บทที่ 17: สามีหน้าไหว้หลังหลอกกับรอยยิ้มอาบยาพิษ ตอนที่ 17

เมื่อโม่อวิ๋นถิงลงมาถึง เขาก็บังเอิญเห็นกู้เจียวเจียวถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัดบนเตียงผู้ป่วยพอดี ใบหน้าของเธอซีดเผือดและยังคงไม่ได้สติ

หัวใจของโม่อวิ๋นถิงปวดหนึบ ฝีเท้าของเขาหยุดชะงักลง

"คุณคือญาติของผู้ป่วยใช่ไหมครับ?" แพทย์คนหนึ่งเอ่ยทักโม่อวิ๋นถิง

โม่อวิ๋นถิงพยักหน้ารับ สายตาไม่ละไปจากกู้เจียวเจียวเลยแม้แต่น้อย

"ผู้ป่วยเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดที่แขน และยังต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลอีกสองสามวัน เดี๋ยวรบกวนคุณไปติดต่อทำเรื่องแอดมิทกับพยาบาลด้วยนะครับ แล้วพยาบาลจะแจ้งข้อควรระวังให้ทราบอีกที"

โม่อวิ๋นถิงจึงหันไปมองแพทย์ "เธอจะฟื้นเมื่อไหร่ครับ?"

แพทย์ตอบ "ภายในสามชั่วโมงครับ" เขาเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงกล่าวเสริมว่า "หลังจากหมดยาชา แขนของผู้ป่วยจะปวดมาก สามารถให้ทานยาแก้ปวดตามความเหมาะสมได้ครับ"

"เข้าใจแล้วครับ"

โม่อวิ๋นถิงเดินตามกู้เจียวเจียวไปยังห้องพักผู้ป่วย โดยปล่อยให้เลขาของเขาเป็นคนจัดการเรื่องแอดมิททั้งหมด

ตอนนี้เขาแค่อยากจะอยู่เคียงข้างเธอเท่านั้น

โม่อวิ๋นถิงไม่ได้หลับไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน เขานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงของกู้เจียวเจียว กุมมือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของเธอไว้ และเฝ้ามองใบหน้าของเธอตลอดทั้งคืน

กู้เจียวเจียวที่แกล้งทำเป็นสลบแทบจะทนแสดงต่อไปไม่ไหว เธอไม่ชินเอาเสียเลยกับการที่ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้จู่ๆ ก็กลายมาเป็นคนโรแมนติกแบบนี้

เมื่อรุ่งสาง เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยก็เริ่มดังแว่วมาตามโถงทางเดิน กู้เจียวเจียวรู้สึกว่าถึงเวลาอันสมควรแล้ว เธอจึงลืมตาขึ้นและสิ่งแรกที่เห็นคือโม่อวิ๋นถิงในสภาพอิดโรยและดูไม่จืด ชิ หนวดเครายาวเฟิ้ม แถมดวงตายังแดงก่ำอีกต่างหาก

"หืม? เจียวเจียว คุณตื่นแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง? ปวดแขนไหม?"

กู้เจียวเจียวส่ายหน้าเบาๆ และส่งยิ้มบางๆ ให้โม่อวิ๋นถิง "ฉันไม่เป็นไรค่ะ โม่อวิ๋นถิง ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

โม่อวิ๋นถิงจัดปอยผมบนหน้าผากให้เธอ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่อย่างลึกซึ้ง

ตลอดสัปดาห์ต่อมา โม่อวิ๋นถิงยกเลิกงานทั้งหมด หากมีเรื่องด่วนจริงๆ เขาก็จะให้เลขาและผู้ช่วยนำเอกสารมาให้เซ็นถึงห้องพักผู้ป่วย

เขาดูแลกู้เจียวเจียวด้วยตัวเองทุกกระเบียดนิ้ว แม้กระทั่งประคองเธอไปเข้าห้องน้ำและยืนรออยู่หน้าประตูหลังจากที่เธอนั่งลงบนชักโครกแล้ว

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูเหมือนจะลึกซึ้งขึ้น ในสายตาของคนนอก พวกเขาดูตัวติดกันแจ ไม่ยอมห่างกันเลยแม้แต่วินาทีเดียว

อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่เจียงซิงวั่งเห็น

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้าตาย ที่ต้องมาทำร้ายจิตใจตัวเองด้วยการแวะเวียนมาที่ห้องพักของกู้เจียวเจียวทุกวัน เพื่อทนดูโม่อวิ๋นถิงคอยดูแลเอาใจใส่เธออย่างทะนุถนอม

ความหึงหวงอัดแน่นอยู่เต็มอก

ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะทนเก็บความรู้สึกนี้ไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว

ในวันที่กู้เจียวเจียวจะออกจากโรงพยาบาล ระหว่างที่โม่อวิ๋นถิงออกไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย เจียงซิงวั่งก็เข้ามาที่ห้องพักของเธอ

เขาช่วยพยุงกู้เจียวเจียวที่กำลังจะเก็บเสื้อผ้าให้นั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธออย่างแน่วแน่

กู้เจียวเจียวเอียงคอ ถามด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือเปล่าคะ พี่เจียง?"

ท่าทีอ่อนโยนตามปกติของเจียงซิงวั่งมลายหายไป บรรยากาศรอบตัวของเขาดูอึมครึมลงเล็กน้อย

เจียงซิงวั่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจียวเจียว เธอจะกลับไปคืนดีกับอวิ๋นถิงเหรอ?"

ดวงตาของกู้เจียวเจียวเต็มไปด้วยคำถาม เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา

เจียงซิงวั่งพูดต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "อาการรักความสะอาดทางจิตใจของเจียวเจียวหายดีแล้วเหรอ? เธอสามารถลืมเรื่องคืนนั้นได้จริงๆ น่ะหรือ?"

นัยน์ตาคมคายของเจียงซิงวั่งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกู้เจียวเจียว ใบหน้าที่เคยดูอ่อนโยนและสูงส่งของเขาฉายแววดุดันขึ้นมาเล็กน้อย

ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก กู้เจียวเจียวถอยร่นด้วยความประหม่าจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับพนักพิงโซฟา

กู้เจียวเจียวส่ายหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน "พี่เจียง เรื่องนี้มันเป็นเรื่องระหว่างฉันกับอวิ๋นถิง ในฐานะสามีภรรยา ได้โปรด... อย่าถามเลยนะคะ?"

"หึ" เจียงซิงวั่งยังคงขยับเข้าไปใกล้เธอ "พี่ก็ไม่อยากจะเข้าไปก้าวก่ายหรอกนะ แต่เจียวเจียว พี่เจ็บปวดเหลือเกิน"

เจียงซิงวั่งยิ้มขื่น เขาจับมือของกู้เจียวเจียวมาวางทาบไว้ที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเอง พลางพึมพำ "ถ้าพวกเธอสองคนยังกลับมาคืนดีกันได้หลังจากเกิดเรื่องทั้งหมดนี้ พี่ก็คงไม่มีโอกาสแล้วจริงๆ ใช่ไหม?"

กู้เจียวเจียวเบิกตากว้าง มองเจียงซิงวั่งด้วยความตกตะลึง ราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูด

เธอชี้มาที่ตัวเองอย่างทำอะไรไม่ถูก "พี่เจียง พี่... ชอบฉันเหรอคะ?"

เมื่อมองดูกู้เจียวเจียวในท่าทางน่าเอ็นดู ดวงตากลมโตราวกับลูกจิ้งจอกเบิกกว้าง เจียงซิงวั่งก็พยักหน้ารับพร้อมกับส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ มุมปากยกขึ้น ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว

จู่ๆ กู้เจียวเจียวก็ผุดลุกขึ้น พูดตะกุกตะกัก "ฉัน... ฉันแต่งงานกับอวิ๋นถิงแล้วนะคะ พี่ไม่ควรจะมาชอบฉันนะ!"

เจียงซิงวั่งลุกขึ้นยืนตาม ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ดึงร่างเล็กๆ ของกู้เจียวเจียวเข้ามากอด "แต่อวิ๋นถิงทำเรื่องผิดต่อเธอ และเธอก็ไม่มีความสุขไม่ใช่เหรอ?"

กู้เจียวเจียวที่ซุกหน้าอยู่กับอกของเจียงซิงวั่ง กำลังบ่นอุบอิบกับระบบ 888 "ฉันไม่ได้คาดคิดเลยนะเนี่ย เจียงซิงวั่งกำลังหลุดคาร์แรกเตอร์อยู่หรือเปล่า? ฮ่าๆๆๆ คนแรกที่มาฉกภรรยาเพื่อนไปดื้อๆ ดันเป็นเจียงซิงวั่งผู้อ่อนโยนซะงั้น ตลกชะมัด"

888:.................

888 บ่นพึมพำกับตัวเอง รักสามเส้าคงอยู่ไม่ไกลแล้วล่ะมั้ง? โฮสต์ คุณไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองมีเสน่ห์ขนาดไหน? แม้แต่คนซื่อๆ ก็ยังถูกคุณทำให้กลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ได้เลย!

888 แกล้งทำเป็นกระแอมไอ "โฮสต์ครับ ลู่เฉินอี้กับเสิ่นเหยียนหยวนยืนอยู่หน้าประตูตลอดเลยครับ แล้วโม่อวิ๋นถิงก็กำลังเดินมาตามโถงทางเดินด้วยครับ"

เอาล่ะสิ

กู้เจียวเจียวออกแรงดิ้นรนเล็กน้อยเพื่อผละออกจากอ้อมกอดของเจียงซิงวั่ง เธอเงยหน้าเล็กๆ ที่แดงระเรื่อขึ้นมา "ขอโทษนะคะพี่เจียง ตราบใดที่ฉันกับอวิ๋นถิงยังไม่ได้หย่าขาดจากกัน เราก็ยังคงเป็นสามีภรรยากัน พี่จะมาทำตัวเป็นมือที่สามทำลายครอบครัวคนอื่นไม่ได้นะคะ เข้าใจไหม?"

"พรืด" เสียงหัวเราะดังมาจากนอกประตู ฟังจากเสียงแล้ว น่าจะเป็นลู่เฉินอี้

เจียงซิงวั่งไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไร เขาลูบผมกู้เจียวเจียวอย่างหยอกล้อ "งั้นพี่จะรอจนกว่าเธอจะหย่าก็แล้วกัน ตกลงไหม?"

สายตาของเขาดูจริงจังและจริงใจเกินไป

ดวงตากลมโตของกู้เจียวเจียวกลอกไปมาซ้ายทีขวาที ดูมีพิรุธเล็กน้อย ใบหน้ายังคงแดงปลั่ง แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบและไม่กล้าสบตาเจียงซิงวั่งตรงๆ

เจียงซิงวั่งที่เข้าใจสถานการณ์ดี ไม่ได้รีบร้อนรุกเร้าอีกต่อไป เขาเองก็ไม่อยากจะกดดันเด็กสาวที่เขาแอบชอบจนเกินไปนัก ยังไงเสียเขาก็รอมาได้ตั้งนานขนาดนี้แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ถือว่าเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่จริงๆ แต่โชคดีที่เขาไม่ได้เห็นท่าทีรังเกียจจากกู้เจียวเจียวเลย

เพียงแค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว

เจียงซิงวั่งคลายอ้อมกอดออก กู้เจียวเจียวก็รีบก้าวถอยหลังไปสองก้าวทันที

"เฉินอี้ มีเรื่องอะไรน่าขำนักเหรอ?" ทันทีที่โม่อวิ๋นถิงกลับมา เขาก็เห็นลู่เฉินอี้กับเสิ่นเหยียนหยวนยืนเป็นทวารบาลอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย โดยมีลู่เฉินอี้กำลังหัวเราะร่วนอยู่

ลู่เฉินอี้เลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาทอประกายพราวระยับเปี่ยมเสน่ห์ "ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่เห็นหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่กำลังคิดมิดีมิร้าย กำลังถูกแม่กระต่ายน้อยสั่งสอนอยู่น่ะ"

โม่อวิ๋นถิง: ?

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะมาสนใจเรื่องนี้ จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ มีเพียงเสิ่นเหยียนหยวนเท่านั้นที่มุมปากกระตุกเบาๆ

จู่ๆ เขาก็รู้สึกสงสารเพื่อนขึ้นมาจับใจ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

สงสัยเพื่อนเขาคงใกล้จะได้สวมหมวกสีเขียวเต็มทีแล้วมั้ง?

โม่อวิ๋นถิงไม่ได้แปลกใจที่เห็นเจียงซิงวั่งอยู่ในห้องพัก เขาเริ่มชินแล้วกับการที่เพื่อนๆ แวะเวียนมาที่โรงพยาบาลในช่วงสองสามวันนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าโรงพยาบาลแห่งนี้ก็เป็นของเจียงซิงวั่งอยู่แล้ว

เขาเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก "คุยอะไรกันอยู่เหรอ?"

เจียงซิงวั่ง: คุยเรื่องวิธีแย่งภรรยานายมาเป็นของฉันไง

กู้เจียวเจียว: คุยเรื่องหมวกสีเขียวเฉดไหนที่นายใส่แล้วดูดีที่สุดไง

"ฉันกำลังบอกข้อควรระวังให้เจียวเจียวฟังอยู่น่ะ" สีหน้าของเจียงซิงวั่งเรียบเฉยอ่านไม่ออก เขาเปลี่ยนน้ำเสียงและพูดด้วยท่าทีจริงจัง สวมวิญญาณคุณหมอ "แขนของเจียวเจียวต้องใช้เวลาพักฟื้นถึงสามเดือน นายต้องดูแลให้ดีเป็นพิเศษ และช่วงนี้งดการอยู่ร่วมเตียงกันไปก่อนนะ"

รอยแดงบนใบหน้าของกู้เจียวเจียวยังไม่ทันจางหาย เธอแอบค้อนขวับใส่เจียงซิงวั่งอย่างลับๆ

ลู่เฉินอี้ยกนิ้วโป้งให้อย่างเงียบๆ ส่วนเสิ่นเหยียนหยวนก็อดชื่นชมในความนิ่งสงบของเขาไม่ได้

มีเพียงโม่อวิ๋นถิงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย พยักหน้ารับอย่างจริงจัง ดูเหมือนว่าเขาจะจดจำคำสั่งของคุณหมอเจียงไว้ทุกกระเบียดนิ้วเสียแล้ว