บทที่ 18 ภารกิจสำเร็จ

ฉือจ้ายหว่านลองกะน้ำหนักขดเชือกในมือ ดูแล้วหนักเอาการ มันถูกม้วนทบกันไว้นับสิบรอบ หากคลี่ออกมาคงมีความยาวไม่น้อย แต่ในเมื่อไม่มีไม้บรรทัด แล้วจะวัดความยาวได้ยังไงล่ะ?

คนอื่นๆ ต่างก็ครุ่นคิด แต่น่าเสียดายที่สมองน้อยๆ ของเด็กประถมดูจะรับมือกับโจทย์ข้อนี้ไม่ไหว

ฉือจ้ายหว่านกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาตัวช่วย

จนกระทั่งสะดุดตากับตาชั่งแบบโบราณที่แขวนอยู่บนผนังดิน

รู้แล้ว! เธอรู้วิธีแล้ว

ฉือจ้ายหว่านเขย่งปลายเท้าเอื้อมมือไปปลดตาชั่งลงมา

"นี่คืออะไรเหรอ?" เด็กคนอื่นทำหน้างง

"นี่คือตาชั่ง ฉันเคยเห็นคุณปู่ใช้"

เจียงสุยโจวรู้ว่ามันเอาไว้ชั่งน้ำหนัก แต่... น้ำหนักกับความยาวมันเกี่ยวข้องกันตรงไหน?

"ฉันรู้วิธีแก้โจทย์แล้ว"

ฉือจ้ายหว่านคว้ากรรไกรที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา

"หรานหราน ช่วยดึงเชือกออกมาหน่อย ฉันจะตัดเชือกความยาวหนึ่งเมตร พอดีก่อนมาฉันเพิ่งวัดส่วนสูงกับน้ำหนักมา ฉันจำได้แม่นเลยว่าจากปลายเท้าถึงรักแร้ของฉันยาวหนึ่งเมตรเป๊ะ"

คนอื่นๆ ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เธอพูดเรื่องอะไรกัน? ไม่เห็นเข้าใจเลย นี่เธอแอบงอกสมองที่สองออกมาตอนที่พวกเราไม่เห็นหรือไง?

ฉือจ้ายหว่านไม่มีเวลาอธิบาย เธอจัดการตัดเชือกออกมาหนึ่งเมตรทันที

"ทีนี้ก็ชั่งน้ำหนักเชือกเส้นนี้ เจียงสุยโจว นายจัดการที"

ฉือจ้ายหว่านไม่มีทางยอมรับหรอกว่าจริงๆ แล้วเธอดูตาชั่งไม่เป็น

เจียงสุยโจวเกี่ยวเชือกป่านขึ้นชั่ง แล้วค่อยๆ ขยับตุ้มน้ำหนัก รอจนคานตาชั่งนิ่งสนิท เขามองดูขีดวัดแล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง

"น่าจะหนัก 8 เหลี่ยง"

ฉือจ้ายหว่านพยักหน้า แล้วส่งเชือกทั้งขดให้เขาชั่งต่อ น้ำหนักจะคลาดเคลื่อนนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอแค่สัดส่วนถูกต้องก็พอ

เจียงสุยโจวเปลี่ยนไปใช้ตุ้มน้ำหนักที่ใหญ่ขึ้น

"อันนี้หนัก 10 จิน 8 เหลี่ยง"

นำ 10.8 หารด้วย 0.8 ก็จะได้ความยาวของเชือกขดนี้ แล้วบวกกับอีกหนึ่งเมตรที่ตัดออกไปก็จะเป็นความยาวทั้งหมด!

"คำนวณเสร็จแล้ว ยาว 14.5 เมตร"

หลังจากได้เห็นกระบวนการทั้งหมด เจียงสุยโจวถึงเพิ่งเข้าใจวิธีการของฉือจ้ายหว่าน เธอฉลาดเป็นกรดเลย! เขาคงนึกวิธีนี้ไม่ออกแน่ๆ

ส่วนอีกสามคนที่เหลือยังคงมึนงง คำนวณออกมาได้ยังไงกันนะ?

"คุณปู่ต้องการเชือกยาว 7.25 เมตร ซึ่งมันคือครึ่งหนึ่งของความยาวทั้งหมดพอดี"

ฉือจ้ายหว่านวางเชือกลงกับพื้น นำเชือกหนึ่งเมตรที่ตัดไปมาต่อกัน แล้วทบเชือกทั้งหมดแบ่งครึ่ง ก่อนจะลงมือตัด เท่านี้ก็ได้เชือกยาว 7.25 เมตรแล้ว

ทำไมไม่บอกแต่แรกว่าเอาเชือกครึ่งเดียว! อุตส่าห์เสียเวลาคำนวณตั้งนาน

ทีมงานเองก็คาดไม่ถึงว่าเด็กๆ จะใช้วิธีที่เรียบง่ายที่สุดในการแก้ปัญหา อุตส่าห์วางอุปกรณ์หลอกล่อไว้ตั้งเยอะแต่กลับไม่ได้ใช้สักอย่าง

"คลิก—แอ๊ด—"

ประตูใหญ่เปิดออก

"เสี่ยวหว่าน เธอสุดยอดไปเลย! เมื่อกี้ฉันฟังไม่รู้เรื่องสักนิด!"

"ฉือจ้ายหว่าน เธอหัวไวมาก ฉันนับถือเลย!"

"เสี่ยวหว่าน เก่งมาก! รอดมาได้เพราะเธอแท้ๆ!"

...เด็กๆ รุมกอดฉือจ้ายหว่านและส่งเสียงเชียร์กันยกใหญ่

"ที่แก้โจทย์ได้ก็เพราะทุกคนช่วยกัน โดยเฉพาะเจียงสุยโจว การอ่านค่าตาชั่งสำคัญมากนะ"

ทั้งกลุ่มวิ่งกรูเข้าไปข้างในด้วยฝีเท้าเบาสบาย

"ขอบใจมากนะเด็กๆ ที่ช่วยฉันแก้ปัญหา เชิญเลือกของที่อยากได้ตามสบายเลย"

พวกเขาเหมือนหนูที่ตกลงไปในถังข้าวสาร อยากได้โน่นอยากได้นี่ไปหมด

"เรามาช่วยกันเลือกเถอะ ขากลับต้องแบกกันเองนะ ถ้าหนักเกินไปจะแบกไม่ไหวเอา"

เจียงสุยโจวยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง จึงรีบเอ่ยเตือน

ลีนทำหน้าเสียดายมันเทศหัวใหญ่ยักษ์ที่เพิ่งหย่อนลงตะกร้า แต่มันหนักจริงๆ นั่นแหละ

หมูสามชั้นห้าจิน... เอา! ใส่ตะกร้าเจียงสุยโจว

ข้าวสารสองกิโล... เอา! ใส่ตะกร้าลีน

ปีกไก่ เนื้อวัว ผักกาดขาว มันฝรั่ง... พวกเขาเลือกตามความชอบของทุกคนแล้วกระจายใส่ตะกร้า โดยให้ตะกร้าของเด็กผู้หญิงเบากว่าหน่อย

แค่นี้ก็หนักมากแล้ว แต่ลีนยังรู้สึกว่าไม่พอยาไส้

"เอาไปอีกหน่อยเถอะ คนตั้งเยอะ เดี๋ยวไม่พอกิน"

เอ่อ... มีแค่นายคนเดียวนั่นแหละที่กินไม่พอ! อีกสี่คนแอบคิดในใจตรงกันเป๊ะ

"เอาซี่โครงหมูไปด้วย ซี่โครงผัดเปรี้ยวหวานอร่อยเหาะ! อากาศร้อนๆ แบบนี้ เอาแตงโมครึ่งลูกนี่ไปด้วย กลับไปได้กินคงสดชื่นน่าดู!"

จะทำยังไงได้ล่ะ? ก็คงต้องตามใจเขานั่นแหละ!

ในขณะที่เด็กๆ กำลังเลือกวัตถุดิบ ผู้ใหญ่ทั้งห้าคนก็มีภารกิจต้องทำเช่นกัน

ผู้กำกับเข็นกระดานไวท์บอร์ดออกมา

"รายชื่อวัตถุดิบที่เขียนอยู่บนกระดานนี้คือสิ่งที่เด็กๆ จะได้เลือกครับ ให้ผู้ปกครองทายว่าเด็กๆ จะเลือกอะไรกลับมาบ้าง! ถ้าทายถูกเกิน 70% พรุ่งนี้จะได้รับวัตถุดิบเหล่านั้นไปเลยโดยไม่ต้องทำภารกิจ"

"แต่ถ้าความแม่นยำต่ำกว่า 70% เมื่อเด็กๆ กลับมา เราจะสุ่มยึดของคืนสองอย่าง บอกใบ้ให้ว่าพวกเขาหยิบมาทั้งหมด 10 อย่างครับ"

"ผู้กำกับครับ ทายถูกเจ็ดอย่างมันยากไปนะ วัตถุดิบมีตั้งยี่สิบกว่าอย่าง! ขอแค่ 60% ได้ไหม?"

"ผู้กำกับคะ เด็กๆ กำลังโตนะ! จะปล่อยให้พวกเขาอดไม่ได้นะคะ"

ผู้กำกับปฏิเสธคำร้องขอทั้งหมด

"ถ้าทายผิดก็แค่โดนยึดสองอย่างเองครับ ไม่ถึงกับอดตายหรอก อยู่ที่ว่าพวกคุณจะทายกันจริงจังแค่ไหน"

พวกผู้ใหญ่ปรึกษากันและเลือกรายชื่อวัตถุดิบสิบอย่าง หลังจากตอบเสร็จ พวกเขาก็เริ่มทำความสะอาดครัวกลางแจ้ง เพราะเดี๋ยวต้องลงมือทำอาหารกันเอง

เมื่อรวบรวมของเสร็จแล้ว เด็กๆ ก็เริ่มเดินย้อนกลับทางเดิม

พอถึงลำธาร หนิงจือก็เริ่มหมดแรง ของพวกนี้หนักเกินไปสำหรับเธอจริงๆ

"ฉันช่วยนะเสี่ยวจือ"

ฉือจ้ายหว่านที่จูงมือเธออยู่สังเกตเห็นเสียงหายใจที่หนักหน่วง จึงเดินไปข้างหลังช่วยประคองตะกร้า

กลุ่มเด็กน้อยข้ามลำธารมาได้อย่างทุลักทุเล ทำไมขากลับถึงรู้สึกว่าทางมันไกลกว่าเดิมนะ?

สวีหรานเริ่มก้าวขาไม่ออก ทุกคนจึงหยุดพักเหนื่อยกันครู่หนึ่งก่อนจะออกเดินทางต่อ

ความเหนื่อยล้าทำให้ป่าเงียบสงัดดูน่ากลัวน้อยลง พวกเขาคิดว่าต่อให้ตอนนี้มีเสือโผล่มาก็ไม่กลัวแล้ว... ดีซะอีก จะได้ใช้ให้เสือแบกตะกร้ากลับไปส่งซะเลย!

พักหายใจได้สักพัก พวกเขาก็ออกเดินทางต่อ

ต่างคนต่างช่วยกันประคองตะกร้าและส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจกัน

พอแบกไม่ไหวจริงๆ สองคนก็ช่วยกันจับสายสะพายแล้วลากตะกร้าไปกับพื้น

ในที่สุด หลังจาก "บุกป่าฝ่าดง" พวกเขาก็กลับมาถึงจนได้

กลับมาแล้ว?

ผู้ใหญ่ทั้งห้าคนที่รออย่างใจจดใจจ่อรีบวิ่งเข้าไปช่วยรับตะกร้า

"พวกหนูเก่งมากเลย ขนของกลับมาได้ตั้งเยอะ!"

เด็กๆ เหนื่อยจนพูดไม่ออก ได้แต่ถูกพาไปนั่งพักด้านข้าง

"ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับเด็กๆ ที่ทำภารกิจสำเร็จนะครับ ระหว่างทางพวกหนูได้เอาชนะความกลัวและใช้สติปัญญาจนได้อาหารกลับมามากมาย"

เสียงปรบมือดังเกรียวกราว

"ฝ่ายผู้ปกครองเองก็มีภารกิจเช่นกัน ถึงเวลาเฉลยผลลัพธ์แล้วครับ!"

ผู้กำกับหยิบตะกร้าใบหนึ่งมา แล้วหยิบของออกมาทีละชิ้น

"ซี่โครงหมู—ยินดีด้วยครับ ทายถูก"

"แตงโม—เสียใจด้วยครับ ทายผิด"

"พวกหนูนี่เก่งจริงๆ แบกแตงโมกลับมาได้ด้วย!"

"ปีกไก่—ยินดีด้วยครับ ทายถูก"

... "ขอแสดงความยินดีด้วยครับ พวกคุณทายถูกทั้งหมดเจ็ดอย่าง พรุ่งนี้รับวัตถุดิบเจ็ดอย่างนี้ไปเลยครับ"

เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังลั่น ผู้ใหญ่โผเข้ากอดเด็กๆ ความตื่นเต้นอัดแน่นจนบรรยายไม่ถูก

เด็กๆ จับมือกันล้อมเป็นวงกลมเพื่อฉลองความสำเร็จ แม้แต่เจียงสุยโจวผู้เย็นชาก็ยังเข้ามาร่วมวงด้วย

หลังจากการเดินทางที่เพิ่งผ่านพ้นไป พวกเขาไม่ใช่แค่เพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันอีกต่อไปแล้ว... แต่นี่คือมิตรภาพแห่งการร่วมเป็นร่วมตาย!