื่อโจมตีนครเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงต้องทิ้งอะไรไว้เป็นหลักประกันบ้าง คนเหล่านี้สามารถคาดเดาได้ว่ามีสิ่งผิดปกติกับยาเหล่านี้ แต่พวกเขาก็ยังกลืนมันลงไป

พวกเขารู้ว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ มันคงจะยากที่พวกเขาจะได้รับความไว้วางใจจากผู้สืบทอดมรดกต้าฉิน ดังนั้นหากพวกเขาต้องการได้รับการปกป้องของจ้าวฝู พวกเขาก็ต้องแลกเปลี่ยนกับมัน

"พวกเจ้าไปได้แล้ว ข้าจะติดต่อไปถ้ามีอะไร" เมื่อเห็นว่าพวกเขากลืนยาปีศาจซ่อนเร้นลงไป จ้าวฝูก็ยอมให้พวกเขาจากไป เนื่องจากเขาได้ใช้อุปกรณ์และยาทั้งหมดที่เขาเอามาด้วยเพื่อแลกเปลี่ยนกับนครแอ่งตะวันตกแล้ว เขาจึงไม่สามารถมอบอะไรให้กับคนพวกนี้ได้ในตอนนี้ ต่อจากนั้น เขาก็เปลี่ยนเป็นลำแสงและหายไปจากเส้นขอบฟ้า

คนทั้งหมดรู้สึกตื่นเต้นมากและกลับไปยังฝ่ายของตัวเอง เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขาเห็นพวกเขากลับมา พวกเขาก็รู้สึกตกใจมาก พวกเขาต่างได้ยินว่ากองทัพ 10,000 คนหวาดกลัวมากจนวิ่งหนีและขาของเหล่าผู้นำก็ถูกตัด อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ดูไม่เป็นอะไรเลย ทั้งยังรู้สึกตื่นเต้นอีกด้วย!

หลังจากนั้น ทั้งหมดก็บอกกับสมาชิกหลังของตัวเองเกี่ยวกับการเข้าร่วมกับต้าฉิน ส่งผลให้ฝ่ายต่างๆรู้สึกมีความสุขมาก ต้าฉินคือตัวตนที่อยู่เหนือกว่าพวกเขา และการเข้าร่วมกับต้าฉินก็จะทำให้พวกเขาได้รับผลประโยชน์มากมาย

ในความเป็นจริง ถ้าจ้าวฝูประกาศตัวออกไปว่าเขาคือผู้สืบทอดมรดกต้าฉิน เขาคงจะสามารถเกณฑ์คนมาได้เป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม มันก็ยากที่จะควบคุมคนจำนวนมากขนาดนั้น และมันก็คงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมั่นใจว่าทุกคนภักดีอย่างแท้จริง

หลังจากกลับมาที่ต้าฉิน จ้าวฝูก็ได้ดูแลกับเรื่องอื่นๆ ตอนนี้ต้าฉินกลับคืนสู่ช่วงเวลาแห่งการพัฒนาที่มั่นคงแล้ว และสิ่งที่พวกเขาขาดไปมากที่สุดในตอนนี้ก็คือเวลา สิ่งที่พวกเขาต้องการทำนั้นจำเป็นต้องใช้เวลามาก

ยกตัวอย่างเช่นไข่ไวเวิร์นที่จะต้องใช้เวลาอีก 2 เดือนในการฟักตัว การยกระดับการบ่มเพาะของทหาร และการทำให้อาวุธกับยาของเขาไหลเวียนอยู่ในนครแอ่งตะวันตก

จ้าวฝูไม่ได้มีเวลามากพอที่จะทำด้วยตัวเอง - กิจการภายในนั้นถูกส่งต่อไปให้กับหลี่ซือและชางหยาง ด้วยชางหยาง ภาระของหลี่ซือก็เบาลงมาก และจ้าวฝูก็มีเวลาว่างมากยิ่งขึ้น

จ้าวฝูไปที่ลำธารเล็กๆและนั่งอยู่ใต้ต้นวิลโลว์ในขณะที่เขาตกปลาด้วยเบ็ดหนึ่งพิภพและบ่มเพาะ มันมีบริวารสาวสองสามคนอยู่ข้างๆเขาเพื่อคอยรับคำสั่ง

ทันใดนั้นจ้าวฝูก็ขมวดคิ้วและหลับตาลงไปในทันที จากนั้นก็จมอยู่กับตัวเองในการบ่มเพาะ เสียงระเบิดดังออกมาจากในลำคอราวกับว่ามีบางสิ่งถูกทำลาย และร่างกายของจ้าวฝูก็สั่นสะท้านในขณะที่พลังงานอันทรงพลังกวาดออกมาจากเขา

ในที่สุดจ้าวฝูก็ทะลวงผ่านจากระยะที่ 1 ไปยังระยะที่ 2 เขาฝึกฝนอย่างต่อเนื่องต่อไปสักพักและทำให้การบ่มเพาะของเขามั่นคงก่อนที่จะหยิบยาโลหิตเทพเจ้าออกมาและกินมัน นี่คือยาโลหิตเทพเจ้าระยะที่ 3 ที่ต้องใช้ซากศพระยะที่ 3 ในการกลั่น

หลังจากกินยาโลหิตเทพเจ้าเข้าไปแล้ว คลื่นพลังงานการบ่มเพาะจำนวนมหาศาลก็แผ่กระจายอยู่ภายในร่างกายของจ้าวฝู และจ้าวฝูก็สกัดพลังงานนี้อย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน การบ่มเพาะของจ้าวฝูก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว: ระยะที่ 2-1 2-2 2-3... ในที่สุด การบ่มเพาะของจ้าวฝูก็มาถึงระยะที่ 2-4 ผลของยาโลหิตเทพเจ้านั้นไม่ธรรมเอาซะเลย ทำให้เขาเพิ่มระดับการบ่มเพาะมายังระยะที่ 2-4 ได้ในทันที ในตอนนี้จ้าวฝูจำเป็นต้องบ่มเพาะด้วยตัวเองต่อไป

เนื่องจากยาโลหิตเทพเจ้าของแต่ละระยะสามารถใช้งานได้คนละครั้งเท่านั้น ถ้าพวกมันสามารถใช้งานได้อย่างต่อเนื่อง จ้าวฝูคงจะสามารถสร้างกองทัพผู้เชี่ยวชาญอันไร้เทียมทานได้แล้ว

จ้าวฝูถอนลมหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์ออกมาและลืมตาขึ้น มันเป็นตอนกลางคืนแล้ว และสาวใช้ก็ได้จุดโคมไฟ

ในเวลานั้น ดูเหมือนว่าจะมีบางสิ่งกำลังลากสายเอ็น จ้าวฝูยกคันเบ็ดขึ้น และปลาสีเงินตัวเล็กๆก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา - มันดูหายากมาก

"ฝ่าบาท ข้ามีบางสิ่งมารายงาน" หวังเอ้อกั๋วที่รออยู่ข้างๆเดินเข้ามา และประสานมือ

จ้าวฝูพยักหน้า และหลังจากฟังสิ่งที่หวังเอ้อกั๋วรายงานแล้ว รูปลักษณ์แห่งความสุขก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาเก็บคันเบ็ดไปและยืนขึ้นเพราะข่าวนี้เกี่ยวกับเมืองๆหนึ่ง