บทที่ 287 คริสตัลโลหิตปักษาคราม
บทที่ 287 คริสตัลโลหิตปักษาคราม
บทที่ 287 คริสตัลโลหิตปักษาคราม
หลังจากเสียงตะโกนนี้ดังออกมา ทุกๆคนก็รู้สึกกลัวแทนเขา - เขาไม่กลัวความพิโรธของลอร์ดแห่งนครงั้นเหรอ? เขากำลังรนหาที่ตายโดยแท้!
ลอร์ดคนอื่นๆยิ้มและตัดสินใจที่จะเฝ้าดูในฐานะผู้ชม
ทันใดนั้นเองก็มีกลิ่นอายอันมหาศาลระเบิดออกมาจากห้องผู้ทรงเกียรติที่เสียงอันขุ่นมัวอยู่ข้างใน และสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป และรู้สึกราวกับว่ามีหินก้อนใหญ่กดทับลงบนร่างกายของเขา
จากสิ่งที่ทุกคนได้เห็น ในฐานะคนในห้องส่วนตัว จ้าวฝูย่อมไม่ทรงพลังเท่ากับลอร์ดแห่งนคร พวกเขาทุกคนเชื่อว่าการเผชิญหน้าของพวกเขาจะเหมือนกับการเอาไข่ไปกระทบกับหิน
ลอร์ดคนอื่นๆไม่ได้สนใจอะไรเพราะพวกเขาตรวจพบว่าสามคนภายในห้องนั้นมีการบ่มเพาะในระยะที่ 1 เท่านั้น สำหรับคนเช่นนั้นที่กล้ารุกรานพวกเขา ลอร์ดผู้สูงส่งและยิ่งใหญ่ คนผู้นั้นก็เท่ากับรนหาที่ตายก็เท่านั้น
ลอร์ดทุกคนรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ไม่ออกหน้า พวกเขาต้องการให้คนที่จองหองเช่นนั้นได้รับรู้ถึงความผิดพลาดของตน พวกเขายังต้องการแสดงให้เขาเห็นถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้ด้วย ถ้าไม่มีความแข็งแกร่ง คนผู้นั้นก็ควรที่จะเจียมตัว หรือไม่ก็ต้องตายโดยไม่รู้ว่าเขาตายได้ยังไง
กลิ่นอายอันมหาศาลได้กดลงบนห้องส่วนตัวรุนแรงกว่าโดยรอบหลายต่อหลายเท่า และหวังเอ้อกั๋วกับถัวป้าชิงก็พยายามต้านทานกลิ่นอายนี้อย่างเต็มที่ หวังเอ้อกั๋วที่มีการบ่มเพาะต่ำกว่ารู้สึกว่าขาของเขาเริ่มสั่นในขณะที่เขาหลั่งเหงื่อออกมา
เมื่อเห็นเช่นนี้จ้าวฝูก็ขมวดคิ้วและโบกมือของเขา ส่งครึ่งวงกลมสีดำและปลดปล่อยเขตแห่งราชาของเขา ด้วยเขตแดนแห่งราชาของเขา จ้าวฝูไม่กลัวกลิ่นอายของลอร์ดแห่งนครเลย
"50 ล้านเหรียญเงิน!" เสียงที่ขุ่นมัวดังออกมาจากห้องผู้ทรงเกียรติอีกครั้ง
"51 ล้านเหรียญเงิน!" ในขณะที่เสียงนั้นพูดออกมา เสียงจากภายในห้องส่วนตัวก็เกทับเขาในทันที สร้างความตกใจให้กับฝูงชนและลอร์ดทั้งหลาย
"ในฐานะคนในระยะที่ 1 เขาไม่หวาดกลัวเลยเหรอ?" ลอร์ดพากันสงสัย ถ้าลอร์ดนั่นโจมตีเขา ใครจะหยุดเขาได้
พิธีกรรู้สึกอึดอัดมากเมื่อเขาเห็นเช่นนี้ ลอร์ดย่อมต้องผิดแน่ๆที่ใช้กลิ่นอายของเขาข่มคนอื่น แต่โถงประมูลก็ไม่มีอำนาจที่จะปรามพวกลอร์ดได้
ชายชราทำได้เพียงแค่มองไปยังห้องส่วนตัวและพยายามโน้มน้าวคนที่อยู่ด้านใน "ท่านแขกที่เคารพ มันเป็นการดีที่สุดที่ท่านจะรามือจากไข่มังกรใบนี้ ลอร์ดผู้นั้นไม่ใช่คนที่ท่านจะบาดหมางได้"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวฝูก็รู้สึกไม่พอ แต่เขาก็รู้ว่าชายชรากำลังพูดเช่นนี้เพื่อประโยชน์ของเขา อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ตั้งใจที่จะครอบครองไข่มังกรนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมถอยให้
เมื่อคนจากห้องส่วนตัวไม่พูดอะไรตอบ ทุกๆคนก็คิดว่าเขายอมแพ้ไปแล้ว ถึงอย่างไรก็ตาม ใครก็ตามก็คงต้องถอยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับลอร์ดแห่งนคร
"ฮึ่ม! เป็นแค่มดตัวหนึ่งดันกล้ามาผยองต่อหน้าข้างั้นเหรอ? โดยปกติแล้วข้าจะบดขยี้เจ้าในในทันที แต่เนื่องจากพวกเราอยู่ต่อหน้าคนมากมาย ข้าจึงคิดว่าข้าควรจะแสดงความเมตตาให้กับเจ้าบ้าง ในตอนนี้ที่ข้าโกรธ มันคงจะดีซะกลัวที่เจ้าจะออกมาและคุกเข่าให้ข้าสามครั้ง ไม่งั้นวันนี้ข้าคงจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่" เสียงที่ขุ่นมัวพูดด้วยความหยาบคาย
นี่คือเรื่องธรรมชาติ - ในภูมิภาคเหล่านี้ ลอร์ดแห่งนครคือตัวตนที่ทรงพลังที่สุด และไม่มีสิ่งใดที่สามารถโยกคลอนตำแหน่งของพวกเขาได้
อย่างไรก็ตาม ลอร์ดคนอื่นๆก็ขมวดคิ้วเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดที่หยิ่งผยองเหล่านี้ - พวกเขารู้สึกว่าไม่จำเป็นที่ต้องทะเลาะกับคนที่ต่ำต้อยเช่นนี้ เพราะมันจะทำให้ตำแหน่งของพวกเขาลดลงไปเท่านั้น
ผู้คนนับไม่ถ้วนในชั้นที่หนึ่ง สอง สาม และสี่มองไปยังห้องส่วนตัวและรอให้คนในนั้นออกมาคุกเข่า แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่น่าอับอาย แต่มันก็ยังดีกว่าความตาย
ภายในห้องส่วนตัว หวังเอ้อกั๋วและถัวป้าชิงดูโกรธมากในขณะที่พวกเขาคำรามออกมา "ฝ่าบาท!"
จ้าวฝูมองไปที่พวกเขาและส่งสัญญาณว่าเขาจะจัดการเรื่องต่างๆเองในขณะที่เขากล่าวออกมาด้วยความใจเย็น "มีใครจะเสนอราคาไหม? ถ้าไม่มีใครเสนอราคา ข้าจะเอาไข่ไวเวิร์นสองขานี้ไปเอง"
ในทันทีที่เขาพูด ทุกๆคนก็อ้าปากค้าง
ตู้ม!!
เสียงระเบิดดังกึกก้องออกมา และมันเป็นเหมือนกับว่าโต๊ะหรือเก้าอี้ได้ถูกทำลายในขณะที่พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากห้องผู้ทรงเกียรติที่เจ้าของเสียงอันขุ่นมัวอยู่
ทุกคนเข้าใจว่าลอร์ดคนนี้กำลังจะข้าคนผู้นั้นและคนที่อยู่ในห้องส่วนตัวก็คงจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย ลอร์ดคนอื่นๆพากันขมวดคิ้ว แต่พวกเขาก็ไม่คิดที่จะเข้าไปแทรกแซง ถึงอย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นโลกของผู้แข็งแกร่ง และคนก็อ่อนก็ทำได้เพียงแค่ใช้ชีวิตอยู่บนหัวเข่าของพวกเขาก็เท่านั้น
ตู้ม!!
ในทันใดนั้นเองก็มีการระเบิดกลิ่นอายที่ล้นเหลือออกมาจากห้องส่วนตัว และสะกดกลิ่นอายของลอร์ดผู้นั้นไว้อย่างอยู่หมัด บรรยากาศในโถงประมูลแข็งค้าง และกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวนี้ก็ทำให้อากาศถึงกับเปลี่ยนไปได้เลย
"เจ้าคิดเหรอว่าข้าจะกล้าสังหารเจ้า?" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารดังออกมาจากห้องส่วนตัว และมันก็หนาวเย็นจนถึงจุดที่อุณหภูมิในโถงประมูลดูเหมือนจะลดลง
คนที่อยู่ในชั้นที่หนึ่ง สอง และสามทรุดตัวลงกับพื้น และไม่สามารถแบกรับพลังนี้ไว้ได้ คนใน 12 ห้องผู้ทรงเกียรติตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากพลังนี้เกินกว่าพลังของพวกเขาไปซะอีก
ภายในห้องผู้ทรงเกียรติห้องหนึ่ง ชายหนุ่มผมชาวที่มีหน้าตาขุ่นมัวดูจริงจังเป็นอย่างยิ่ง - เขาคือเจ้าของเสียงอันขุ่มมัวนั้นเอง
เหตุการณ์กำลังหลุดออกจากการควบคุม และบรรยากาศก็ตึงเครียดเป็นอย่างยิ่งราวกับว่าการต่อสู้อันยิ่งใหญ่กำลังจะปะทุขึ้นมา
ในเวลานั้นเอง ชายชราที่สวมเสื้อคุมสีเขียวก็เดินออกมาจากห้องผู้ทรงเกียรติห้องหนึ่งและยิ้มในขณะที่เขากล่าวว่า "ข้าคือลอร์ดแห่งนครวิลโลว์สีคราม โปรดไว้หน้าผู้เฒ่าคนนี้บ้างและใจเย็นลงก่อน"
ชายหนุ่มหน้าตาขุ่นมัวไม่ได้พูดอะไรอีกเพราะเขารู้ว่าเขาแพ้แน่ๆ และจ้าวฝูก็ชักกลิ่นอายของเขากลับไปด้วย
ทุกคนในที่แห่งนี้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและมองไปที่ห้องส่วนตัวด้วยความหวาดกลัว และคิดกับตัวเองว่ามันมีตัวตนที่ยิ่งใหญ่อยู่ภายในจริงๆ นี่เป็นสิ่งที่น่ากลัวเกินไปแล้ว - เขาทรงพลังซะยิ่งกว่าลอร์ดแห่งนคร!
ทุกคนในห้องผู้ทรงเกียรติก็เริ่มกังวลขึ้นมาด้วยเพราะพวกเขาคงต้องเจอปัญหาใหญ่แน่ถ้ามีใครคนใดในพวกเขาไปเผชิญหน้ากับคนผู้นั้น
จ้าวฝูนั่งกลับลงไปในห้องส่วนตัวด้วยใบหน้าอันเย็นชา สำหรับคนอื่นๆ ถ้ามีคนก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว พวกเขาคงจะก้าวไปข้างหน้าต่อไปอีกสิบก้าว ถ้าอีกฝ่ายอ่อนน้อม พวกเขาก็คงจะคิดว่าคนเหล่านั้นง่ายที่จะรังแก จ้าวฝูได้ใช้พลังแห่งราชลัญจกรไปเล็กน้อยเพื่อปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลังออกมา เขาไม่ได้ใช้มันจริงๆ ดังนั้นโชคชะตาที่เขาใช้ไปจึงมีเล็กน้อยมาก
ในท้ายที่สุดก็ไม่มีใครกล้าเสนอราคากับไข่มังกร ดังนั้นมันจึงถูกซื้อไปโดยจ้าวฝู
หลังจากที่เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น บรรยากาศภายในโถงประมูลก็เปลี่ยนไป และไม่มีใครกล้าดูถูกห้องส่วนตัวห้องนั้นเลย
ถัดไป ผู้ดูแลสาวสวยก็นำคริสตัลกลมที่มีขนาดใหญ่พอๆกับไข่มุกซึ่งถูกวางไว้บนถาดขึ้นมา มันดูเหมือนจะทำขึ้นจากโลหิตและมีสีเขียว
ชายชรากลับมาสู่สภาพปกติ - ภายใต้กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว เขาได้ถูกบังคับให้คุกเข่าลงกับพื้น เขารู้สึกอับอายเป็นอย่างยิ่งที่เขาได้พยายามโน้มน้าวให้ตัวตนที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้นไม่ขัดขืนต่อลอร์ดแห่งนคร และเขาก็รู้สึกโล่งใจที่คนผู้นั้นไม่ได้ถือสาหาความกับเขา
"นี่คือคริสตัลโลหิตปักษาคราม สมบัติจากเศษซากอารยะธรรม หลังจากใช้มัน ผู้ใช้จะได้รับร่องรอยแห่งสายเลือดของปักษาคราม ปักษาครามคือนกศักดิ์สิทธิ์ และไอเท็มชิ้นนี้ก็หายากและสูงค่าเป็นอย่างยิ่ง ราคาเริ่มต้นคือ 14 ล้านเหรียญเงิน"