บทที่ 345 การสังหารหมู่ครั้งใหญ่

บทที่ 345 การสังหารหมู่ครั้งใหญ่

"ฝ่าบาท มีทาส 20,000 คนอยากพบท่าน"

ในขณะที่ไป่ฉีเสร็จสิ้นก็รายงานและจ้าวฝูก็จมลงสู่ห้วงความคิดของเขา โดเก้ก็เข้ามารายงานและแทรกห้วงความคิดของจ้าวฝู

เมื่อเขาได้ยินการรายงานของโดเก้ จ้าวฝูก็พยักหน้า และโดเก้ก็นำคน 30 คนมาหาจ้าวฝู ครึ่งหนึ่งของพวกเขาคือโคโบลด์ และอีกครึ่งคือก็อบลิน

โคโบลด์มีผู้นำคือโคโบลด์วัยกลางคนในขณะที่ก็อบลินมีผู้นำที่เป็นก็อบลินค่อนข้างเยาว์วัย พวกมันทุกตัวเข้ามาหาจ้าวฝูและคุกเข่าลงด้วยความเคารพ พร้อมกับกล่าวว่า "ขอบคุณมากฝ่าบาทสำหรับการช่วยเหลือของท่าน!"

เมื่อเขาเห็นเช่นนี้ จ้าวฝูก็รู้สึกพึงพอใจมาก และรอยยิ้มได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขากล่าว "พวกเจ้าลุกขึ้นได้ จากวันนี้เป็นต้นไป พวกเขาจะเป็นส่วนหนึ่งของต้าฉิน และข้าจะมอบชีวิตที่ปลอดภัยและสงบสุขให้กับพวกเจ้า พวกเจ้าจะไม่เป็นทาสอีกต่อไป พวกเจ้าจะเป็นชาวเมืองอย่างเป็นทางการของต้าฉิน"

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวฝู โคโบลด์และก็อบลินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก พวกมันกังวลว่าจ้าวฝูจะปฏิบัติต่อพวกมันเฉกเช่นทาสอย่างที่ออร์คทำ และพวกมันก็สามารถบอกได้ว่าทหารต้าฉินไม่ได้อ่อนแอไปกว่าพวกออร์คเลย แม้ว่าพวกมันต้องการที่จะต่อต้าน มันก็เป็นไปไม่ได้

นอกจากนี้ เมื่อพวกมันได้ยินว่าจ้าวฝูจะไม่ให้พวกมันเป็นทาส แต่เป็นชาวเมืองของต้าฉิน พวกมันก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างยิ่ง และขอบคุณเขาอย่างสุดซึ้ง

จ้าวฝูส่งพวกมันออกไปก่อนที่จะเดินไปยังพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีออร์คเป็นจำนวนมากถูกมัดไว้อยู่ พวกมันต่างพยายามลุกขึ้นด้วยการแสดงออกต่างๆ ทั้งความสับสน ความหวาดกลัว ความเกลียดชัง และความโกรธ

พวกมันต่างก็อ่อนแอเพราะไป่ฉีได้วางยาพวกมันไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

หลังจากเข้ามาแล้ว จ้าวฝูก็พูดด้วยภาษาออร์คเสียงดัง "นครออร์คได้ถูกพิชิตโดยข้าแล้ว และลอร์ด รองลอร์ด และนักสู้หมายเลขหนึ่งของพวกเจ้าได้ถูกสังหารโดยคนของข้าแล้ว ถ้าพวกเจ้าเต็มใจที่จะยอมจำนน เจ้าจะสามารถเป็นส่วนหนึ่งของต้าฉินได้ ถ้าพวกเจ้าไม่เต็มใจ ข้าก็จะไม่แสดงความเมตตาใดๆ"

หลังจากที่จ้าวฝูประกาศออกไป เขาก็สั่งให้คนของเขาแยกออร์คที่เต็มใจจะยอมจำนนและพวกที่ไม่เต็มใจออกจากกัน โดยเริ่มต้นด้วยทหารออร์ค

ทหารออร์คส่วนใหญ่ภักดีต่อกากิมาก และพวกมันก็มองไปยังจ้าวฝูด้วยความอาฆาต และต้องการจะสังหารเขา บ้างก็ตะโกนออกมา "ออร์คจะไม่ยอมแพ้!" และพยายามที่จะโน้มน้าวออร์คตนอื่นๆให้ไม่ยอมจำนน

เมื่อเห็นเช่นนี้ สายตาของจ้าวฝูก็เริ่มเย็นชา และเขาได้ลากออร์คที่ภักดีที่สุด 5,000 ตัวออกมาตรงหน้าออร์คตัวอื่นๆและทำให้พวกมันคุกเข่าลง

"ประหารพวกมัน!" จ้าวฝูสั่งอย่างเย็นชาในขณะที่ทหารของเขายกดาบของตนขึ้นและเหวี่ยงมันลงมาด้วยความรุนแรง ส่งผลให้ศีรษะจำนวนมากกระเด็นออกมาและร่างหลายๆร่างได้ล้มลงกับพื้น เลือดสาดกระเซ็นออกมาจากลำคอ ย้อมพื้นดินเป็นสีแสงในทันทีและส่งผลให้เกิดกลิ่นฉุนคละคลุ้ง

"จัดการต่อ!" จ้าวฝูมองไปยังเหล่าออร์ค และทหารของเขาได้ลากออร์คออกมาอีก 5,000 ตัวซึ่งรับใช้กากิมาเนิ่นนานและมีความภักดีต่อมันมาก ซึ่งได้ปฏิเสธที่จะยอมจำนน

จ้าวฝูไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรกับเหล่าออร์คชรามาก ดังนั้นเนื่องจากพวกมันต้องการที่จะตาย เขาก็จะสนองความต้องการของพวกมันเอง

เหล่าออร์คชราถูกลากมาตรงหน้าซากศพของทหารออร์คและคุกเข่าลง เหล่าออร์คชราต่างมีใบหน้าแข็งขืนและไม่ยอมแพ้ และพวกมันก็เตรียมที่จะตะโกนอะไรบางอย่างออกมา

"ประหาร!" จ้าวฝูไม่สนใจที่จะฟังในสิ่งที่พวกมันจะพูด และเขาก็ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว หทารเหวี่ยงดาบลงมาอีกครั้ง ส่งผลให้ศีรษะและร่างกายล้มลงกับพื้น เลือดรินไหลออกมาอีกครา และกลิ่นคาวเลือดก็เริ่มหนาแน่นมากยิ่งขึ้น

ในตอนนี้ ภาพตรงหน้าเริ่มเงียบลงมาก

อย่างไรก็ตาม เสียงอันเย็นชาของจ้าวฝูก็ยังคงดังออกมาอย่างต่อเนื่อง และออร์คอีก 5,000 ตัวก็ถูกลากออกมาและประหาร บรรยากาศเริ่มอึดอัดมากยิ่งขึ้น และความหวาดกลัวได้แผ่กระจายออกไป

นี่คือการสังหารหมู่ครั้งใหญ่ มันไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากการสู้รบแต่เป็นการเข่นฆ่าเพียงข้างเดียว ซากศพ 15,000 ร่างนอนอยู่บนพื้น ย้อมมันให้กลายเป็นสีแดงฉานและก่อให้เกิดภาพอันน่าตกตะลึง

ภายใค้ความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด ดวงดาวสีแดงโลหิตได้เปล่งประกายด้วยแสงสีแดงโลหิตอันชั่วร้าย ในขณะที่จ้าวฝูเฝ้ามองการสังหารครั้งนี้ ดวงตาสีแดงโลหิตของเขาก็เริ่มเปล่งประกายด้วยแสงแห่งปีศาจ และหัวใจของเขาก็เริ่มเย็นชาขึ้นในขณะที่เขาสั่งให้มีการประหารออร์คอีก 5,000 ตัว

ต่อจากนั้น ในขณะที่การสังหารดำเนินต่อไป ดวงดาวสีแดงโลหิตก็เริ่มเปล่งแสงเจิดจ้ามากยิ่งขึ้น และหัวใจของจ้าวฝูก็เริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ในไม่ช้า เขาก็สั่งให้ออร์คเด็กกลุ่มหนึ่ง ที่เด็กกว่า 10 ปีและไม่สามารถใช้แรงงานได้มาก ให้ถูกลากออกมา

ทหารรับคำสั่ง เดินเข้าไปยังฝูงออร์คและลากออร์คเด็กออกมา พ่อแม่ต่างร้องไห้คร่ำครวญ และพยายามที่จะหยุดพวกเขา แต่พวกมันก็ไม่สามารถทำอะไรได้ พวกมันทำได้เพียงแค่คุกเข่าอ้อนวอนจ้าวฝู และส่งสัญญาณว่าพวกมันยินดีที่จะยอมจำนน

อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ยังคงไม่ขยับราวกับว่าเขาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ทหารลากออร์คเด็กมาข้างหน้า และไป่ฉีกับแม่ทัพและผู้บังคับบัญชาคนอื่นๆต่างก็เริ่มรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา ถ้ามันเป็นสถานการณ์ปกติ จ้าวฝูคงจะหยุดไปแล้ว ทำไมเขาถึงต้องการจะฆ่าเด็กๆที่ไร้เดียงสาพวกนี้ด้วย

แม้ว่าออร์คเด็กจะยังคงไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ แต่หลังจากได้เห็นออร์คจำนวนมากถูกลากออกมาและตัดหัว พวกมันก็รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นและหลั่งน้ำตาออกมา

"ประหาร!" เสียงของจ้าวฝูเริ่มดังราวกับปีศาจในขณะที่ทหารรับคำสั่งและชูดาบขึ้นเพื่อเตรียมที่จะลงมือ

"เดี๋ยว!" ไป่ฉี แม่ทัพ และผู้บังคับบัญชาไม่อาจทนมองได้อีกต่อไปและตะโกนออกมา

จ้าวฝูขมวดคิ้วและมองไปทางพวกเขา ในเวลานั้น พวกเขาก็พบว่าดวงตาของจ้าวฝูกำลังเปล่งประกายด้วยแสงสีแดงโลหิต ซึ่งดูน่าสะพรึงกลัวมาก

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาสีแดงโลหิตคู่นี้ หัวใจของไป่ฉีและคนอื่นก็สั่นสะท้าน และร่างกายของพวกเขาก็แข็งค้างไปความรู้สึกอันหนาวเหน็บแผ่ออกมาจากหัวใจของพวกเขา และพวกเขาก็รู้สึกถึงความหวาดกลัวได้โดยสัญชาตญาณ อากาศดูจะหยุดนิ่งไป และหัวใจของพวกเขาก็เต้นระรัว ทำให้พวกเขารู้สึกว่ามันยากที่จะหายใจ

"เอาล่ะ ปล่อยเด็กพวกนี้ไป ดูว่ามีใครอีกไหมที่ไม่ต้องการจะยอมจำนน และฆ่าพวกมันซะ"

จู่ๆจ้าวฝูก็กลับมาเป็นตัวเอง และดวงตาของเขาก็หรี่ลง ดวงดาวสีแดงโลหิตในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดเองก็หรี่แสงลงและกลับสู่สภาพปกติ

ไป่ฉีและคนอื่นไม่รู้ว่ามันเพิ่งเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก - จ้าวฝูเมื่อครู่นั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง

จ้าวฝูไม่ได้สังเกตเห็นอะไร และเขาก็ทิ้งเรื่องนี้ไว้ให้ไป่ฉีและคนอื่นๆจัดการ

หลังจากนั้นสักพัก ไป่ฉีก็จัดการกับเรื่องนี้จนแล้วเสร็จ เพราะการสังหารหมู่ที่จ้าวฝูเพิ่มกระทำไป ออร์คที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่จึงหวาดกลัวจนยอมจำนนและไม่กล้าต่อต้านอีกต่อไป หลังจากไป่ฉีฆ่าชาวเมืองที่เหลืออยู่ไปบางส่วน มันก็ยังมีออร์คเหลืออยู่ 220,000 ตัว จากทหารและชาวเมืองทั้งหมด 250,000 ตัว

จ้าวฝูพอใจกับเรื่องนี้มาก ในตอนนี้นครต้าฉินมีคนเกือบ 400,000 คนแล้ว และในตอนนี้ที่พวกเขาได้ออร์คมาเพิ่มอีก 220,000 ตัว และทาสเดิมอีก 20,000 ตัว พวกมันจึงทำให้ต้าฉินมีประชาการเพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก