บทที่ 360 นครแอ่งตะวันตก

บทที่ 360 นครแอ่งตะวันตก

กั้วปิงหลินประสานมืออีกครั้งและกล่าวว่า "ฝ่าบาท ข้าพบตำแห่นของนครเล็กๆแห่งหนึ่ง"

เมื่อจ้าวฝูได้ยิน การขมวดคิ้วของเขาก็หายไป และรอยยิ้มได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาถามเกี่ยวกับมัน

ในการอัพเกรดเป็นมหานคร จ้าวฝูจำเป็นจะต้องมีนครระดับเบื้องต้น 3 แห่ง และเมืองระดับเบื้องต้น 6 แห่ง เงื่อนไขเหล่านี้ค่อนข้างยากที่จะเติมเต็ม - ถึงอย่างไรก็ตาม การได้รับนครระดับเบื้องต้นสามแห่งนั้นก็ยากเป็นอย่างยิ่งแล้ว

จ้าวฝูได้สั่งให้คนของเขาค้นหานครระดับเบื้องต้นมานานแล้ว ซึ่งก็หาได้ยากมากกว่านครหลักของระบบ ภูมิภาคทั้งหลายนั้นไม่ได้มีนครอะไรมากมายนอกจากนครหลักของระบบเพราะแม้แต่นครระดับเบื้องต้นก็ยังเป็นเครื่องจักรสงครามที่มีตราประทับลอร์ดแห่งนครแล้ว

ถ้าภูมิภาคใดมีนครหลักอยู่ 4 แห่ง มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีนครอื่นๆ เพราะทรัพยากรและโชคชะตาเกือบทั้งหมดจะถูกแบ่งออกโดยนครหลักของระบบทั้งสี่ เฉพาะภูมิภาคที่มีนครหลักของระบบ 3 หรือ 4 แห่งเท่านั้นที่จะมีนครอื่นๆ

ส่วนใหญ่นครเหล่านั้นก็ถูกครอบครองโดยพวกต่างเผ่าพันธุ์เพราะส่วนใหญ่ที่มนุษย์ครอบครองนั้นจะเป็นนครหลักของระบบ เฉพาะพวกชนเผ่าที่ล่มสลายอย่างเช่นซฺยงหนูเท่านั้นที่เริ่มต้นอย่างเท่าเทียมกับผู้เล่น ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะก่อตั้งนครขึ้นมาได้

หลังจากคุยกับกั้วปิงหลินแล้ว จ้าวฝูก็พบว่านครแห่งนี้คือนครโคโบลด์ และมันก็อยู่ห่างออกไปจากป่าแห่งความพรั่นพรึง 2 ภูมิภาค

จ้าวฝูสั่งให้คนของเขาเริ่มเตรียมการในทันที แน่นอนว่าจ้าวฝูจะยังไม่โจมตีในทันที และเขาก็จะสร้างความสัมพันธ์ฉันท์มิตรแทน

หลังจากพื้นตัวมาหนึ่งวัน แผลของจ้าวฝูก็หายเป็นปกติแล้ว เขาเอาอุปกรณ์เป็นจำนวนมากที่ได้จากนครออร์คมา - อุปกรณ์แร่สลายเหล็ก - และยาร้อยต้นกำเนิดที่มีปีศาจซ่อนเร้น จากนั้นเขาก็ไปยังภูมิภาคที่ว่า

กั้วปิงหลินได้ตรวจสอบนครโคโบลด์เรียบร้อยแล้วและบอกจ้าวฝูถึงข้อมูลทั้งหมด

นครโคโบลด์ถูกเรียกว่านครแอ่งตะวันตก และมันก็อ่อนแอกว่านครออร์คเล็กน้อย มันมีโคโบลด์อยู่ทั้งหมด 200,000 ตัว ซึ่งมีทหารราวๆ 50,000 ตัว ลอร์ดแห่งนครนี้คือแอ่งตะวันตก

หลังจากใช้ช่องทางการเทเลพอร์ตที่ถูกสร้างไว้แล้วโดยกั้วปิงหลิน จ้าวฝูก็มาถึงนครโคโบลด์ นครแอ่งตะวันตกส่วนใหญ่ทำขึ้นมาจากหิน และการออกแบบของมันก็หยายๆเหมือนดั่งนครออร์ค

อย่างไรก็ตาม นครแห่งนี้ก็สละสลวยมากกว่าและมีการป้องกันที่ทรงพลังกว่ามาก มันมีหอเฝ้ายามที่คอยระวังภัยอยู่หลายแห่ง

พวกโคโบลด์นั้นไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับออร์ค และก็ไม่ได้โหดเหี้ยมเท่า กลับกัน พวกมันมุ่งเน้นไปที่การป้องกันมากกว่า

หลังจากมาถึงที่ประตูนคร จ้าวฝูก็ประกาศว่า "ข้าคือพ่อค้า!"

ทหารโคโบลด์พาจ้าวฝูเข้ามาในห้องที่มีกลุ่มคนสวมเสื้อคลุมสีดำหลายคนกำลังรออยู่ จากคนเหล่านี้มีไม่กี่คนที่กำลังนั่งอยู่

เมื่อเห็นจ้าวฝูมาถึง มันก็ไม่มีใครดูสนใจเลย และจ้าวฝูหาสถานที่นั่งรอไปก่อน

ตอนนี้ การค้ากับพวกต่างเผ่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ถึงอย่างไรก็ตาม ทุกๆคนก็ให้ความสำคัญกับผลกำไรของตัวเองมากกว่า - ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์ อะไรก็เกิดขึ้นได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนครแอ่งตะวันออกที่ได้พัฒนาเครื่องเทศที่พิเศษมากขึ้นมา มันมีราคาแพงมากๆ และนครแอ่งตะวันออกก็ระบุว่าจะยอมรับการแลกเปลี่ยนสิ่งต่างๆกับมัน หลายคนจึงถูกดึงดูดโดยผลกำไรที่อาจจะเกิดขึ้น

โดยทั่วไปแล้ว ทุกคนในห้องนี้จึงกำลังมองหาการแลกเปลี่ยน อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นสิ่งที่สร้างความไม่พอใจให้กับนครหลักของระบบ ดังนั้นทุกๆคนจึงค่อนข้างระวังและสวมชุดคลุมไว้

หลังจากนั้นสักพัก โคโบลด์ใบหน้าตุ้ยนุ้ยก็เดินเข้ามาและยิ้มในขณะที่มันกล่าวว่า "ทุกๆคน เครื่องเทศซีลอนและไอเท็มอื่นๆพร้อมแล้ว ผู้เสนอราคาสูงสุดจะได้รับไอเท็มไป"

โคโบลด์นำกล่องยาว 30 เซนติเมตรออกมาและเปิดมัน กลิ่นอันน่าหลงใหลฟุ้งออกมา เต็มไปทั่วทั้งห้อง

จ้าวฝูมองเข้าไปและเห็นว่ามีผงสีขาวอยู่ภายในกล่อง นี่น่าจะเป็นเครื่องเทศซีลอน

"กติกาเหมือนเดิม!" หลังจากกล่องถูกเปิด เสียงอันหยาบคายเสียงหนึ่งก็ดังออกมา - มันเป็นหนึ่งในคนที่กำลังนั่งอยู่

เหล่านั้นที่กำลังนั่งอยู่น่าจะเป็นคนที่มีสถานะสำคัญ คนที่พูดออกมาคนแรกน่าจะมาจากฝ่ายที่ทรงพลังมากที่สุด มิฉะนั้น เขาคงจะไม่พูดอย่างแข็งกระด้างและมั่นใจขนาดนั้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คนอื่นๆก็พากันพยักหน้า และพวกเขาก็ตกลงที่จะแบ่งเครื่องเทศซีลอนตามปกติ

เครื่องเทศซีลอนแต่ละกรัมมีค่ายิ่งกว่าทองคำ คนส่วนใหญ่ไม่สามารถเสนอราคาแย่งไปจากฝ่ายที่ทรงพลังได้ และก็ไม่มีใครกล้าแข่งขันกับพวกเขา ดังนั้น พวกเขาจึงไม่สนใจคนอื่นๆเลย

คนอื่นๆทำได้เพียงแค่มองด้วยความอิจฉา ถ้าพวกเขาสามารถนำมันกลับไปได้และขายให้กับฝ่ายปกครองของนครหลัก พวกเขาคงจะได้กำไรมหาศาล ในความเป็นจริง พวกเขาสามารถขายได้กล่องละ 10,000 เหรียญทองด้วยซ้ำ

พวกเขาไม่สามารถแข่งขันกับเหล่าคนที่มาจากฝ่ายใหญ่ๆได้ และพวกเขาก็มาที่นครแห่งนี้เพื่อไอเท็มอย่างอื่นก็เท่านั้น

คนที่นั่งอยู่ทั้งหกได้ตกลงกันถึงวิธีการแบ่งเครื่องเทศซีลอนไว้แล้ว โคโบลด์ผู้ดูแลยิ้มออกมา และมันก็ไม่ได้กล่าวอะไร การแลกเปลี่ยนทุกๆครั้งคือผลกำไรอันยิ่งใหญ่ต่อนคร ดังนั้นมันจึงไม่สนใจว่าทุกๆอย่างจะดำเนินการไปอย่างไร ตราบใดที่ผลกำไรเพียงพอ นั่นก็เกินพอแล้ว

"เซอร์เบลิน พวกเราได้ทำข้อตกลงกันแล้ว มาทำการแลกเปลี่ยนเถอะ" เสียงอันหยายคายกล่าว

แม้ว่าเขาจะเรียกขานโคโบลด์ด้วยคำว่า 'เซอร์' แต่มันก็ไม่มีความเคารพอยู่ในน้ำเสียงของเขาเลย

เบลิน โคโบลด์ผู้ดูแล ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับน้ำเสียงของคนผู้นั้น และมันก็เตรียมพร้อมที่จะตกลงและเริ่มการแลกเปลี่ยน

"เดี๋ยว!" เสียงๆหนึ่งดังออกมาจากมุม และทุกๆคนก็หันไปมองคนที่เข้ามาคนสุดท้าย

"เกิดอะไรขึ้น?" ทุกคนรู้สึกสับสนมาก

เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองเหล่านี้ จ้าวฝูก็เดินขึ้นมาและกล่าวว่า "ข้าจะซื้อเครื่องเทศทั้งหมดนี้!"

ทั้งห้องระเบิดเสียงอื้ออึงออกมา คนๆนี้ไม่ได้เพียงแค่ต้องการเครื่องเทศส่วนหนึ่ง แต่เขาต้องการทั้งหมด นี่มันจะโอหังเกินไปแล้ว ก่อนหน้านี้ แม้แต่ฝ่ายใหญ่ๆก็ยังตกลงที่จะแบ่งมัน แต่เขากลับไม่เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตาเลย

ในทันใดนั้นเอง สายตาของผู้คนจากฝ่ายใหญ่ก็เริ่มเย็นชา และเสียงอันหยาบช้าก็ตะโกนเยาะเย้ยออกมา "ไอ้บ้านนอกที่ไหนกล้าแข็งขันกับตระกูลอู๋? แกไม่รู้จักฉัน อู๋หลง อย่างนั้นเหรอ?"

บางคนก็หัวเราะออกมาอย่างเย็นชา "ตัวตนเล็กๆเช่นเจ้าก็ควรจะตระหนักถึงสถานะเล็กๆของตัวเองต่อหน้าพวกเรา ถ้าเจ้าโง่เกินไป งั้นก็ไปกระโดดน้่ำตายซะ!"

คนอื่นๆก็แค่นเสียงออกมาอย่างเย็นชา "เขาอาจจะเป็นหน้าใหม่ที่ไม่ได้จักฝ่ายทั้งหกของพวกเราก็ได้ ข้ามั่นใจว่าเขาคงไม่มีอะไรที่นำมาแลกเปลี่ยนกับเครื่องเทศเหล่านี้ ดังนั้นเซอร์เบลิน มันจะเป็นการดีที่สุดที่ท่านจะไล่เขาออกไป ถ้าเซอร์เบลินไม่เต็มใจ ข้าก็ยินดีที่จะสอนบทเรียนให้กับเขา"