บทที่ 7: ภรรยาอาภัพในนิยายรักฉบับท่านประธาน

"เดี๋ยวก่อน! ตรงนี้!"

เมื่อลู่เฉินอี้เลื่อนวิดีโอกล้องวงจรปิดไปถึงช่วงกลาง กู้เจียวเจียวก็ตาไวสังเกตเห็นร่างของโม่อวิ๋นถิง... และผู้หญิงที่กำลังกอดก่ายเขาอยู่

ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยกันและเริ่มนัวเนียกันอย่างอดใจไม่อยู่ กระทั่งตอนที่เดินออกจากลิฟต์ พวกเขาก็ยังคงจูบกันอย่างดูดดื่ม เมื่อมาถึงตรงโถงทางเดิน มือของโม่อวิ๋นถิงก็ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของเหวินเชี่ยนอย่างห้ามใจไม่ได้

ทั้งคู่อยู่ในอารมณ์เร่าร้อน ราวกับจะกลืนกินกันและกันเข้าไป

รูม่านตาของลู่เฉินอี้หดเกร็งลงทันที หรือว่าเขาลุกขึ้นเร็วเกินไปจนตาฝาด? เขาเพิ่งจะเห็นเพื่อนรักของตัวเองกำลังนอกใจภรรยาเนี่ยนะ???

การบังเอิญมารับรู้เรื่องฉาวโฉ่ของเพื่อนสนิท ทำให้ลู่เฉินอี้แทบจะเก็บอาการไม่อยู่

แม้ว่าเรื่องพรรค์นี้จะเห็นได้ถมเถไปในแวดวงสังคมชั้นสูง ทั้งการเลี้ยงเมียน้อย เลี้ยงเด็กหนุ่ม หรือแม้แต่การซื้อบริการผู้ชาย ล้วนเป็นเรื่องปกติธรรมดา

แต่เมื่อดูจากความสัมพันธ์ของโม่อวิ๋นถิงกับกู้เจียวเจียวก่อนหน้านี้ พวกเขาก็น่าจะแต่งงานกันด้วยความรักไม่ใช่หรือ?

ใครจะไปคาดคิดว่าเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน โม่อวิ๋นถิงจะมีผู้หญิงคนอื่นซุกซ่อนไว้ข้างนอกเสียแล้ว

แถมยังแจ็กพอตแตก โดนกู้เจียวเจียวจับได้คาหนังคาเขาอีก

จิ๊ๆ ในฐานะเพื่อนสนิท เขาขอพูดเลยว่าไอ้หมอนี่มันโคตรเลว

กู้เจียวเจียวรักอวิ๋นถิงมากแค่ไหน พวกเขาต่างก็เห็นประจักษ์แก่สายตามาโดยตลอด

"ฮือๆๆ อวิ๋นถิง ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้! ทำไม!"

กู้เจียวเจียวควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เธอคว้าโทรศัพท์มือถือปาลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะยกมือขึ้นกุมศีรษะ ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความเจ็บปวด

"ทำไมล่ะ! เราเพิ่งแต่งงานกันได้แค่สามเดือนเองนะ ฮือๆๆ ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนใจและหักหลังฉันได้เร็วขนาดนี้!"

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ปริ่มจะขาดใจของกู้เจียวเจียว ลู่เฉินอี้ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว เขาดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้เพื่อไม่ให้เธอทึ้งผมตัวเอง

"เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณนะ อย่าทำร้ายตัวเองเลย เข้าใจไหม?"

ลู่เฉินอี้ลูบแผ่นหลังของเธอเบาๆ พลางนึกด่าทอโม่อวิ๋นถิงในใจว่าช่างไม่รู้จักบุญคุณคน กู้เจียวเจียวไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือชาติตระกูล ล้วนจัดอยู่ในระดับแถวหน้าของเมืองไห่ทั้งสิ้น

หมอนั่นช่างไม่รู้จักรักษาของดีเอาไว้เลย ถ้าเป็นเขาล่ะก็...

"ฉันรักอวิ๋นถิงมากขนาดนี้ ทำไมเขายังไปยุ่งเกี่ยวกับเลขาคนนั้นอีก ฮือๆๆ!"

"หรือว่าฉันทำอะไรบกพร่องไป? ช่วงนี้อวิ๋นถิงชอบบ่นว่าฉันเอาแต่ใจ แถมยังด่าว่าฉันอำมหิตอีก ฮือๆๆ ลู่เฉินอี้ ฉันเป็นคนอำมหิตจริงๆ เหรอ?"

กู้เจียวเจียวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเฉี่ยวคมดุจจิ้งจอกเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและหวาดระแวง นัยน์ตาฉ่ำน้ำสั่นระริกราวกับลูกจิ้งจอกตัวน้อยที่กำลังบาดเจ็บ

ลู่เฉินอี้ลูบศีรษะของเธออย่างปลอบโยน "มันเป็นความผิดของโม่อวิ๋นถิงเอง หมอนั่นมันตาถั่ว ไม่เห็นความดีในตัวคุณต่างหาก"

กู้เจียวเจียวเอ่ยถามเสียงสั่น "จริงเหรอคะ?"

ลู่เฉินอี้พยักหน้าหนักแน่น "ลู่เฉินอี้คนนี้ไม่มีวันโกหกคุณหรอก"

กู้เจียวเจียวดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของเขาและผุดลุกขึ้นยืนทันที "ฉันจะไปหาอวิ๋นถิง จะไปถามเขาให้รู้เรื่อง! ต้องเป็นนังเลขาคนนั้นแน่ๆ ที่มายั่วยวนเขา!"

ดวงตาของกู้เจียวเจียววาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น ใช่แล้ว ต้องเป็นเหวินเชี่ยนแน่ๆ ที่มาอ่อยอวิ๋นถิง ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้กับเธอเด็ดขาด!

เพียงชั่วพริบตา โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจุกอก อารมณ์ที่แปรปรวนอย่างรุนแรงทำให้เธอรู้สึกหน้ามืดวิงเวียน

"เดี๋ยวก่อน..."

ลู่เฉินอี้ยั่งพูดไม่ทันจบประโยค ก็เห็นร่างของกู้เจียวเจียวโอนเอนทำท่าจะล้มพับลงไป!

"888 รีบปรับอุณหภูมิร่างกายฉันให้เป็น 39 องศาเซลเซียสเร็วเข้า"

"รับทราบครับโฮสต์!"

ก่อนที่ร่างของกู้เจียวเจียวจะร่วงหล่นลงพื้น ลู่เฉินอี้ก็ตวัดวงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเข้ามารับตัวเธอไว้ได้ทันท่วงที เธอร่วงหล่นสู่อ้อมอกของเขาอย่างพอดิบพอดี

"เจียวเจียว? เจียวเจียว?"

ลู่เฉินอี้รีบเรียกชื่อเธอสองครั้งติดๆ หลังจากที่รับตัวเธอไว้ ทว่ากู้เจียวเจียวกลับหลับตาพริ้มและหมดสติไปเสียแล้ว

เมื่อมีร่างนุ่มนิ่มอุ่นวาบอยู่ในอ้อมแขน ลู่เฉินอี้กลับไม่มีกะจิตกะใจจะมาคิดอกุศล ตัวเธอร้อนจี๋เลย!

เขายื่นมือไปแตะที่หน้าผากของกู้เจียวเจียว ซี้ด... ร้อนจี๋จริงๆ ด้วย!

เธอไข้ขึ้นสูงมาก

เมื่อเห็นพวงแก้มของกู้เจียวเจียวแดงเถือกเพราะพิษไข้ เขาก็เริ่มลนลานและเตรียมจะอุ้มเธอไปส่งโรงพยาบาล แต่แล้วโทรศัพท์มือถือของเธอก็แผดเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน

เมื่อเห็นว่าสายเรียกเข้าคือเจียงซิงวั่ง ลู่เฉินอี้ก็ประหลาดใจเล็กน้อย แม้จะสงสัยว่าทำไมหมอนั่นถึงโทรหากู้เจียวเจียว แต่เขาก็ยังกดรับสาย

มีหมออยู่ตรงนี้พอดี ถามเขาเลยดีกว่าว่าตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่า

"ฮัลโหล ซิงวั่ง"

... เจียงซิงวั่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลดโทรศัพท์ลงมาดูหน้าจอ นี่มันเบอร์ของกู้เจียวเจียวไม่ผิดแน่

"ทำไมนายถึงอยู่กับเจียวเจียวได้? แถมยังมารับโทรศัพท์แทนเธออีก?"

เมื่อเผชิญกับคำถามของเจียงซิงวั่ง ลู่เฉินอี้ก็รู้สึกจนปัญญา

"เรื่องมันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ ไว้ฉันค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้นายอยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่า? เจียวเจียวไข้ขึ้นสูงและเพิ่งจะเป็นลมล้มพับไปเมื่อกี้นี้เอง!"

"ว่าไงนะ?" เสียงข้าวของตกหล่นดังมาจากปลายสายของเจียงซิงวั่ง ก่อนที่เขาจะรีบถามต่อ "ตอนนี้พวกนายอยู่ที่ไหน? รอฉันอยู่ที่นั่นนะ เดี๋ยวฉันจะเอายาไปให้!"

เมื่อพิจารณาดูแล้ว พ่อแม่ของกู้เจียวเจียวก็อยู่ที่โรงพยาบาลด้วย แถมพรุ่งนี้พ่อของเธอก็มีคิวต้องผ่าตัด หากพวกท่านรู้ว่าตอนนี้เจียวเจียวล้มป่วย คงต้องเป็นกังวลมากแน่ๆ

"อยู่ที่โรงแรมของฉัน ชั้น 19 ห้อง 1901"

"โอเค นายเอาผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดหน้าผากให้เธอไปก่อนนะ อีกสิบนาทีฉันจะไปถึง!"

หลังจากวางสาย เจียงซิงวั่งที่พักอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลและโรงแรมแห่งนี้ ก็ตัดสินใจแวะไปหยิบยาที่โรงพยาบาลก่อน แล้วค่อยรีบมุ่งหน้าไปที่โรงแรม

โรงแรมแห่งนี้เป็นธุรกิจของลู่เฉินอี้ เขาจึงมีกุญแจมาสเตอร์คีย์ เขาเปิดประตูเข้าไปในห้อง 1901 ซึ่งปกติแล้วจะเป็นห้องว่าง และเป็นห้องเดียวกับที่กู้เจียวเจียวมายืนเคาะประตูเรียกเมื่อก่อนหน้านี้

เขาวางร่างของกู้เจียวเจียวลงบนเตียง และเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าคอเสื้อเดรสตัววีที่เธอสวมใส่อยู่ในวันนี้หลุดลุ่ยและร่นลงมามาก จนเผยให้เห็นเนินอกขาวอวบอิ่ม

ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่เห็นอะไรเลย ลู่เฉินอี้รีบเบือนหน้าหนีและจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องน้ำ ท่าทางตอนที่เขาเดินหนีดูเหมือนคนกำลังแตกตื่นลนลานไม่มีผิด

ในโรงแรมไม่มีกะละมัง ลู่เฉินอี้จึงต้องเดินเข้าเดินออกห้องน้ำหลายรอบ เพื่อนำผ้าไปชุบน้ำมาประคบที่หน้าผากของกู้เจียวเจียวครั้งแล้วครั้งเล่า

เขายังช่วยจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เธอด้วย อีกเดี๋ยวเจียงซิงวั่งก็จะมาถึงแล้ว เขาไม่อยากให้คนอื่นมาเห็นเรือนร่างที่ถูกเปิดเผยของเจียวเจียว

"ก๊อกๆๆ—"

ตายยากจริงๆ นึกถึงปุ๊บก็มาปั๊บ

ลู่เฉินอี้เดินไปเปิดประตูให้เจียงซิงวั่งที่กำลังหิ้วกล่องยามาด้วย

ทั้งสองทักทายกันพอเป็นพิธี เจียงซิงวั่งหยิบปรอทวัดไข้ขึ้นมาจ่อที่หน้าผากของกู้เจียวเจียว: 39 องศาเซลเซียส

ไข้ขึ้นสูงมาก เธอยังคงไม่ได้สติ ดังนั้นจึงต้องฉีดยาลดไข้ให้ก่อน

เจียงซิงวั่งหยิบเข็มฉีดยาและขวดยาออกมา แต่ยาลดไข้ชนิดนี้ต้องฉีดเข้าที่สะโพก

เพียงชั่วขณะหนึ่ง ชายหนุ่มทั้งสองก็ตกอยู่ในความกระอักกระอ่วน

"เจียวเจียวใส่ชุดเดรสอยู่..." ลู่เฉินอี้เหลือบมองเรียวขาขาวเนียนของกู้เจียวเจียว

เจียงซิงวั่งตีหน้านิ่ง "นายจะเข้าไปรอในห้องน้ำก่อนไหม? รอให้ฉันฉีดยาให้เจียวเจียวเสร็จแล้วค่อยออกมาก็ได้"

"ทำไมฉันต้องเข้าไปด้วย?" ลู่เฉินอี้สวนกลับไปตามสัญชาตญาณ

เจียงซิงวั่งดูดยาเข้าไปในหลอดฉีดยาเรียบร้อยแล้ว "ฉันเป็นหมอ ในสายตาของหมอไม่มีเรื่องเพศมาเกี่ยวข้องหรอก มีแต่คนไข้เท่านั้นแหละ"

น้ำเสียงของเขาดูราบเรียบและหนักแน่น แต่ภายในใจกลับเต้นระรัว โชคดีที่เขาเก็บซ่อนอาการไว้ไม่ให้ลู่เฉินอี้เห็น

แม้ว่าลู่เฉินอี้จะรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่เจียวเจียวก็เป็นภรรยาของอวิ๋นถิง เขาจึงจำเป็นต้องรักษาระยะห่างเพื่อเป็นการให้เกียรติเธอ

เขารู้สึกผิดหวังอยู่ลึกๆ

หลังจากที่ลู่เฉินอี้เดินเข้าไปในห้องน้ำ เจียงซิงวั่งก็ช่วยจับกู้เจียวเจียวพลิกตัวให้นอนคว่ำ จากนั้นเขาก็หลับตาลง เลิกกระโปรงของเธอขึ้น และรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมช่วงเอวของเธอเอาไว้

กู้เจียวเจียวที่ซุกหน้าอยู่กับหมอนแอบยิ้มกริ่ม ผู้ชายสองคนนี้ช่างเป็นสุภาพบุรุษเสียจริง!

แล้วทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้เลือกผู้ชายที่ห่วยแตกที่สุด ทั้งที่มีผู้ชายแสนดีถึงสามคนอยู่รอบตัวเธอเนี่ยนะ?

เห็นทีคงต้องบอกว่า บางครั้งการเลือกคนก็เป็นเรื่องที่สำคัญมากจริงๆ

"888 รีบปิดกั้นความเจ็บปวดให้ฉันที! ฉีดยาที่ก้นมันเจ็บจะตายชัก!"