บทที่ 25 - ภรรยาทั้งสามถูกจับตัวไป

บทที่ 25 - ภรรยาทั้งสามถูกจับตัวไป

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ทะลุมิติมาที่เขาได้เห็นเงินก้อนจริงๆ

ชาวบ้านทั่วไปบางคนเกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นเงินก้อนเลยด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงินก้อนที่ทางการตีตราประทับแบบนี้

ครอบครัวไหนมีเงินเก็บสักพวงเดียว ก็ถือว่าเข้าขั้นเศรษฐีแล้ว

ข้าวฟ่างที่ชาวบ้านกินกันเป็นประจำ ราคาก็แค่ชั่งละ 3 อีแปะ ส่วนเนื้อสัตว์ทั่วไปกับไข่ไก่ก็ชั่งละ 10 อีแปะ

ก้อนเงินในมือเฉินซีมีตัวอักษรสลักไว้ชัดเจนว่า 'สิบตำลึง' เงินสิบก้อนรวมกันก็คือหนึ่งร้อยตำลึง ซึ่งเทียบเท่ากับเงินหนึ่งร้อยพวง

"ฮ่าๆๆ รวยเละแล้วงานนี้"

หัวใจเต้นรัว มือไม้สั่นไปหมด

มีเงินก้อนนี้ ภาษีรายหัวสี่คนก็กลายเป็นเรื่องขี้ผงไปเลย ต่อให้เพิ่มภรรยามาอีกสักกี่คนเขาก็เลี้ยงไหว

หมดปัญหาเรื่องภาษีรายหัวไปแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องรีบจัดการคือ ซื้ออุปกรณ์สำหรับสกัดเกลือบริสุทธิ์ และอัปเกรดหน้าไม้ให้ทันสมัยขึ้น

จิ๊ๆๆ

เฉินซีเดาะลิ้นอย่างอารมณ์ดี ฮูหยินนายอำเภอช่างใจป้ำเสียจริง ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้เขาได้หมดจดเลย

ต้องไปหาช่างเหล็กสั่งทำหัวลูกศรก่อนดีกว่า ส่วนวัสดุที่จะใช้ทำหน้าไม้ประกอบแบบซับซ้อนคงต้องใช้เหล็กหล่อแทนไปก่อน รอให้เขามีเตาหลอมเหล็กเป็นของตัวเองเมื่อไหร่ ค่อยอัปเกรดให้ดีกว่าเดิม

บนภูเขามีไม้เนื้อเหนียวให้เลือกเยอะแยะ ส่วนร้านตีเหล็กก็หาไม่ยาก เดินผ่านไปอีกแค่สองแยกก็เจอแล้ว

ขณะที่เฉินซีกำลังจะเดินไปที่ร้านตีเหล็ก เขาก็สังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังชะเง้อคอมองซ้ายมองขวา เหมือนกำลังตามหาใครสักคนอยู่

"ท่านป้าจาง"

เมื่อได้ยินคนเรียก ท่านป้าจางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอหันมาก็เห็นเฉินซีกำลังถือกล่องไม้ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ผู้หญิงในยุคนี้ไม่ค่อยเดินทางไกลกันนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้ามาในตัวอำเภอแบบนี้เลย

"โอ๊ย อาซี ในที่สุดป้าก็หาเจ้าเจอเสียที"

ท่านป้าจางวิ่งกระหืดกระหอบมาหาเขา ด้วยความรีบร้อนจึงสะดุดล้มลงข้างทาง แต่เธอก็ไม่สนใจความเจ็บปวด รีบลุกขึ้นวิ่งมาหาเฉินซีต่อ

ปากก็ตะโกนไปด้วย "อาซี แย่แล้ว... แย่แล้ว... ที่บ้านเจ้าเกิดเรื่องแล้ว"

ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจเฉินซีทันที เขารีบวิ่งเข้าไปประคองท่านป้าจาง แล้วถามอย่างร้อนรนว่า "ใจเย็นๆ ก่อนครับท่านป้าจาง ค่อยๆ พูด เกิดอะไรขึ้น?"

"อาซี... แย่แล้ว... หลังจากที่เจ้าเข้าเมืองมา... หวังหมาจื่อพาสมุนไปที่บ้าน... แล้วก็จับตัวภรรยาทั้งสามคนของเจ้าไปหมดเลย..."

"อะไรนะ? หวังหมาจื่อจับตัวภรรยาข้าไปงั้นรึ?"

"ท่านป้าจาง เล่าให้ข้าฟังให้หมดเลยว่าเกิดอะไรขึ้น"

ท่านป้าจางหอบหายใจอย่างหนัก ผ่านไปครู่หนึ่งถึงจะพูดออก "หลังจากที่เจ้าเข้าเมืองไป หวังหมาจื่อก็พาใต้เท้าจากทีมส่งตัวสองคนนั้นมาที่บ้านเจ้า"

"มันบอกว่าภรรยาของเจ้าติดหนี้ข้าวฟ่างมันอยู่ห้าชั่ง ยังไม่ได้คืน เลยต้องจับตัวนางไปที่ที่ทำการอำเภอ"

คิ้วของเฉินซีขมวดเข้าหากันแน่น ต่อให้ติดหนี้ข้าวฟ่างห้าชั่งจริง ที่บ้านก็มีข้าวให้คืนอยู่แล้วนี่นา ทำไมต้องจับตัวคนไปด้วย?

"แล้วมันยังบอกอีกว่า ภรรยาตัวสูงๆ ของเจ้า ครอบครัวนางเคยเปิดโรงรับจำนำแล้วเป็นหนี้ก้อนโต ก็เลยถูกจับตัวไปด้วย"

"ยังไม่หมดนะ ภรรยาคนเล็กสุดของเจ้าทนไม่ไหว มีปากเสียงกับพวกมันไปสองสามประโยค ก็เลยโดนจับไปด้วยอีกคน"

"ของป่าที่เจ้าหามาได้ ก็โดนพวกมันยึดไปหมดเลย"

"พวกมันทิ้งท้ายไว้ว่า ให้เจ้าเอาเงินไปไถ่ตัวพวกนางที่ในอำเภอ"

พอเฉินซีฟังจบ ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นสมองทันที ไอ้สารเลวหวังหมาจื่อ แกกล้ามากนะ

"ตอนนี้พวกนางอยู่ที่ไหน?"

เฉินซีขมวดคิ้วแน่น ดวงตาแดงก่ำราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคน ท่านป้าจางเห็นแล้วก็ตกใจกลัว

"อาซี เจ้าฟังป้านะ อย่าเพิ่งวู่วาม คนพวกนั้นเราไปแหยมกับพวกมันไม่ได้หรอก ต่อให้ไปแจ้งทางการก็ไม่มีประโยชน์"

"ป้าแค่อยากจะมาเตือนเจ้าว่า อย่ากลับไปที่บ้านอีกเลย หวังหมาจื่อกับพวกมันไม่ยอมปล่อยเจ้าไว้แน่"

"รับนี่ไป..."

ท่านป้าจางปาดน้ำตา ล้วงเอาห่อผ้าเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ ภายในมีเหรียญทองแดงอยู่หลายสิบเหรียญ

นั่นคือเงินเก็บทั้งชีวิตของเธอ เธอยัดห่อผ้าใส่มือเฉินซี

"อาซี เชื่อฟังป้านะ รีบหนีไปให้ไกล อย่าให้หวังหมาจื่อกับพวกมันจับตัวเจ้าได้ ไปหาที่เงียบๆ แล้วตั้งหน้าตั้งตาใช้ชีวิตต่อไปให้ดีนะ"

พูดถึงตรงนี้ ท่านป้าจางก็ร้องไห้โฮออกมา เร่งเร้าให้เฉินซีรีบหนีไป

"ท่านป้าจาง ฟังข้าก่อนนะ ท่านกลับบ้านไปก่อน เรื่องที่เหลือข้าจะจัดการเอง"

เฉินซีรู้ดีว่าท่านป้าจางอุตส่าห์ดั้นด้นเข้าเมืองมาเพื่อส่งข่าวให้เขา เขาจะดึงเธอเข้ามาเสี่ยงด้วยไม่ได้

เมื่อเห็นเฉินซีไม่ยอมฟัง ท่านป้าจางก็ร้อนใจจนเดินวนไปวนมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

"ขอบคุณมากครับท่านป้าจาง ข้าไม่เป็นไรหรอก ท่านรีบกลับบ้านไปเถอะ"

เฉินซีไม่มีเวลามาอธิบายให้ท่านป้าจางฟัง เขารู้แล้วว่าพวกนางถูกจับไปไว้ที่ไหน

เขาเพิ่งจะออกมาจากที่ทำการอำเภอ ไม่เห็นวี่แววของพวกมันเลย แสดงว่าต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ

ตลาดค้าทาสที่เขาเดินผ่านมาเมื่อวานนั่นไง

ด้วยความเป็นห่วงสวัสดิภาพของภรรยาทั้งสาม เฉินซีจึงวิ่งสุดฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังตลาดค้าทาส

ท่านป้าจางมองตามหลังเฉินซีที่วิ่งออกไป ก็ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ คราวนี้อาซีตกอยู่ในอันตรายแล้ว

ไม่ได้การ ข้าต้องรีบกลับไปที่หมู่บ้าน ต่อให้ต้องเรี่ยไรเงินจากทุกบ้าน ข้าก็ต้องช่วยอาซีให้ได้

เฉินซีวิ่งมาถึงตลาดค้าทาส ยังไม่ทันจะถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงของหวังหมาจื่อดังลอดออกมา

"นังตัวดีทั้งหลาย จะแหกปากหาอะไรนักหนา ถ้าพรุ่งนี้ผัวของพวกเอ็งไม่เอาเงินมาไถ่ตัว ข้าจะจับพวกเอ็งขายเข้าหอนางโลมให้หมด"

"หวังหมาจื่อ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาจับพวกข้า แค่ติดหนี้ข้าวฟ่างห้าชั่งก็คืนให้แล้วไง เราก็คนหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย?"

"ฮ่าๆๆ มีสิทธิ์อะไรงั้นรึ? ถ้าเจ้าหันมาคบกับข้าตั้งแต่แรก ก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้หรอก"

ตอนนี้หวังหมาจื่อกำลังตื่นเต้นสุดๆ รอแค่ให้เฉินซีโผล่หัวมา เขาก็จะจับตัวมันโยนเข้าคุกทันที

ถึงตอนนั้น ฝานเหยียนนังตัวดีนี่ ก็จะต้องตกเป็นของเขาสมใจอยาก

"หวังหมาจื่อ เลิกฝันกลางวันได้แล้ว ข้ามีสามีแล้ว ตัดใจซะเถอะ"

"หึ ไอ้ผัวหน้าโง่ของเจ้าน่ะรึ? ตอนนี้ตัวมันเองยังเอาตัวไม่รอดเลย ฮ่าๆๆ"

หวังหมาจื่อหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง รอให้ไอ้ผัวหน้าโง่ของเจ้ามาถึงก่อนเถอะ ข้ามีวิธีทรมานมันเป็นร้อยเป็นพันวิธีเลยล่ะ

โชคดีที่ข้าไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นคงโดนไอ้หน้าโง่นั่นหลอกตาแตกไปแล้ว

มิน่าล่ะถึงได้ก่อไฟในเตาทิ้งไว้ทั้งคืน

ที่แท้ก็ล่าแมวป่าลิงซ์มาได้นี่เอง

หลังจากโดนเฉินซีอัดไปคราวก่อน หวังหมาจื่อก็ผูกใจเจ็บมาตลอด

จนกระทั่งเมื่อคืน เขาเห็นว่าบ้านของเฉินซีมีควันไฟลอยออกมาทั้งคืน จึงแอบปีนกำแพงหลังบ้านเข้าไปดู

พอเห็นว่าเฉินซีล่าแมวป่าลิงซ์ตัวใหญ่มาได้ เขาก็อยู่ไม่สุขอีกต่อไป

เขารู้ซึ้งถึงมูลค่าความหายากของมันเป็นอย่างดี

เขาจึงรีบวิ่งแจ้นไปรายงานจางเป่าเฉวียนทันที

ทั้งสองคนจึงวางแผนชั่วร้าย เพื่อหวังจะฮุบทั้งเงินและแย่งชิงผู้หญิง

นั่นก็คือ การใช้เส้นสายของใต้เท้าหลิวและใต้เท้าหลี่ ชิงจับตัวภรรยาทั้งสามของเฉินซีมาขังไว้ในเมืองเสียก่อน

เจ้ามีภรรยาสามคนไม่ใช่รึ?

ข้าสืบมาได้ว่า มีภรรยาของเจ้าคนนึง ครอบครัวเคยเปิดโรงรับจำนำ แล้วก็เป็นหนี้ก้อนโต

ก็ใช้ข้ออ้างเรื่องหนี้สินนี่แหละ มาขูดรีดเอาเงินค่าหนังแมวป่าลิงซ์จากเจ้า

เพราะเหตุนี้เอง ถึงได้เกิดเรื่องจับตัวคนถึงบ้านขึ้น

แผนการของหวังหมาจื่อสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ขณะที่เขากำลังยินดีกับความสำเร็จนั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

พอเขาหันขวับไปมอง ก็เห็นฝ่าเท้าขนาดใหญ่พุ่งตรงเข้ามาที่หน้าเขาเสียแล้ว

(จบแล้ว)