บทที่ 175 พลังโบราณ
บทที่ 175 พลังโบราณ
บทที่ 175 พลังโบราณ
เจ้ามิโนทอร์ได้ปล่อยจิตสังหารอย่างรุนแรงออกมาแล้วก็พุ่งชนกำแพงไปเรื่อยสายตาของมันกำลังมองหาก็อบลิน
อย่างไรก็ตามหลังจากมองหามาได้สักพักมันก็ค้นพบว่าพวกก็อบลินได้หายไปหมดแล้ว ทำให้มันโกรธหนักขึ้นกว่าเดิม หลังจากที่มันเริ่มสงบสติอามรณ์ตัวเองได้แล้วพวกก็อบลินก็โผล่มาและกระตุ้นให้มันโกรธอีกครั้ง เจ้ามิโนทอร์ คำรามออกมาและเริ่มที่จะฉีกก็อบลินไปที่ละตัวที่ละตัว
ก็เหมือนกับครั้งที่แล้วหลังจากมิโนทอร์คลั่งพวกก็อบลินก็เริ่มที่จะหายไปและเริ่มโผล่มาอีกครั้ง ถ้าเป็นคนที่ฉลาดหน่อยก็จะรู้ได้ทันทีว่ามีอะไรแปลกไป
แต่เจ้ามิโนทอร์ได้ถูกความโกรธเข้าครอบงำจนลืมคิดเรื่องนี้ไป ตอนนี้มันไม่สนอะไรทั้งนั้น นอกจากจะหั่นพวกก็อบลินเป็นชิ้นๆ แต่ก็อบลินก็หนีหายไปทุกครั้ง
ปัง!
เจ้ามิโนทอร์ต่อยกำแพงด้วยหมัดเดียวฝุ่นได้กระจายไปทั่วห้องและมันได้ปล่อยออร่าที่น่าสะอิดสะเอียนออกมา
ในระยะที่ห่างออกมา ก็อบลินที่จ้าวฟูได้สั่งให้ไปจัดการมิโนทอร์ ใบหน้าของพวกมันซีด ถ้าพวกมันโดนหมัดนั้นเข้าไปมันคงได้ไปหาเพื่อนมันแน่ ร่างกายของมันแข็งค้างและหันไปพูดกับจ้าวฟูที่ซ่อนอยู่เงาว่า “นายท่าน ท่านต้องปกป้องข้า ชีวิตน้อยๆของข้าได้อยู่ในกำมือท่านแล้ว”
“ก็ได้ ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องกังวลไป” จ้าวฟูพูดออกมาแล้วหันไปมองมิโนทอร์ที่กำลังคลั้งด้วยรอยยิ้ม
รอยยิ้มนี้ทำให้เจ้าก็อบลินที่น่าสงสารเริ่มที่จะกังวลออกมาแต่ด้วยพละกำลังของมัน มันคงไม่สามารถรอดได้แน่ถ้ามันโดนมิโนทอร์โจมตีมา ฉะนั้นมันจึงต้องทำตามคำสั่งของจ้าวฟู มันได้จ้องไปที่มิโนทอร์และสาปแช่งว่า “ไอ้บัดซบ ไอ้หมูตาขาว ไอ้ตัวหน้าอับอายของเผ่าทอร์เรน”
“โฮ้กกกกกก”
เจ้ามิโนทอร์คำรามอย่างโกรธแค้นและเริ่มพุ่งเข้าใส่ก็อบลินอีกครั้ง จ้าวฟูจึงจับตัวก็อบลินและใช้ความคล่องตัวของเขาในการโผนไปรอบซากปรักหักพัง ใช้เวลาไม่นานตัวของเขาก็อยู่ห่างจากมิโนทอร์แล้วมันเกิดเหตูการณ์นี้ซ้ำ
จนในที่สุดเจ้ามิโนทอร์ก็ไล่จ้าวฟูไปจนถึงถนน แบะเมื่อมันเห็นจ้าวฟูหยุดที่จะหนีแล้ว เปลวไฟแห่งความพิโรธเริ่มที่จะประทุขึ้นจากหัวใจ มันเริ่มที่จะปลดปล่อยความบ้าคลั่งออกมา ดวงตาของมันเริ่มที่จะเป็นสีแดงและควันที่ออกมาจากการหายใจ การเดินของมันทำให้พื้นถึงกับแตก มันเริ่มที่จะพุ่งเข้าหาเจ้าก็อบลินอีกครั้งจากสายตาของมันก็แทบจะทำให้ก็อบลินกลายเป็นเศษเนื้อได้เลยที่เดียว
อย่างไรก็ตามเท้าของมันก็เหยียบเข้ากับกองฟาง
เจ้ามิโนทอร์เกิดอาการช็อค เมื่อเท้าของมันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง จากนั้นก็มีก้อนหินลูกใหญ่มาชนใส่มันจนลอยขึ้นไปบนฟ้า
กับดักของจ้าวฟูนั้นเรียบง่าย เขาแค่ใช้ก็อบลินล่อมิโนทอร์และเอาโซ่เหล็กมาเพื่อที่เวลาเจ้ามิโนทอร์เดินเข้ามาเหยียบกับดักของเขาก้อนหินก็จะตกมาและทำให้มิโนทอร์มันลอยขึ้นไปบนอาการ
ตอนนี้เจ้ามิโนทอร์ลอยเคว้งคว้างอยู่บนอาการ ถึงแม้มันจะมีพลังกายมากเท่าใด มันก็ไม่สามารถใช้ได้ ตอนนี้เท้าของมันชี้อยู่บนฟ้า แต่ถ้ามันคิดดีๆละก็พอที่จะสามารถทำลายกับดักนี้ได้ แต่ตอนนี้มันได้เสียสติสัมปชัญญะไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้มันต้องการเพียงแค่ทำลายเท่านั้น
เจ้าโซ่เหล็กนี้จ้าวฟูทำขึ้นมาเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นเจ้ามิโนทอร์จะทำลายมันได้ไง
จ้าวฟูเดินเข้าไปหามิโนทอร์อย่างช้าๆ เจ้ามิโนทอร์ได้เสียสติไปแล้วมันจึงพยายามที่จะต่อยไปต่อยมา พลังกายของมันช่างแข็งแกร่งแค่ลมที่มันต่อยออกมาก็สามารถที่จะทำลายคนได้แล้ว
จ้าวฟูเดินเข้าไปและปลดปล่อย โล่จางๆจากกษัตริย์โดเมนเพื่อป้องกันการลมจากการตีของมิโนทอร์ จ้าวฟูได้เอาสัญญาแห่งชีวิตและความตาย เขาสร้างกับดักนี้ไม่ใช่เพื่อต้องการฆ่ามิโนทอร์แต่เขาสร้างเพื่อที่จะไว้ควบคุมมัน ถ้าเขามีมิโนทอร์ซักตัวสองตัว มันคงไม่ใช่เรื่องยากที่จะฆ่ามิโนทอร์ตัวอื่นๆในปราสาท
หลังจากจ้าวฟูได้ใช้สัญญาแห่งชีวิตและความตาย สัญญาได้กลายเป็นละอองแสงและบินเข้าไปหามิโนทอร์ อย่างไรก็ตาม พวกมันไม่สามารถเข้าไปในร่างของมันได้ ราวกับว่ามีพลังบางอย่างขัดขวางอยู่
จ้าวฟูหน้าบึ้งและลองใช้สัญญาอีกครั้งแต่ผลก็ออกมาเป็นแบบเดิม จ้าวฟูถอนหายใจออกมา “ดูเหมือนว่าสัญญาแห่งชีวิตและความตายจะใช้ไม่ได้ผลแหะ”
เมื่อไม่มีทางใดที่จะทำให้มิโนทอร์ตกเป็นทางได้ จ้าวฟูจึงต้องฆ่ามันทิ้ง เมื่อเห็นความบ้าคลั่งของมันแล้วจ้าวฟูจึงไม่อยากที่จะลากมิโนทอร์มาที่นี้อีก
จ้าวฟูได้ชักดาบอสูรนภาจากกำไลของเขาและส่งพลังราชาของเขาเข้าไปในดาบ ทำให้ตัวดาบเปลี่ยนเป็นสีดำ จ้าวฟูฟาดดาบแค่เพียงดาบเดียวทำให้หัวของมิโนทอร์ตกลงสู่พื้น ทำให้เลือดทะลักออกมาจากหัวและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
ดาบอสูรนภารู้สึกดีใจที่มันได้ดื่มเลือดของมิโนทอร์ที่สดและแข็งแกร่ง
หลังจากมิโนทอร์ตายลงมันก็ดรอปก้อนหินสีเขียวออกมา ก้อนหินก้อนนี้ใหญ่เท่ากำปั้นคนเลยทีเดี่ยว และมันยังปล่อยออร่าที่ดูเก่าแก่ออกมา จ้าวฟูจึงหยิบมันขึ้นมาดู
[พลังโบราณ]:พลังงานกายภาพที่บริสุทธิ์สามารถใส่ได้ในร่างกายหรืออุปกรณ์
“พลังโบราณงั้นรึ” หลังจากดูสรรพคุณของมันแล้ว จ้าวฟูจึงถามดาบอสูรนภาว่า “เจ้าต้องการมันหรือไม่”
ดาบอสูรนภาที่กำลังมีความสุขกับเลือดของมิโนทอร์นั้นก็ตอบกลับมาว่า “ข้าไม่ต้องการพลังกายภาพ”
หลังจากได้ยินสิ่งที่ดาบอสูรนภา พูดจ้าวฟูจึงกดเจ้าหินสีขียวเข้าไปที่หน้าท้องของเขา ทันใดนั้นจ้าวฟูรู้สึกถึงพลังบางอย่างเข้าไปในร่างกายของเขาทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาอุ่นขึ้น
เหตุการณ์นี้กินเวลากว่าชั่วโมงก่อนที่จะหยุดเพราะ พลังราชาของจ้าวฟูกำลังกลืนกินพลังโบราณอยู่ดูเหมือนว่าพลังโบราณนั้นจะด้อยกว่าพลังของราชา แต่ก็ไม่ได้กลืนกินได้ง่ายๆเช่นกัน
พลังโบราณนั้นยังคงด้วยกว่าพลังของราชา แต่จ้าวฟูก็รู้สึกได้ถึงพลังที่มากขึ้นในร่างกายของเขา จ้าวฟูยังคงรู้สึกได้ถึงพลังโบราณในร่างกายกำลังหล่อเลี้ยงผิวหนังของเขา
อย่างไรก็ตามพลังโบราณได้ทำให้ร่างกายของจ้าวฟูดูมีมัดกล้ามมากขึ้น นั้นทำให้จ้าวฟูตกใจเล็กน้อย
จ้าวฟูได้มองไปยังซากศพของมิโนทอร์ที่แห้งอยู่ ตั้งแต่เขาไม่สามารถจับมิโนทอร์ได้ เขาจึงต้องฆ่ามัน เพราะฉะนั้นกับดักพวกนี้ก็ไร้ค่า
แต่ถึงอย่างงั้นจ้าวฟูกูคงสร้างกับดักเพื่อความสะดวกของเขาในอนาคต แต่ก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน