บทที่ 4 - ง้างธนูหมื่นครั้ง โจมตีปกติมีความคิดเป็นของตัวเอง!

บทที่ 4 - ง้างธนูหมื่นครั้ง โจมตีปกติมีความคิดเป็นของตัวเอง!

[ศรแถม (สกิลติดตัว Lv1): การโจมตีปกติของคุณมีโอกาส 20% ที่จะยิงลูกศรเพิ่มออกไปอีกหนึ่งดอก สร้างความเสียหาย 100%]

[ตรวจพบโฮสต์บรรลุความสำเร็จเป็นครั้งแรก รางวัล: แต้มสถานะอิสระ +100 เหรียญทอง +100]

หลินผิงเปิดแผงสถานะขึ้นมา

[ชื่อ: หลินผิง]

[เลเวล: Lv5]

[อาชีพ: ผู้ผนึกเวท]

[พละกำลัง: 303]

[ความคล่องตัว: 302]

[ร่างกาย: 250]

[สติปัญญา: 0]

[จิตวิญญาณ: 0]

[แต้มสถานะอิสระ: 100]

[สกิลติดตัว: สมาธิแห่งนักแม่นปืน Lv1 ศรแถม Lv1]

[ประกาศิตผนึกเวท Lv1: จำนวนการสังหารในปัจจุบัน: 0/100,000]

การทำซ้ำอันน่าเบื่อหน่ายจนวิญญาณแทบจะด้านชาตลอดทั้งวัน ในที่สุดก็ทำให้ประกาศิตผนึกเวทเลื่อนระดับสำเร็จ

เห็นได้ชัดว่าหากต้องการเลื่อนระดับประกาศิตผนึกเวทเป็นเลเวล 2 จำเป็นต้องสังหารมอนสเตอร์ถึงหนึ่งแสนตัว

หน้าอกของหลินผิงกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ความอึดอัดขุ่นมัวจากการถูกหักหลังดูเหมือนจะหาทางระบายออกได้ในวินาทีนี้

สายตาของเขาจับจ้องไปที่แต้มสถานะอิสระ 100 แต้มนั้นเขม็ง

"ลงพละกำลังทั้งหมด"

สิ้นสุดความคิด ตัวเลขบนแผงสถานะก็พร่ามัวไปชั่วขณะก่อนจะสลับสับเปลี่ยนอย่างบ้าคลั่ง

[พละกำลัง: 303 ->403]

ขุมพลังอันป่าเถื่อนระเบิดออกมาจากส่วนลึกของทุกเซลล์ในร่างกาย มันไหลเวียนไปตามเส้นเอ็นและกระดูกก่อนจะหลอมรวมเข้าสู่ท่อนแขนทั้งสองข้างอย่างดุดัน

เขาถึงขั้นได้ยินเสียงกระดูกของตัวเองลั่นเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบา ก่อนที่มันจะถูกหล่อหลอมและเติมเต็มด้วยพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

พละกำลัง 400 แต้ม นี่มันสูงกว่าอาชีพสายลอบสังหารและสายนักรบในเลเวลเดียวกันถึงสิบกว่าเท่า!

หลินผิงค่อยๆ ยกธนูไม้ผุพังในมือขึ้นมา

เขามองไปยังคางคกอัปลักษณ์ตัวหนึ่งที่เพิ่งเกิดใหม่ตรงหน้าไม่ไกลนัก มันกำลังพองแก้มที่เต็มไปด้วยตุ่มหนอง

ง้างธนู ทาบลูกศร

สายธนูถูกเขาดึงรั้งจนโค้งงอราวกับจันทร์เพ็ญอย่างง่ายดาย มันส่งเสียงครวญครางราวกับแบกรับภาระไม่ไหวและพร้อมจะขาดสะบั้นลงในวินาทีถัดไป

เฟี้ยว!

ลูกศรพุ่งทะยานออกจากแล่ง กรีดร้องแหวกลมจนเกิดเสียงแหลมบาดหู!

เงาลูกศรสีดำทะมึนพุ่งวาบผ่านอากาศไปในพริบตา

ฉึก!

-401!

สังหารในทีเดียว!

แต่นี่ยังไม่จบ

วินาทีที่ลูกศรดอกแรกทะลวงเข้าที่หัวของคางคก เงาลูกศรที่หน้าตาเหมือนกันแทบจะทุกประการก็ควบแน่นก่อตัวขึ้นกลางอากาศบนสายธนูของหลินผิง มันพุ่งตามติดไปในองศาเดียวกันและเล็งเป้าไปยังคางคกอีกตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที

ฉึก!

-803! คริติคอล

เสียงทึบๆ ดังขึ้นอีกครั้ง

หากลูกศรดอกแรกสังหารเป้าหมายได้ ลูกศรดอกที่สองจะทำการล็อกเป้าหมายใหม่โดยอัตโนมัติ!

[ศรแถม]!

นี่แหละคือ "สกิล" ของเขา!

สกิลที่ไม่ต้องร่ายเวท ไม่ต้องรอคูลดาวน์ ไม่ต้องเสียเวลาคิด แค่โจมตีปกติก็พอ!

สกิลหมู่แบบปลอมๆ!

เขาง้างธนูอีกครั้ง

เฟี้ยว!

ฉึก!

ครั้งนี้สกิลไม่ทำงาน

หลินผิงสีหน้าเรียบเฉย เขาทาบลูกศรอีกครั้ง

เฟี้ยว!

ฉึก!

เฟี้ยว!

ฉึก!

ทำงานแล้ว!

เงาลูกศรสองดอกพุ่งทะยานออกไปแทบจะพร้อมเพรียงกัน คางคกขนาดเท่าภูเขาย่อมๆ สองตัวยังไม่ทันจะได้ส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างของพวกมันก็ระเบิดกลายเป็นละอองดาวเต็มท้องฟ้า

หลินผิงยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองคันธนูโทรมๆ ในมือเงียบๆ

เขาไม่ได้ยิ้มออกมา

เขาก้มลงเก็บเหรียญทองแดงบนพื้นขึ้นมาทีละเหรียญ หมุนตัวเดินกลับไปยังทิศทางของเมืองหลินอันโดยไม่หันกลับไปมองอีก

...

เมื่อกลับถึงเมืองหลินอัน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ภายในเมืองสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ บนถนนเต็มไปด้วยเสียงจอแจ ผู้ปลุกพลังที่เพิ่งจบการผจญภัยในวันนี้ต่างจับกลุ่มกันสามห้าคน หัวเราะร่าและพูดคุยอวดผลลัพธ์ที่ได้มาเสียงดังลั่น

"ได้ยินข่าวหรือยัง กิลด์ [ควงหลง] วันนี้เพิ่งชิงเฟิสต์คิลบอสระดับนรกของ [ถ้ำลมดำ] ดันเจี้ยนใหม่ที่เพิ่งโผล่มาได้แล้วนะ!"

"ซี๊ด! ระดับนรกเลยเหรอ พวกนั้นทำได้ยังไงน่ะ"

"ก็พึ่งพาหลินเฮ่า นักเวทระดับ SS ของตระกูลหลินไงล่ะ! ได้ยินมาว่าพอเขากับหลิ่วเยวี่ยเหยาอัปเป็นเลเวลห้าปุ๊บก็พากิลด์ลงดันเจี้ยนเลย ให้พวกอัศวินของกิลด์เป็นแทงก์รับดาเมจอยู่ข้างหน้า ส่วนเขาโยนลูกไฟตูมเดียวมอนสเตอร์ลูกกระจ๊อกก็ร่วงระเนระนาด โหดเกินเบอร์ไปมาก!"

"แค่นั้นที่ไหนล่ะ! พอได้บัฟ [พรอันศักดิ์สิทธิ์] ของคุณหนูหลิ่วเยวี่ยเหยา ดาเมจของหลินเฮ่าก็เด้งขึ้นเป็นสองเท่า! สองคนนี้จับคู่กันก็แทบจะไร้เทียมทานแล้ว!"

เสียงพูดคุยลอยเข้าหูหลินผิงอย่างชัดเจน

เขามีสีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังฟังนิทานที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองเลยสักนิด

เขาใช้เงินหนึ่งเหรียญเงินเช่าห้องพักในโรงเตี๊ยมที่ซอกมุมเปลี่ยวที่สุดของย่านสลัม

ห้องพักคับแคบ มีเพียงเตียงกระดานแข็งๆ หนึ่งเตียง

คางคกหนึ่งหมื่นตัว เหรียญทองแดงหนึ่งหมื่นเหรียญ แลกได้หนึ่งร้อยเหรียญเงิน ซึ่งเทียบเท่ากับหนึ่งเหรียญทอง

เขาประมูลธนูคันใหม่มาจากช่องทางซื้อขายสาธารณะด้วยราคา 10 เหรียญเงิน

[ธนูเหล็กชั้นดี (สีเขียว)]

[พละกำลัง +15 ความคล่องตัว +10]

เมื่อเปลี่ยนมาถือธนูคันใหม่ สัมผัสเย็นเยียบของโลหะก็ส่งผ่านมาจากฝ่ามือ

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็นั่งลงบนขอบเตียงและเปิดช่องแชทสาธารณะของเมืองหลินอันขึ้นมา

เป็นไปตามคาด กระทู้ที่ฮอตที่สุดมีหัวข้อสีแดงเด่นหราสะดุดตา

[ช็อก! อดีตอัจฉริยะ วันนี้กลายเป็นคนไร้ค่า! ผู้ผนึกเวทระดับ SSS ถูกไล่ออกจากบ้าน หลั่งน้ำตาไล่ฆ่าคางคกตลอดทั้งวันที่บึงคางคก!]

ด้านล่างกระทู้เป็นคลิปวิดีโอที่ถูกแอบถ่ายจากระยะไกล

ในคลิปมีร่างโดดเดี่ยวร่างหนึ่งกำลังง้างธนูยิงใส่คางคกอัปลักษณ์ที่อ่อนแอที่สุดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเป็นกลไก

ท่าทางซ้ำซากจำเจ แผ่นหลังดูอ้างว้างโดดเดี่ยว

ช่องคอมเมนต์กลายเป็นทะเลแห่งความบันเทิงไปเสียแล้ว

"ขำจนปอดแหกแล้วพวกเรา นี่เหรอความเก่งกาจของพรสวรรค์ระดับ SSS ฟาร์มคางคกได้เจ๋งเป้งไปเลยนะเนี่ย!"

"ฟาร์มคางคกทั้งวัน... ต้องใช้ความอดทนขนาดไหนกัน! ฉันขอยกฉายา 'คนเหล็กกำจัดคางคก' ให้เขาเลย!"

"คอมเมนต์บนอย่าเพิ่งแซะสิ เขาอาจจะกำลังสัมผัสชีวิตแบบเรียบง่าย คืนสู่สามัญอะไรทำนองนั้นเข้าใจไหม"

"ข่าวล่าสุด คุณชายหลินเฮ่ากับคุณหนูหลิ่วเยวี่ยเหยาเตรียมตัวท้าทายระดับฝันร้ายของ [ถ้ำลมดำ] แล้ว! นั่นแหละอัจฉริยะตัวจริง! ส่วนหลินผิงคนนี้ ตอนนี้น่าจะยังนั่งนับขาคางคกอยู่เลยมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

คำถากถางและเยาะเย้ยถึงขีดสุดสาดซัดเข้ามาคล้ายระลอกคลื่น

หลินผิงไม่พูดอะไรสักคำ เขาจดจำรายชื่อพวกที่กระโดดโลดเต้นสนุกสนานที่สุดเอาไว้ในใจทีละคน

จากนั้นก็ปิดช่องแชท ล้มตัวลงนอนบนเตียงและหลับตาลง

การสังหารหมู่มาทั้งคืนทำให้จิตใจของเขาเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด

แต่เขากลับหลับสนิท

เพราะเขารู้ดี

ว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

...

เวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิน

ในห้องอาหารสุดหรู หลินเฮ่ากำลังดื่มด่ำกับการปฏิบัติราวกับดวงดาวที่ถูกรายล้อมด้วยหมู่มวลจันทรา

หวังหรูผู้เป็นแม่เลี้ยงคีบอาหารให้เขาด้วยใบหน้าเปี่ยมรัก ส่วนหลินจ้านผู้เป็นพ่อแม้จะไม่พูดอะไรมาก ทว่าแววตาที่มองมายังเขาก็แฝงความยอมรับในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

"อาเฮ่า วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ" หวังหรูเอ่ยเสียงหวาน

"ลูกร่วมมือกับเยวี่ยเหยาคว้าเฟิสต์คิลระดับนรกมาได้ สร้างชื่อเสียงให้ตระกูลหลินเราจริงๆ"

หลินเฮ่ายกเชิดคางขึ้นอย่างได้ใจ

"แม่ครับ แค่นี้จิ๊บจ้อยน่า ผมกับเยวี่ยเหยาตกลงกันแล้วว่าพรุ่งนี้จะไปลุยดันเจี้ยนระดับฝันร้ายเลเวล 10! บนบอร์ดเฟิสต์คิลพรุ่งนี้จะต้องมีชื่อพวกเราสองคนแน่นอน!"

"ดี ดีมาก! สมกับเป็นลูกชายของฉัน!"

หวังหรูยิ้มจนแก้มแทบปริ

จังหวะนั้นเองคนรับใช้คนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามา ใบหน้าของเขามีสีหน้าแปลกประหลาดเหมือนอยากจะหัวเราะแต่ก็ไม่กล้า เขายื่นอุปกรณ์สื่อสารส่วนตัวให้

"นายน้อย นายหญิง ดูนี่สิครับ... ในช่องแชทสาธารณะ..."

หลินเฮ่ารับมาดูด้วยความสงสัย แค่เหลือบมองแวบเดียวเขาก็หลุดหัวเราะ "พรวด" ออกมา

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ขำตายชัก! พ่อกับแม่รีบดูนี่เร็ว!"

เขาหันหน้าจอไปทางหวังหรูกับหลินจ้าน

บนหน้าจอคือคลิปวิดีโอที่หลินผิงกำลังบ้าคลั่งฟาร์มมอนสเตอร์อยู่ที่บึงคางคก

หวังหรูชะโงกหน้าไปดูก็ยกมือป้องปากหัวเราะเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"เด็กคนนี้นี่ ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้นะ อยู่บ้านสงบๆ ไม่ชอบ ดันทุรังออกไปทำเรื่องขายขี้หน้าอยู่ได้"

เธอหันไปมองหลินจ้านที่นั่งเงียบๆ แล้วแสร้งถอนหายใจอย่างเสียดาย "นายท่าน ดูสิคะ... ผิงเอ๋อร์ คงจะสะเทือนใจหนักเกินไปแล้ว"

หลินเฮ่าหัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด เขาตบอุปกรณ์สื่อสารลงบนโต๊ะ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสะใจอย่างเห็นได้ชัด

"พ่อ แม่ ดูคอมเมนต์พวกนี้สิ! 'คนเหล็กกำจัดคางคก'! ฮ่าฮ่า! โคตรตรงประเด็น!"

"มันก็มีปัญญาแค่นี้แหละ! ทำได้แค่สู้กับคางคกในหมู่บ้านมือใหม่!"

"วันนี้ผมอยู่ใน [ถ้ำลมดำ] แค่ร่าย [พายุเพลิง] ตูมเดียว มอนสเตอร์หลายสิบตัวก็ระเหยหายไปในพริบตา! มันจะเอาอะไรมาสู้ผม ใช้ธนูกระจอกนั่นยิงทีละดอกเหรอ ยิงไปยันปีหน้าก็ยังเคลียร์มอนสเตอร์ไม่หมดห้องหรอก!"

หลินเฮ่ายิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ราวกับมองเห็นภาพวันที่เขาจะเหยียบหลินผิงให้จมดินได้อย่างราบคาบ

"พ่อครับ ที่พ่อเลือกน่ะถูกต้องที่สุดแล้ว! ตระกูลหลิน มีแค่ผมเท่านั้นแหละที่จะนำพาไปสู่ความยิ่งใหญ่ได้! ส่วนพี่ชายคนดีของผมคนนั้น..."

เขาเบ้ปากก่อนจะสรุปด้วยน้ำเสียงดูแคลนราวกับตอกฝาโลงว่า

"ก็ปล่อยให้มันเป็น 'เทพธนูคางคก' อยู่ในบึงคางคกไปตลอดชีวิตนั่นแหละ!"

[จบแล้ว]