บทที่ 29 - แปดนาที

บทที่ 29 - แปดนาที

ฐานที่มั่นกิลด์ผานสือ

สืออู๋เฟิงนั่งตัวตรงแหน่ว นิ้วมือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะโดยไม่รู้ตัว หว่างคิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

บนหน้าจอเครื่องมือสื่อสารมีข้อความสั้นๆ แค่สองคำ

'จบแล้ว'

สองคำนี้ทำเอาหัวใจของเขากระตุกวูบ

จบแล้วงั้นเหรอ

อะไรจบแล้ว

ตี้แตกตายยกก๊วน หรือว่าไปมีเรื่องบาดหมางกับกิลด์เถี่ยเซี่ยเหมิงและกิลด์ฮุยหวงจนโดนพวกนั้นจับมือกันเตะโด่งออกมา

ไอ้ลูกชายหน้าโง่ของเขาคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่าแค่พาหลินผิงไปด้วยคนเดียวแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้ทุกอย่างน่ะ!

ยิ่งคิดสืออู๋เฟิงก็ยิ่งโมโห เขากำลังจะต่อสายไปด่าสือเหล่ยให้เปิง ทว่าเครื่องมือสื่อสารก็สั่นเตือนเบาๆ อีกครั้ง

สือเหล่ย: ตีบอสจบแล้ว

สืออู๋เฟิง: ????

เขาจ้องเขม็งไปยังข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ จ้องอยู่นานนับสิบวินาทีเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด

ตีจบแล้ว

ตั้งแต่พวกนั้นเข้าไปจนถึงตอนนี้มันผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียว

ยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ!

ดันเจี้ยน 'คุกน้ำแข็ง' ระดับฝันร้ายถูกเคลียร์แล้วเนี่ยนะ

สืออู๋เฟิงผุดลุกขึ้นยืนพรวด เขาเดินวนไปวนมาในห้องทำงาน สีหน้าค่อยๆ คลายความตึงเครียดลง

เขาพนันถูกแล้ว!

การเดิมพันครั้งใหญ่ที่เอาอนาคตของกิลด์ผานสือทั้งกิลด์เป็นเดิมพัน เขาแทงถูกเผงเลย!

...

ด้านนอกดันเจี้ยน 'คุกน้ำแข็ง'

เมื่อประตูมิติสีขาวบริสุทธิ์สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง สายตาของทุกคนบนลานกว้างก็ถูกดึงดูดเข้าไปในทันที

คนแรกที่เดินออกมาคือหลินผิง

เขายังคงสวมใส่อุปกรณ์ธรรมดาๆ ชุดเดิม สีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเมื่อครู่แค่พากันออกไปเดินเล่นกินลมชมวิวมาเท่านั้น

คนที่เดินตามหลังมาติดๆ คือสือเหล่ย เฉินกาง เสี่ยวฉิง และไป๋ลู่

ทั้งสี่คนอยู่กันครบถ้วนไม่มีใครขาดหาย

แถมยัง...

ผู้คนทั้งลานกว้างถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง

สี่คนนี้ไม่เพียงแต่จะไร้รอยขีดข่วน ทว่าเสื้อผ้ายังสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นธุลี ท่าทางดูสดชื่นแจ่มใสขั้นสุด

แทงก์อันดับหนึ่งอย่างเฉินกางถึงขั้นมีอารมณ์สุนทรีย์เดินเช็ดเกราะอกตัวใหม่เอี่ยมที่แผ่ไอเย็นสีฟ้าครามไปพลาง บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มโง่งมที่หุบไม่ลง

นี่มันสภาพของคนที่เพิ่งไปลุยดันเจี้ยนระดับฝันร้ายมาเหรอ

นี่มันทรงคนไปเที่ยวชมวิวแล้วแวะเหมาของกลับมาขายชัดๆ!

ลองหันไปดูอีกฝั่ง สมาชิกของกิลด์เถี่ยเซี่ยเหมิงและกิลด์ฮุยหวงที่เคยโดนหลินผิงปักหมุดตรึงไว้กับประตูแล้วร่วงลงมากองกับพื้น บัดนี้แต่ละคนหน้าตาบวมปูด อุปกรณ์พังยับเยิน สภาพดูอนาถเหลือทน

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว ภาพที่เห็นมันช่างย้อนแย้งและกระแทกใจเสียเหลือเกิน

"อะ... ออกมาแล้วเหรอ"

"แถมยังออกมาแบบอยู่รอดปลอดภัยครบทุกคนด้วยเนี่ยนะ"

"หรือว่าพอเข้าไปปุ๊บพวกเขาก็หาซอกหลืบแอบรอจนหมดเวลาแล้วถูกส่งตัวออกมากันแน่"

ผู้คนเริ่มจับกลุ่มซุบซิบนินทา ทว่าข้อสันนิษฐานนี้ก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นในเวลาต่อมา

ผู้เล่นตาดีคนหนึ่งมือไม้สั่นเทาขณะชี้ไปยังม่านแสงข้อมูลขนาดยักษ์หน้าทางเข้าดันเจี้ยน

"ระ... รีบดูม่านแสงสิ!"

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองพร้อมเพรียงกัน

บนม่านแสงนั้นมีประกาศระบบบรรทัดใหม่เอี่ยมอ่องส่องประกายสีทองอร่ามลอยเด่นอยู่บนจุดสูงสุด

[ประกาศเฟิสต์คิลดันเจี้ยน: ขอแสดงความยินดีกับ "ปาร์ตี้ผานสือ" ที่พิชิตเฟิสต์คิลดันเจี้ยนระดับฝันร้ายเลเวล 20 "คุกน้ำแข็ง" ได้สำเร็จ!]

[รายชื่อสมาชิกปาร์ตี้เฟิสต์คิล: หลินผิง สือเหล่ย เฉินกาง เสี่ยวฉิง ไป๋ลู่]

[เวลาที่ใช้ในการสังหารบอส: 8 นาที 03 วินาที]

เมื่อตัวเลขเวลาบรรทัดสุดท้ายปรากฏสู่สายตาของทุกคน ความอึกทึกครึกโครมของผู้เล่นนับพันบนลานกว้างหน้าดันเจี้ยนก็พลันเงียบกริบลงในบัดดล

เงียบสงัดดั่งป่าช้า

ปะ... แปดนาที

บอสระดับฝันร้ายเลเวลยี่สิบ ใช้คนแค่สี่คน แถมยังใช้เวลาแค่แปดนาทีเนี่ยนะ

นี่มันคอนเซปต์บ้าอะไรกัน

ขนาดดันเจี้ยน 'คุกน้ำแข็ง' ระดับความยากธรรมดา สถิติของปาร์ตี้ที่ทำเวลาได้เร็วที่สุดยังปาเข้าไปตั้งยี่สิบนาทีเลย!

"ฉะ... ฉันตาฝาดไปเองใช่มั้ย แปดสิบนาทีหรือเปล่า"

มีคนขยี้ตาตัวเองอย่างแรงเพราะไม่อยากเชื่อสิ่งที่เส้นประสาทตาส่งภาพมาให้เห็น

"แกตาบอดหรือไง! บนนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่าแปดนาทีศูนย์สามวินาทีโว้ย!"

"แปดนาที... นี่... นี่มันความเร็วที่มนุษย์มนาเขาทำกันได้เหรอวะ หรือพวกนั้นขับเรือเหาะพุ่งชนบอสกันแน่"

"แปดนาที ฉันยังไม่เห็นแม้แต่เงาของมอนสเตอร์อีลีตตัวแรกเลย!"

"เชี่ยเอ๊ย..."

หลังจากความเงียบงันช่วงสั้นๆ ผ่านพ้นไป เสียงอุทานที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุดก็ระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก ทำเอาทั่วทั้งลานกว้างเดือดพล่านไปในพริบตา

ทุกคนมองปาร์ตี้ของหลินผิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

โดยเฉพาะสายตาที่มองไปยังนักธนูหนุ่มผู้มีสีหน้าเรียบเฉยซึ่งเดินนำหน้าสุด

หลี่เถี่ยอ้าปากค้าง แววตาว่างเปล่า

เขามองดูตัวเลข '8 นาที 03 วินาที' ที่ทิ่มแทงสายตา สลับกับมองหลินผิงที่ไร้รอยขีดข่วน ความหนาวเหน็บพุ่งทะยานจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่กระหม่อม

เขานึกย้อนไปถึงคำพูดของหลินผิงก่อนหน้านี้

'ใช้เวลาสิบนาทีจัดการบอส'

นั่นไม่ใช่การขี้โม้โอ้อวด แต่เป็นการ... ประเมินต่ำไปแล้วต่างหาก

หลินผิงไม่ได้สนใจเสียงอึกทึกครึกโครมดั่งคลื่นยักษ์ซัดฝั่งรอบกาย

เขาหันไปพูดกับสือเหล่ย

"ถือว่าจบการซื้อขาย รางวัลเฟิสต์คิลเป็นของพวกนาย ส่วนของดรอปก็ตีเป็นเงินสดโอนเข้าบัญชีฉันละกัน"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินตรงไปยังค่ายกลส่งตัวท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่มองมาด้วยความยำเกรง ก่อนจะหายวับไปในที่สุด

เขาต้องไปฟาร์มมอนสเตอร์จุดต่อไปแล้ว

ยอดคิลหนึ่งล้านของสกิล 'ประกาศิตผนึกเวท' คือเป้าหมายเดียวของเขาในตอนนี้

...

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา

ณ เขตตะวันออกของเมืองหลินอัน บริเวณหน้าประตูมิติของดันเจี้ยนระดับฝันร้ายเลเวลยี่สิบอีกแห่งอย่าง 'ทุ่งน้ำแข็งเสียงร่ำไห้'

แสงสว่างวาบขึ้น กลุ่มคนจากกิลด์ 'ควงหลง' เดินเรียงรายกันออกมา

ผู้นำทีมก็คือหลินเฮ่าและหลิ่วเยวี่ยเหยานั่นเอง

แม้ทั้งสองคนจะดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ทว่าหว่างคิ้วกลับเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นและหยิ่งผยองที่ปิดไม่มิด

"ฮ่าฮ่าฮ่า! พี่เฮ่าโคตรเทพเลย! สัดส่วนดาเมจตั้งเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์! นี่สินะพลังของพรสวรรค์ระดับ SS น่ะ!"

"บัฟของพี่เยวี่ยเหยาก็โหดสุดๆ ถ้าไม่ได้พี่ป่านนี้พวกเราคงโดนท่าไม้ตายของบอสเป่ากระจุยไปแล้ว!"

"สี่สิบเอ็ดนาที! พวกเราใช้เวลาแค่สี่สิบเอ็ดนาทีก็เชือดบอสได้แล้ว! นี่ต้องเป็นสถิติที่เร็วที่สุดในเมืองหลินอันชัวร์ป้าบ!"

ลูกทีมต่างพากันรุมล้อมหลินเฮ่ากับหลิ่วเยวี่ยเหยา เสียงประจบสอพลอดังระงมไม่ขาดสาย

หลินเฮ่ารับฟังคำสรรเสริญเยินยอ ปากก็ถ่อมตัวไปงั้นๆ แต่คางกลับเชิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาปรายตามองหลิ่วเยวี่ยเหยาที่อยู่ข้างกาย แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง

เห็นไหมล่ะ นี่แหละคืออัจฉริยะของแท้!

ส่วนไอ้ขยะหลินผิงนั่น ป่านนี้คงไปมุดหัวตีคางคกอยู่ซอกไหนสักแห่งแล้วมั้ง

เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นว่าคนทั้งเมืองหลินอันจะตกตะลึงขนาดไหนเมื่อชื่อของเขาปรากฏหราอยู่บนประกาศเฟิสต์คิลอีกครั้ง

และอยากรู้เหลือเกินว่าหลินผิงจะสิ้นหวังขนาดไหน

เขาระบายยิ้มอย่างมั่นใจ เงยหน้ามองม่านแสงข้อมูลดันเจี้ยน เตรียมพร้อมเสพสุขกับช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ของตน

ทว่าวินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง

สายตาอิจฉาริษยาและเสียงอุทานของคนทั้งลานกว้างที่เขาคาดหวังไว้ไม่ได้เกิดขึ้นเลย

บรรยากาศบนลานกว้างมันแปลกพิลึก

ทุกคนต่างไปมุงกันอยู่ที่หน้าทางเข้าดันเจี้ยนอีกแห่ง ชี้นิ้วไปที่ม่านแสงพร้อมกับทำหน้าเหมือนเห็นผี

"หลินผิง..."

"กิลด์ผานสือ..."

"แปดนาที... เวอร์เกินไปแล้ว..."

คีย์เวิร์ดไม่กี่คำลอยเข้าหูหลินเฮ่าอย่างกระท่อนกระแท่น ทำเอาใจของเขากระตุกวูบอย่างแรง

ลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

"เกิดอะไรขึ้น" เขาขมวดคิ้วถาม

ลูกทีมกิลด์ควงหลงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ได้ยินเรื่องแปดนาทีอะไรนั่นเหมือนกัน จึงรีบเปิด 'ข้อมูลดันเจี้ยน' ขึ้นมาค้นหาทันที

ไม่นานเขาก็พบความผิดปกติและแชร์ข้อมูลนั้นให้กับหลินเฮ่า

"นะ... นายน้อย... ดูนี่สิครับ..."

เมื่อหลินเฮ่าเงยหน้าขึ้นและเห็นเนื้อหาชัดเจน สมองของเขาก็ดังวิ้ง ขาวโพลนไปหมด

[ประกาศเฟิสต์คิลดันเจี้ยน: ขอแสดงความยินดีกับ "ปาร์ตี้ผานสือ" ที่พิชิตเฟิสต์คิลดันเจี้ยนระดับฝันร้ายเลเวล 20 "คุกน้ำแข็ง" ได้สำเร็จ!]

[เวลาที่ใช้ในการสังหารบอส: 8 นาที 03 วินาที]

[รายชื่อสมาชิกปาร์ตี้เฟิสต์คิล: สือเหล่ย หลินผิง...]

หลินผิง!

หลินผิงอีกแล้ว!

ดวงตาของหลินเฮ่าแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยในพริบตา ลมหายใจหอบถี่และหนักหน่วง

เมื่อกี้เขายังภูมิใจนักหนากับการฆ่าบอสระดับฝันร้ายในเวลาสี่สิบเอ็ดนาทีอยู่เลย

แต่หลินผิง... กลับใช้เวลาแค่แปดนาที!

แปดนาที!

มันจะเป็นไปได้ยังไง!

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ระบบต้องรวนแน่ๆ!

ระบบต้องทำงานผิดพลาดชัวร์!

หลิ่วเยวี่ยเหยาเองก็เบียดตัวเข้ามาดูเช่นกัน เมื่อเธอเห็นชื่อบนม่านแสงและระยะเวลาที่เร็วเวอร์จนน่าใจหาย ใบหน้าสวยเย็นชาของเธอก็ซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา

มือที่จับคทาเวทสั่นระริก

ไอ้ขยะที่เธอถอนหมั้นต่อหน้าธารกำนัล ไอ้คนที่เธอเห็นว่าเป็นจุดด่างพร้อยในชีวิต...

ปาร์ตี้ของพวกเขามันจะไปเคลียร์บอสโดยใช้เวลาแค่ 8 นาทีได้ยังไงกัน!

[จบแล้ว]