บทที่ 790 - ชายผู้แปลกประหลาด

บทที่ 790 - ชายผู้แปลกประหลาด

รอยยิ้มตื่นเต้นผุดขึ้นบนใบหน้าของเจ้าอ้วน เขากะพริบตาปริบๆ อย่างเร้าใจ

"ถ้าอย่างนั้นพี่เย่ พี่ก็มีพลังเพิ่มขึ้นอีกเพียบเลยน่ะสิ"

เย่ไป๋หัวเราะหึๆ ก่อนจะกระแอมไอและพยักหน้าช้าๆ

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ เพราะอานุภาพของดาบคู่นี้มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!"

เจ้าอ้วนตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขาพยักหน้าหงึกหงักพร้อมส่งเสียงตอบรับในลำคอ

"แบบนั้นมันยอดไปเลยสิพี่ งั้นพวกเราก็มีไม้ตายไว้เอาตัวรอดเพิ่มขึ้นอีกอย่างแล้ว!"

เขาอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

เย่ไป๋ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มเจื่อน เขาส่ายหน้าและถอนหายใจออกมายาวเหยียดก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

"แต่เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ จากความทรงจำของดาบคู่นั้นเมื่อกี้ ฉันได้รับข้อมูลที่สำคัญที่สุดมา นั่นก็คือในสถานที่บ้าๆ แห่งนี้ยังมีสัตว์ร้ายที่พวกมันทิ้งไว้จากการทดลองเมื่อหลายปีก่อนอยู่อีกเพียบ!"

พอประโยคนี้หลุดรอดออกมา

เจ้าอ้วนก็เบิกตากว้างด้วยความช็อกพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก

ภาพความดุร้ายของเสือยักษ์เมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวเขาทันที

เขาสะท้านเยือกไปทั้งตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวาพลางละล่ำละลักถาม

"ชะ...เชี่ยเอ๊ย นี่อย่าบอกนะว่ายังมีตัวที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเสือยักษ์ตัวนั้นอยู่อีกเหรอ"

เย่ไป๋พยักหน้าช้าๆ เป็นการยืนยัน!

"ถ้าพวกเราจะเดินหน้ากันต่อ ก็คงต้องด้นสดแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันไปแล้วล่ะ เพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้างในนี้ยังมีสัตว์ประหลาดน่ากลัวซ่อนอยู่อีกกี่ตัว"

เจ้าอ้วนพยักหน้าหงึกๆ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วรีบขยับตัวเข้าไปซุกอยู่ข้างๆ เย่ไป๋ทันที

"งะ...งั้นผมคงต้องพึ่งพี่แล้วล่ะ พี่เย่..."

เขาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความกังวล

เย่ไป๋เห็นท่าทางปอดแหกของอีกฝ่ายก็อดหัวเราะลั่นออกมาไม่ได้ เขาตบไหล่เจ้าอ้วนดังป้าบๆ สองทีอย่างแรง

"พอเลย เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว วางใจเถอะน่า ฉันไม่ปล่อยให้ไอ้พวกสัตว์ประหลาดนั่นมาทำร้ายนายได้หรอก นายแค่เดินตามหลังฉันมาให้ติดก็พอ!"

เจ้าอ้วนพยักหน้าหงึกหงักตอบรับ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างมุ่งมั่น

จากนั้นทั้งสองก็ออกเดินทางกันต่อ

พวกเขาเดินหน้าลึกเข้าไปเรื่อยๆ ตลอดเส้นทางล้วนผ่านห้องขังมากมาย ซึ่งแทบทุกห้องล้วนตกอยู่ในความเงียบสงบไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ

เจ้าอ้วนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่เจอสัตว์ประหลาดพวกนั้นแล้ว

ขืนมีสัตว์ประหลาดโผล่มาเพิ่มในห้องขังอีก พวกเขาคงรับมือไม่ไหวแน่ เผลอๆ ตัวเขาเองนี่แหละที่จะต้องซวยอีก แบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก

ในขณะที่เขากำลังลอบดีใจอยู่นั้นเอง

ทางด้านเย่ไป๋กลับมีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เขาส่ายหน้าถอนหายใจแล้วบ่นพึมพำอย่างจนใจ

"ทำไมไม่มีเลยสักตัวล่ะเนี่ย ไม่ใช่ว่ายังมีอีกตั้งเยอะเหรอ ทำไมถึงดูเหมือนไม่มีเลยสักตัวล่ะ แบบนี้ก็หมดสนุกกันพอดีสิ!"

เขาพูดไปก็ส่ายหน้าถอนใจไป รู้สึกผิดหวังขั้นสุด!

เจ้าอ้วนที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับใจหายใจคว่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนต้องเบิกตากว้าง

"พี่เย่ ตอนนี้ไม่มีสัตว์ประหลาดโผล่มาก็ดีแค่ไหนแล้ว! ขืนโผล่มาอีกสักสองสามตัว ขวัญผมคงกระเจิงหมดร่างแน่ แค่เมื่อกี้ก็ทำเอาผมแทบช็อกตายอยู่แล้วนะเนี่ย!"

เย่ไป๋มองท่าทางขี้ขลาดของอีกฝ่ายแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างอ่อนใจ

"เอาล่ะๆ นายน่ะหลบอยู่หลังฉันเงียบๆ ก็พอแล้ว!"

เจ้าอ้วนพยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย ไม่กล้าโต้แย้งอะไร ได้แต่เดินตามหลังเย่ไป๋อย่างระมัดระวัง

"โอเคๆ ผมเดินตามหลังพี่แล้ว พอใจยังล่ะ"

น้ำเสียงของเจ้าอ้วนเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม

แต่สถานการณ์ตอนนี้เขาทำได้แค่ต้องเชื่อฟังเท่านั้น

ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะภาวนาขอร้องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขออย่าให้มีสัตว์ประหลาดพวกนั้นโผล่มาอีกเลย ไม่อย่างนั้นเขาต้องดวงซวยครั้งใหญ่แน่ๆ

ในขณะที่เขากำลังคิดกังวลเรื่องบ้าบอพวกนี้อยู่ภายในใจ

ใครจะไปคาดคิดว่ายิ่งกลัวสิ่งใด สิ่งนั้นก็ยิ่งจะมาหา

ทันใดนั้นเย่ไป๋ก็ลากเขามาหยุดอยู่หน้าห้องขังแห่งหนึ่ง!

ห้องขังแห่งนั้นไม่เหมือนกับห้องขังอื่นๆ ที่เงียบเชียบไร้ซุ่มเสียง

ภายในห้องขังกลับตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเน่าเหม็นและรุนแรง

สิ่งนี้ทำให้เจ้าอ้วนหน้าเสียด้วยความหวาดกลัว เขากลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ด้วยความตึงเครียดแล้วรีบถอยกรูดทันที

เขายกมือขึ้นบีบจมูก สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

"แหวะ เหม็นฉิบหายเลย นี่มันกลิ่นบ้าอะไรวะเนี่ย ทำไมเหม็นขนาดนี้!"

น้ำเสียงของเจ้าอ้วนเต็มไปด้วยความรังเกียจขยะแขยง

เย่ไป๋เองก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เพราะกลิ่นนี้มันเกินจะทนรับไหวจริงๆ ไม่นึกเลยว่ามันจะเหม็นบรรลัยได้ขนาดนี้

เขาสูดกลิ่นเข้าไปฟืดหนึ่งด้วยความสงสัย ก่อนจะพึมพำด้วยความงุนงง

"กลิ่นเหม็นเน่าแบบนี้มันคืออะไรกัน หรือว่าข้างในนี้จะมีอะไรแปลกๆ ซ่อนอยู่งั้นเหรอ!"

น้ำเสียงของเขาเจือแววคาดเดา

พร้อมกันนั้นเขาก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ

ยันต์เพลิงลอยฟ้าพุ่งทะยานเข้าไปในห้องขังทันที

ตัวยันต์ปะทุเสียงดังจี่ๆ

เสียงการลุกไหม้นั้นทำให้ความมืดมิดภายในห้องขังสว่างไสวขึ้นมาในพริบตา

เย่ไป๋จ้องมองเข้าไปในห้องขังที่สว่างโร่ แววตาประดับความประหลาดใจระคนงุนงง

ที่นี่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรอยู่เลยนี่นา เป็นแค่ห้องขังรกร้างว่างเปล่า!

แถมยังไม่มีจุดไหนดูผิดปกติเลยสักนิด เรื่องนี้ทำเอาเขาเกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาทันที

หรือว่าเขาจะเดาผิดไปเอง เป็นไปไม่ได้น่า!

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงขนาดนี้ ไหนจะกลิ่นอายลึกลับชวนขนลุกนั่นอีก เห็นได้ชัดว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่ไป๋จึงบังคับแสงไฟให้ลอยส่องสว่างไปรอบๆ ทิศทาง

แสงไฟแผ่กระจายออกไปโดยรอบ!

ทุกที่ที่แสงสาดส่องล้วนสว่างเจิดจ้า

แต่ถึงกระนั้นเย่ไป๋ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลยแม้แต่น้อย

ในขณะที่เขากำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่นั้นเอง!

จู่ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังแว่วมาจากด้านหลังของเขา!

"หึหึ คิดจะหาตัวฉันงั้นเหรอ รนหาที่ตายชัดๆ!"

เย่ไป๋ได้ยินเสียงนั้นก็หันขวับไปมองทันที ส่วนเจ้าอ้วนก็สะดุ้งเฮือกตกใจจนหน้าถอดสี เขาหันขวับไปมองตาม

ปรากฏว่ามีผู้ชายคนหนึ่งโผล่มายืนอยู่ด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคน

ชายคนนั้นไว้หนวดเคราและผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งทั้งตัว สภาพราวกับขอทานไม่มีผิด!

รูปลักษณ์ของอีกฝ่ายทำเอาทั้งสองคนถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปชั่วขณะ

เจ้านี่มันใครกันวะ

ทั้งสองหันมามองหน้ากันและกัน

แววตาของเจ้าอ้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วกระซิบถามอย่างระแวดระวัง

"พะ...พี่เย่ มะ...มันเป็นใครเนี่ย"

วินาทีนั้นปากของเจ้าอ้วนถึงกับสั่นพั่บๆ

เมื่อได้ยินคำถามของเจ้าอ้วน

เย่ไป๋ก็ยักไหล่

เขาแบมือทั้งสองข้างออกแล้วตอบกลับ

"ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นใคร จู่ๆ ก็โผล่มาอยู่ข้างหลังฉันเนี่ย ฉันก็อยากรู้เหมือนกันแหละว่ามันเป็นใคร!"

ปากก็พูดไปแบบนั้น แต่ในใจเขากลับพอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว เขารู้สึกได้เลยว่าที่มาที่ไปของเจ้านี่ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!

ในขณะเดียวกันเขาก็เตรียมพร้อมรับมือกับการต่อสู้ทันที เพราะไอ้คนที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดพราดมาแบบนี้ ย่อมมาเยือนอย่างไม่เป็นมิตรแน่

หากเจ้านี่เกิดบ้าคลั่งพุ่งเข้าโจมตีขึ้นมา!

เขาก็ยังมีช่องว่างและเวลาพอที่จะป้องกันตัว

ฝ่ายชายขอทานซอมซ่อตรงหน้าเมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก็พลันบันดาลโทสะ เขาหรี่ตาแคบลงพร้อมเผยสีหน้าไม่สบอารมณ์สุดขีด

"เหอะ ชัดเจนว่าพวกแกบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของฉันแท้ๆ ดันกล้ามาตั้งคำถามกับฉันซะงั้น"

[จบแล้ว]