บทที่ 215 ราชินีภูตผี
บทที่ 215 ราชินีภูตผี
บทที่ 215 ราชินีภูตผี
สายตาของจ้าวฝูแหลมคมเป็นอย่างยิ่งในขณะที่เขามองไปที่ผีฟ้าที่กำลังบินเข้ามาหาเขา เขาจับหอกไว้แน่นและขว้างมันออกไปใส่ผีฟ้าสุดแรง
ฉึก!
หอกบดขยี้ปีศาจเปล่งแสงเจิดจ้า และนำพาพลังอันมหาศาลไปกับมันในขณะที่มันเปลี่ยนเป็นลำแสงสีเงินและวาดผ่านอากาศ เพียงแค่พริบตา มันได้ทะลวงผ่านหน้าอกของผีฟ้า ส่งผลให้เลือดสีเขียวสาดกระเซ็นออกมา
ผีฟ้าดูตะใจมากในขณะที่มันตกลงมาจากอากาศ มันไม่สามารถหลบหอกได้เลย และมันก็สลายกลายเป็นปรานภูตผีเพื่อส่งสัญญาณว่ามันตายแล้ว
จ้าวฝูหันไปมองผีฟ้าอีกตัวและขว้างหอกบดขยี้ปีศาจออกไปอีกอัน ลำแสงสีเงินพุ่งออกไปอีกครั้ง และสังหารผีฟ้าอีกตนได้สำเร็จ หอกบดขยี้ปีศาจเหล่านี้ทรงพลังมากเกินไป
ใกล้ๆกัน ผู้คนสิบคนที่สวมใส่เสื้อผ้าสีขาวชูมือขึ้นและเล็งเป้าไปที่ผีฟ้าซึ่งกำลังบินเข้ามาหาพวกเขา ทันใดนั้นเอง แผนภาพพระอาทิตย์อันหนึ่งได้ปรากฏขึ้นบนมือของพวกเขาในขณะที่ลำแสงแห่งพลังงานแสงศักดิ์สิทธิ์ได้พุ่งเข้าไปหาพวกผีฟ้า
หลังจากที่ปะทะกัน ผีฟ้าได้โหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวดในขณะที่ร่างกายพวกมันปล่อยควันสีขาวออกมา ในทันใดนั้นเอง นักธนูระดับหัวกะทิได้ยิงลูกศรไม้พีชอายุ 500 ปีออกไปใส่หัวใจของพวกมัน ไม้พีชอายุ 500 ปีราวกับลูกศรที่ร้อนแรง และเผาผลาญหัวใจของพวกมันในทันที
โลกจุติสวรรค์ได้ถูกสร้างขึ้นจากวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน และมันก็รู้สึกแปลกๆอยู่บ้างในการใช้เวทมนตร์สไตล์ตะวันตกต่อกรกับมอนสเตอร์ตะวันออก อย่างไรก็ตาม ที่มาของพวกมันก็เหมือนกัน แม้ว่าจะมีความแตกต่างอยู่บ้าง
ภายใต้การโจมตีของพวกเขา ผีฟ้าทั้ง 50 ตัวถูกสังหารไปอย่างรวดเร็ว และภูตผีทั่วไปภายใต้กำแพงเมืองส่วนใหญ่ก็ถูกจัดการไปแล้ว ดูเหมือนว่าภูตผีคลื่นนี้จะถูกทำลายล้างโดยกองกำลังของต้าฉินได้สำเร็จ
ทันใดนั้นเองก็มีกลิ่นอายที่เหมือนกับภูเขาสาดเทลงมา และกดทับลงบนหัวใจของทุกๆคน กลิ่นอายนี้ทำให้ใบหน้าที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยของทุกๆคนตรึงเครียดขึ้นมาในทันที
ทุกคนหันไปมองร่างอันน่าสะพรึงกลัวร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นภายในสายตาของทุกๆคนอย่างช้าๆ
มันดูราวกับผู้หญิงร่างผอมบางที่กำลังสวมใส่ชุดเกราะสีแดงดำ ผมของเธอเป็นสีดำยาวปะบ่า และใบหน้าของเธอก็สวยงามยิ่งนัก อย่างไรก็ตาม ดวงตาสีแดงโลหิตของเธอกลับเย็นชาและไร้อารมณ์เป็นอย่างยิ่ง
เธอได้แผ่ออร่าสีแดงโลหิตที่หนาแน่นออกซึ่งเต็มไปด้วยจิตสังหารอันไร้ขอบเขต และออร่าอันน่าสะพรึงกลัวนี้ดูราวกับจะทำให้อากาศรอบๆตัวเธอหยุดนิ่ง
ขณะที่เธอปรากฏตัว ทุกอย่างก็เงียบลงและแม้กระทั่งเสียงลมยังหายไป ภูตผีรอบตัวเธอทุกตัวหมอบลงกับพื้นในขณะที่พวกมันตัวสั่นและดูหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
ใบหน้าของจ้าวฝูแปรเปลี่ยนเป็นน่าเกลียด - เขาสามารถรู้สึกได้ถึงความทรงพลังของภูตผีตัวนี้ นี่น่าจะเป็นภูตผีระดับราชินี
"ไป่ฉี ข้าจะทิ้งเรื่องที่นี่ให้เจ้าจัดการ" จ้าวฝูพูดในขณะที่ชาน้อย เก้อเนี่ย และเขากระโดดลงจากกำแพงเมืองและเดินไปหาราชินีภูตผี
ในขณะที่เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ภูตผีหิวกระหายหกวิถีสองสามตัวก็ได้กระโจนเข้าใส่เขา ลำแสงดาบสองสามสายเปล่งประกาย และโดยไม่ต้องให้จ้าวฝูทำอะไร เก้อเนี่ยได้จัดการกับพวกภูตผีหิวกระหายหกวิถีอย่างง่ายดาย
ในขณะที่พวกเขาเดินหน้าไป ภูตผีหลายๆตัวที่ยังมีพลังต่อสู้อยู่ก็ได้พุ่งเข้าใส่จ้าวฝู แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องโจมตี ในความเป็นจริง เขาไม่ได้แม้แต่จะช้าลงหรือหยุดไปสักนิดเพราะในทันทีที่ภูตผีเข้ามาใกล้ ลำแสงดาบและลำแสงสีแดงโลหิตจะเปล่งประกายออกมาจากการโจมตีของเก้อเนี่ยและชาน้อย เพื่อจัดการกับพวกมันในทันที
ราชินีภูตผีถือดาบสีแดงโลหิตซึ่งแผ่จิตสังหารออกมา และสายตาอันเย็นชาของมันได้จดจ้องอยู่ที่ร่างกายของจ้าวฝู ดูเหมือนว่าในความรู้สึกของมัน จ้าวฝูจะเป็นลอร์ดของที่นี่ และมันได้เดินเข้ามาหาเขา
ทั้งสองฝ่ายเดินเข้ามาใกล้กันมากขึ้นเรื่องๆ และเมื่อพวกเขาอยู่ภายในระยะ 10 เมตร พวกเขาทั้งคู่ก็หยุดลง ไม่มีภูตผีตนไหนกล้าเข้ามาใกล้ และราชินีภูตผีก็ไม่ได้ซ่อนจิตสังหารในดวงตาของมันเลย ในขณะที่มันกำลังจะโจมตี ชาน้อยได้เปิดฉากและปรากฏตัวขึ้นข้างๆราชินีภูตผี กริชของเขาวาดเป็นเส้นโค้งที่แหลมคมในขณะที่มันบั่นเข้าใส่ลำคอของราชินีภูตผี
อย่างไรก็ตาม ราชินีภูตผีก็เหวี่ยงดาบของมันไปอย่างสบายๆ ส่งให้ชาน้อยกระเด็นออกไป
แม้ว่าชาน้อยจะทรงพลังมากสำหรับคนอื่น แต่ต่อหน้าราชินีภูตผี เขาก็ยังอ่อนแอเกินไป หลังจากที่ถูกส่งให้กระเด็นออกมา เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บหนักอะไร และเขาได้เริ่มพุ่งเข้าใส่ราชินีภูตผีด้วยความโกรธเกรี้ยวอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูได้ยื่นมือออกมาและส่งสัญญาณให้เขาหยุด ชาน้อยทำได้เพียงแค่ถอยกลับมาข้างกายจ้าวฝู ในทันใดนั้นเอง เก้อเนี่ยก็ชูดาบของเขาขึ้นและเริ่มเดินเข้าไปหาราชินีภูตผี
ราชินีภูตผีมองอย่างเย็นชาในขณะที่เก้อเนี่ยเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ในทันใดนั้นเอง มันได้ตวัดดาบของมันออกมา ส่งผลให้ลำแสงดาบสีแดงโลหิตทะยายเข้าหาเก้อเนี่ย!
เก้อเนี่ยยังคงไร้อารมณ์ในขณะที่เขาเองก็ตวัดดาบออกไป และส่งลำแสงดาบสีขาวอันแหลมคมออกไปเช่นกัน
เคร้ง!
ลำแสงดาบทั้งสองสายปะทะกัน ส่งผลให้เกิดเสียงการปะทะกันของโลหะดังออกมา ลำแสงดาบกระจัดกระจายไปทั่วในขณะที่การโจมตีทั้งสองลบล้างกันไป - มันดูราวกับว่าพวกเขาทั้งสองจะทัดเทียมกัน
ดวงตาสีแดงโลหิตของราชินีภูตผีจ้องมองไปที่เก้อเนี่ย และมันก็เริ่มจริงจังขึ้นมาเมื่อการต่อสู้ที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้น
ราชินีภูตผีกวัดแกว่งดาบของมัน และสับลงมาที่เก้อเนี่ยครั้งแล้วครั้งเล่า การโจมตีแต่ละครั้งรุนแรงเป็นอย่างยิ่งและบรรจุเอาไว้ซึ่งจิตสังหารอันเข้มข้น ทำให้การโจมตีของมันดูน่าสะพรึงกลัวมาก
เก้อเนี่ยหลบเลี่ยงในขณะที่เขาเองก็ตอบโต้กลับไปด้วยการโจมตีของเขา แม้ว่าเขาจะไม่ได้โจมตีบ่อยนัก แต่การโจมตีแต่ละครั้งของเขาก็มีร่องรอยแห่งอันตรายที่ร้ายแรงซึ่งทำให้ราชินีภูตผีต้องหลบหลีกหรือป้องกัน
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
การต่อสู้ระหว่างทั้งสองรุนแรงมาก และเสียงปะทะกันได้ดังออกมาอย่างต่อเนื่องในขณะที่ลำแสงดาบได้บินว่อนไปทั่ว สิ่งนี้ก่อให้เกิดพายุดาบอันคมกริบที่สามารถตัดใบไม้ที่อยู่ห่างออกไปได้หลายสิบเมตร
ราชินีภูตผีวาดดาบตามแนวราบอย่างฉับพลัน และส่งลำแสงดาบสีแดงโลหิตยาว 5 เมตรที่ดูราวกับจะแยกขุนเขาทั้งลูกได้ออกไป เก้อเนี่ยไม่สามารถหลบไปทางซ้ายหรือขวาได้ ดังนั้นเขาจึงเตะพื้นและพลิกผ่านอากาศ ก่อนที่จะทรงตัวลงมาด้านหลังของราชินีภูตผี อย่างไรก็ตาม ในทันใดนั้น ราชินีภูตผีก็พลิกดาบของมัน และแทงกลับหลังมายังหน้าอกของเก้อเนี่ย
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างกระทันหันเช่นนี้ เก้อเนี่ยได้พลิกร่างของเขาอย่างรุนแรง และหลบหลีกการแทงนี้ไปแบบหวุดหวิด พร้อมกันนั้นเขาได้โจมตีกลับไป ดาบของเขาแทงไปยังรักแร้ที่ไม่มีการป้องกันของราชินีภูตผี
สายตาของราชินีภูตผีแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา และมันได้ระเบิดออร่าที่ทรงพลังมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมออกมา ออร่าสีแดงโลหิตรอบกายของเธอทรงพลังมากขึ้นหลายเท่า และพลังงานนี้ได้ส่งให้เก้อเนี่ยกระเด็นไปด้านหลัง
ราชินีภูตผีคว้าโอกาสนี้และพุ่งเข้าใส่เก้อเนี่ย จากนั้นก็แทงเขาไปอีกครั้ง
เมื่อเผชิญหน้ากับราชินีภูตผีที่ทรงพลังมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม เก้อเนี่ยก็รู้ว่าเขาไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้กับมันได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ใช้พลังนั้น เมื่อราชินีภูตผีแทงดาบมายังเขา เก้อเนี่ยได้หลับตาของตนลงในทันใดก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน แสงสีดำเปล่งประกายขึ้นในดวงตาของเขาในขณะที่สัญลักษณ์สีดำได้ปรากฏบนหน้าผากของเขา - มันคือตราประทับแห่งราชาของจ้าวฝู
เมื่อตราประทับแห่งราชาปรากฏขึ้น กลิ่นอายของเก้อเนี่ยก็ทรงพลังขึ้นหลายเท่า และร่างกายของเขาได้แผ่ร่องรอยพลังแห่งราชาสีดำออกมา พลังแห่งราชานี้ไม่ใช่ของเก้อเนี่ยแต่เป็นของจ้าวฝู
ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างทรงพลังขึ้นมาก การต่อสู้จึงทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ลำแสงดาบจากการต่อสู้ฟาดฟันเข้าใส่พื้นดิน ส่งผลให้เกิดร่องรอยขนาดน้อยใหญ่อยู่บนพื้น
ในเวลานั้น เก้อเนี่ยก็ตัวสั่นสะท้ายในขณะที่ดาบของเขาครวญครางออกมาและแทงเข้าใส่ราชินีภูตผีอย่างรวดเร็ว เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่เป็นอันตรายเช่นนี้ ราชินีภูตผีจำเป็นต้องหลบ ส่งผลให้การโจมตีของเก้อเนี่ยพลาดเป้าไป อย่างไรก็ตาม มันก็สามารถตัดผมของราชินีภูตผีออกมาได้บางส่วน
ในขณะที่ราชินีภูตผีกำลังจะโจมตี เก้อเนี่ยก็เปลี่ยนการโจมตีของเขาในทันใด โดยการวาดดาบของเขาไปยังราชินีภูตผีที่เพิ่งหลบหลีก พลังอันมหาศาลได้ส่งให้ราชินีภูตผีกระเด็นออกไปหลายเมตร ทำให้มันสูญเสียสมดุลไป
เก้อเนี่ยใช้โอกาสนี้เพื่อปลดปล่อยการโจมตีอันรุนแรงของเขา ลำแสงดาบสีดำที่บรรจุกลิ่นอายอันแหลมคมเป็นอย่างยิ่งได้ปกคลุมราชินีภูตผี อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปในทันใด!