บทที่ 158 ตะวันอสูร
บทที่ 158 ตะวันอสูร
บทที่ 158 ตะวันอสูร
จ้าวฝูยืนอยู่ด้วยมือข้างหนึ่งที่ถือดาบไว้แนบลำตัว ส่วนมืออีกข้างวางไว้ข้างหลัง และทั่วทั้งร่างของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีทองจางๆ ดวงตาสีแดงโลหิตของเขาเปล่งประกายราวกับอัญมณีล้ำค่าเมื่อพวกมันจ้องมองไปที่ซื่อเจี้ยนอย่างเย็นชา
ซื่อเจี้ยนเองก็ยืนอยู่กลางอากาศ ร่างกายของเขาลุกไม้ด้วยเปลวเพลิงสีครามและเปลวเพลิงสีแดงโลหิต พลังของผู้คุ้มกันนคร 100,000 คนได้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา และความแข็งแกร่งของเขาก็ดูราวกับจะสังหารเทพเจ้าได้เลย แม้แต่ตัวเขาเองยังตกใจถึงพลังอันมหาศาลของตัวเอง
ในเวลานี้ จ้าวฝูได้ยกดาบในมือของเขาขึ้นอย่างช้าๆในขณะที่ร่างกายของเขาเปลี่ยนเป็นลำแสงสีทองและพุ่งเข้าใส่ซื่อเจี้ยน ใบหน้าของซื่อเจี้ยนเยือกเย็นลง และเขาได้จับกระบี่ใหญ่ไว้แน่นในขณะที่ร่างกายของเขาเปลี่ยนเป็นลำแสงสีครามและสีแดงโลหิต จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่จ้าวฝู
ตู้ม!!!
เสียงระเบิดอันน่าตกตะลึงดังออกมาในขณะที่ลำแสงทั้งสองสายเข้าปะทะกัน แสงสีขาวเจิดจ้าสาดส่องออกมา หลังจากที่แรงปะทะอันมหาศาลได้สาดซัดไปรอบๆ พื้นดินถูกทำลายและต้นไม้ก็ล้มระเนระนาดในขณะที่สิ่งมีชีวิตทั้งหลายต่างวิ่งออกไปในทุกทิศทาง
ในอากาศ พวกเขาทั้งสองกระเด็นถอยกลับมาก่อนที่จะตั้งตัวได้ รอยเลือดไหลออกมาจากปากของทั้งคู่
อย่างไรก็ตาม สายตาของพวกเขายังคงจดจ้องกันอยู่ และได้ปะทะกันในอากาศอีกครั้ง
เสียงระเบิดดังออกมาอย่างต่อเนื่อง และแสงสีขาวที่แสบตาได้ระเบิดออกมาอย่างไม่ขาดสาย ในระยะไกล ทุกๆคนต่างจ้องมองไปที่การต่อสู้อันน่าตกใจในขณะที่ปากของพวกเขาเปิดอ้าออก และผลของการต่อสู้ได้ทำให้เนินเขา ต้นไม้ ก้อนหิน และทุกๆสิ่งถูกทำลายไปหมดสิ้น พื้นที่รัศมี 10,000 เมตรโดยรอบดูเหมือนจะกลายเป็นพื้นราบ
อย่างไรก็ตาม มันก็มีกำแพงไร้รูปร่างคอยปกป้องนครศิลาสวรรค์อยู่ ดังนั้นมันจึงโชคดีพอที่จะหลีกเลี่ยงความเสียหายได้ ถ้าเป็นเมืองเล็กๆ มันคงจะถูกทำลายไปหมดสิ้นด้วยการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวนี้แล้ว
ในอากาศ ทั้งสองคนยังคงต่อสู้กันด้วยพลังอันมหาศาลของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนก็ได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก และทั้งคู่ก็ยังต่อสู้กันไปเรื่อยๆ จ้าวฝูได้ใช้โชคชะตาของต้าฉินจำนวนมหาศาลโดยการใช้สรรพาวุธคู่บ้านคู่เมือง ในขณะที่ซื่อเจี้ยนได้ใช้พลังชีวิตของผู้คุ้มกันนครจำนวน 100,000 คน
ดังนั้นการต่อสู้จึงรุนแรงมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
ซื่อเจี้ยนคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด สาดซัดแสงกระบี่นับร้อยออกไปปกคลุมจ้าวฝู ในการตอบสนอง จ้าวฝูยกมือของเขาขึ้นและเส้นโค้งแสงสีดำขนาดใหญ่ยักษ์ได้เปล่งประกายออกมา และปะทะเข้ากับแสงกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วน
ทันใดนั้นเอง ซื่อเจี้ยนได้ปรากฏตัวที่ข้างกายของจ้าวฝู กระบี่ของเขาเปล่งประกายด้วยแสงที่เฉียบคมเป็นอย่างยิ่ง มันกลายเป็นสิงโตสีครามตัวใหญ่ยักษ์ที่สูง 100 เมตร และแผ่กลิ่นอายที่ดุร้ายในขณะที่มันอ้าปากออกมา
เพราะความใกล้ของซื่อเจี้ยน ในทันทีที่สิงโตสีครามก่อตัวขึ้น จ้าวฝูก็อยู่ตรงหน้าปากของมันแล้ว สิงโตสีครามกำลังจะกัดจ้าวฝู และขากรรไกรของมันก็ดูเหมือนจะสามารถกัดได้แม้กระทั่งภูเขาลูกใหญ่
"โฮกกกก!!!!"
ในทันใดนั้น เสียงคำรามของมังกรอันเรืองลั่นได้ดังออกมา จ้าวฝูยื่นฝ่ามือของเขาไปทางซื่อเจี้ยน และมังกรศักดิ์สิทธิ์สีทองทั้งเก้าตัวรอบๆตัวเขาได้คำรามออกมา และเปล่งแสงสีทองจำนวนมาก จากนั้นก็ขยายออกเป็นความนับสิบเมตรในขณะที่พวกมันพุ่งเข้าใส่ซื่อเจี้ยน
ปัง!
มังกรทองทะลุผ่านปากของสิงโตสีคราม ทำให้มันระเบิดออกมา ต่อจากนั้น มังกรทองทั้งเก้าก็พุ่งต่อไปยังซื่อเจี้ยนด้วยแรงอันมหาศาล และปะทะเข้ากับเขาทีละตัว ส่งให้เขากระเด็นออกไปนับ 1,000 เมตร
มังกรทอง 7 ตัวแรกส่งให้ซื่อเจี้ยนกระเด็นออกไป ในขณะที่มังกรตัวที่แปดชนเขาเข้าหากำแพงนคร ส่งผลให้เกิดการพังทลายขึ้น ต่อจากนั้น มังกรทองตัวที่เก้าได้ปะทะเข้ากับซื่อเจี้ยนอีก ส่งผลให้เกิดแสงสีทองระเบิดออกมา
ตู้ม!!!
เสียงระเบิดดังกึกก้องออกมาในขณะที่กำแพงนครซึ่งสูงหลายสิบเมตรและแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่งพังทลายลงมา และซื่อเจี้ยนได้นอนทอดกายอยู่ในซากปรักหักพักพร้อมด้วยเลือดที่ย้อมกาย
เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้คุ้มกันนคร 100,000 คนก็คำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว "พวกเรายินดีที่จะมอบชีวิตของพวกเราให้แก่ท่านลอร์ด!"
ต่อจากนั้นลำแสงสีแดงโลหิตอันทรงพลังได้พวยพุ่งขึ้นมาจากผู้คุ้มกันนครแต่ละคนและหลั่งไหลเข้าสู่ซื่อเจี้ยน ส่งผลให้เขายกศีรษะขึ้นสู่สวรรค์และคำรามออกมา เขาได้รับพลังอันยิ่งใหญ่อีกครั้งและเมื่อแสงสีแดงโลหิตเหล่านี้ตกลงบนร่างกายของเขา ทั่วทั้งร่างของเขาก็เริ่มแผ่แสงสีแดงโลหิตอันเจิดจ้าออกมา
ทันใดนั้น มือสีแดงโลหิตขนาดใหญ่ยักษ์ที่ดูจะสามารถปกปิดผืนฟ้าได้ก็ปรากฏขึ้นภายในแสงสีโลหิต มันทะลุผ่านระยะ 1,000 เมตรในพริบตาและคว้าจับจ้าวฝูไว้
จ้าวฝูตะลึงงัน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนอง มือสีแดงโลหิตอันใหญ่ยักษ์ก็ทุบเขาลงกับพื้นดิน
ตู้ม!!!
เสียงระเบิดครั้งใหญ่ดังออกมาดูราวกับว่ามันสามารถสั่นสะเทือนโลกทั้งใบได้เลย รอยฝ่ามือกว้าง 1,000 เมตรได้ปรากฏขึ้นบนพื้นดิน และฝั่งร่างที่ย้อมไปด้วยเลือดของจ้าวฝูลึกลงไปในดิน 10 เมตร
จ้าวฝูกระอักเลือดออกมาและค่อยยืนขึ้นอย่างช้าๆ เขาชูดาบอสูรนภาในมือขึ้นในขณะที่เขากล่าวว่า "ถึงเวลาจบเรื่องนี้แล้ว... ตะวันอสูร!!!"
ตู้ม!!!!
เสาปีศาจสีดำทมิฬพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และทะลุทะลางผ่านชั้นเมฆในขณะที่กลิ่นอายอสูรได้แผ่กระจายออกมาจากมัน ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าค่อยๆถูกย้อมด้วยสีดำ และมันได้แผ่แสงแห่งอสูรอันน่าสะพรึงกลัวออกมา แรงกดดันวิญญาณอันมหาศาลได้กดทับลงมา ส่งผลให้ทุกๆคนรู้สึกถึงความหวาดกลัวอันไร้ก้นบึ้ง
จ้าวฝูได้ใช้ทักษะที่ทรงพลังที่สุดของดาบอสูรนภา... ตะวันอสูร!
อีกฝาก ซื่อเจี้ยนยืนขึ้นด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด เมื่อเขาเห็นว่าจ้าวฝูได้ใช้การโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุด ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง เขายกมือขวาขึ้นในขณะที่ตราประทับหินได้ปรากฏขึ้นเหนือมัน
นครศิลาสวรรค์ระเบิดออกมาด้วยด้วยแสงสีครามอันทรงพลัง ร่องรอยของออร่าสีครามลอยออกมาจากผู้คุ้มกันนครและชาวเมืองทุกๆคนจากนครศิลาสวรรค์ ซึ่งได้ลอยเข้าไปยังแผ่นศิลา ต่อจากนั้นแผ่นศิลาได้เรืองแสงสีครามเจิดจ้า
ทันใดนั้น ตราประทับสีครามสูง 1,000 เมตรได้ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า มันแผ่กลิ่นอายของอำนาจ ความสง่างาม และความทรงพลังออกมา และมันราวกับว่าสามารถจะต่อต้านสรวงสวรรค์ได้เลย
ภายในเสาอสูร จ้าวฝูได้ลอยขึ้นเหนือพื้นดิน แสงสีแดงโลหิตจากดวงตาราวกับดวงดาวของเขารุนแรงเป็นอย่างยิ่ง ในทันใดนั้น เขาได้วาดดาบอสูรนภาลงมาที่นครศิลาสวรรค์อย่างรุนแรง
ตู้ม!!
แสงดาบที่ดูเหมือนจะฉีกกระชากสรวงสวรรค์และแผ่กลิ่นอายที่สามารถทำลายสรวงสวรรค์และปฐพีได้ฟาดลงมาที่นครศิลาสวรรค์
เมื่อเผชิญหน้ากับแสงดาบอันน่าพรั่งพรึง ซื่อเจี้ยนได้คำรามออกมาเสียงดังในขณะที่บาดแผลเริ่มปรากฏขึ้นที่มือขวาที่ยกขึ้นของเขา ทำให้มันถูกย้อมไปด้วยเลือด เขาโยนตราประทับหินออกไปด้วยพลังทั้งหมดของตัวเอง และแผ่ศิลาสูง 1,000 เมตรได้พุ่งเข้าหาจ้าวฝู
ตู้ม!!!!!
เสียงระเบิดอันน่าตกตะลึงดังออกมาในขณะที่แสงดำสีดำและแผ่นศิลาสีครามได้ปะทะกัน และแสงสีขาวเจิดจ้าได้สาดส่องออกมา ทำให้มันดูราวกับว่าทั้งสวรรค์และพิภพถูกย้อมไปด้วยสีขาว ทุกๆสิ่งในโลกใบนี้ดูเลือนหายไป
ทุกๆคนที่กำลังเฝ้ามองอยู่รู้สึกราวกับว่าพวกเขาได้หายไปแล้ว และไม่มีใครที่ได้ยินอะไรเลย สายตาของพวกเขากลายเป็นพร่ามัว และร่างกายของพวกเขาก็แข็งทื่ออยู่ตรงที่พวกเขายืนอยู่ หลังจากช่วงเวลาอันยาวนานที่แสงสีขาวได้หายไป โสตประสาทกับการมองเห็นของทุกๆคนจึงได้กลับคืนมาเป็นปกติ ต่อจากนั้น ทุกๆคนได้มองไปที่ภาพอันวิปโยคตรงหน้าของพวกเขาด้วยความหวาดกลัว
หลุมกว้าง 10,000 เมตรได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเขา และต้นไม้ทั้งหมดในรัศมีหลายกิโลเมตรได้ถูกทำลายไปหมดสิ้น แม้แต่พลังงานที่หลงเหลืออยู่นั้นก็ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
ยิ่งไปกว่านั้น นครศิลาสวรรค์ที่ดูยิ่งใหญ่และเกรียงไกรเมื่อก่อนหน้านี้ก็ได้ถูกแบ่งครึ่งด้วยร่องรอยของดาบขนาดใหญ่ยักษ์ และทางทิศใต้ของมันได้ก็กลายเป็นซากปรักหักพังไปทั้งหมด!
"การต่อสู้จบลงแล้วหรือ?"
ทุกๆคนมองดูภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงและกลืนน้ำลายลงไปในขณะที่พวกเขาถามคนที่อยู่รอบๆกาย ทุกๆคนส่ายหัวของตัวเองด้วยความงุนงง และพวกเขาก็ได้แต่มองไปข้างหน้าต่อไป หลังจากนั้นอีกนานพวกเขาจึงสามารถสรุปได้ว่าการต่อสู้นี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว