บทที่ 175.ขุนนางทั้งราชสำนักแห่มาเยือน
บทที่ 175.ขุนนางทั้งราชสำนักแห่มาเยือน
เกิดจักรพรรดินีต้าเหยียนหน้าตาอัปลักษณ์แถมยังอ้วนฉุขึ้นมาล่ะ...
เซียวจวินหลินกะพริบตาปริบๆ เออแฮะ ที่ซูฉานจิ้งพูดมาก็มีเหตุผล... เวรเอ๊ย! มัวแต่ดีใจที่จะได้เกาะเมียรวยๆ กิน ดันลืมเช็กเบ้าหน้าว่าที่เมียซะสนิทเลย!
สงสัยต้องไปขอรูปวาดพี่สาวจากหนานกงหงอวี๋มาดูเป็นขวัญตาก่อนซะแล้วมั้ง?
ขณะที่เซียวจวินหลินกำลังคิดสะระตะอยู่นั้น จู่ๆ หน้าจวนเจิ้นเป่ยอ๋องก็เกิดเสียงดังเอิกเกริก!
กองพันทหารม้าเป็นทัพหน้า
ทหารองครักษ์หลวงเบิกทาง!
ตามมาด้วยองค์ชายผู้สำเร็จราชการและองค์ชายหก รั้งท้ายด้วยขบวนขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนัก!
ทั้งหมดมารวมตัวกันอออยู่หน้าจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง
ชาวบ้านถูกต้อนให้ออกไปอยู่รอบนอก แต่ก็ยิ่งทำให้พวกเขาอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก
“จวนเจิ้นเป่ยอ๋องเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมถึงได้ครึกครื้นขนาดนี้? ขุนนางใหญ่โตมากันหมดราชสำนักเลยมั้งเนี่ย!”
“นี่เจ้ายังไม่รู้ล่ะสิ! แฟนใหม่ของแฟนเก่าของลูกชายของคุณป้าคนที่เจ็ดของข้า ที่เป็นขันทีอยู่ในวังน่ะ แอบกระซิบมาว่า ท่านซื่อจื่อเซียวเตรียมตัวจะไปแต่งเข้าบ้าน เป็นชายบำเรอให้จักรพรรดินีแคว้นต้าเหยียนแล้วเว้ย!”
“มั่วแล้ว! ข่าวของเจ้ามันมั่ว! ที่จริงคือ ท่านซื่อจื่อเซียวจะไปเป็นขันทีที่แคว้นต้าเหยียนต่างหากเล่า!”
“เป็นไปได้ไง! ท่านเจิ้นเป่ยอ๋องผู้เกรียงไกร ตระกูลเซียวที่ขึ้นชื่อเรื่องความห้าวหาญชายชาตรีมาทุกยุคทุกสมัย ทำไมถึงได้ตกต่ำถึงเพียงนี้!”
……
จุดที่ใกล้ประตูจวนที่สุด องค์ชายสี่ผู้สำเร็จราชการยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ เสียงเซ็งแซ่รอบด้านก็เงียบลงทันตา
เขามองไปยังประตูจวนเจิ้นเป่ยอ๋องด้วยสีหน้าหงุดหงิด... ไอ้เซียวจวินหลินนี่มันชักจะวางก้ามเกินไปแล้ว กล้าปฏิเสธคำเชิญเข้าเฝ้าของเขาถึงสองครั้งสองครา!
หน้าตาของผู้สำเร็จราชการอย่างข้า จะเอาไปไว้ที่ไหน!
แต่ก็นั่นแหละ ใครใช้ให้ผู้หญิงจากแคว้นต้าเหยียนเกิดตาบอด มาหลงรักมันเข้าล่ะ แถมยังเอาเมืองใหญ่ถึงสามเมืองของต้าเซี่ยมาเป็นเดิมพันอีก
ขอเพียงเซียวจวินหลินยอมไปแต่งเข้าบ้าน เมืองทั้งสามก็จะยังคงเป็นของต้าเซี่ย ซึ่งถือเป็นความดีความชอบชิ้นโบแดงในสายตาของเสด็จพ่อ
แต่ในทางกลับกัน ถ้าเขาเจรจาเรื่องเมืองทั้งสามกับต้าเหยียนไม่สำเร็จ ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการของเขาก็คงจบเห่แน่ๆ
ดังนั้น ต่อให้จะเหม็นขี้หน้าเซียวจวินหลินแค่ไหน องค์ชายสี่ก็จำต้องแบกหน้ามาหาด้วยตัวเอง
“จวินหลิน ออกมาคุยกันหน่อยเถอะ! ข้า... พวกเรามีเรื่องสำคัญจะปรึกษาหารือกับเจ้านะ”
เวลาผ่านไปพักใหญ่
นอกจากสิงโตหินสองตัวที่หมอบอยู่หน้าประตูแล้ว ภายในจวนเจิ้นเป่ยอ๋องก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น
“พี่สี่ บารมีท่านดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลนะพะยะค่ะ!”
เจียงเฉินแค่นเสียงหัวเราะหยัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ให้ข้าลองดูไหม? เซียวจวินหลิน! ข้าและเหล่าขุนนางทั้งราชสำนักมารอเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว ถ้ายังรักชีวิตก็รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
ในเมื่อความนุ่มนวลของพี่สี่ใช้ไม่ได้ผล ก็แสดงว่าไอ้หมอนี่มันเป็นพวกชอบความรุนแรง ต้องใช้ไม้แข็งเข้าสู้
ดังนั้น น้ำเสียงของเจียงเฉินจึงดุดันเกรี้ยวกราด
พูดจบ เขาก็กวาดสายตามองขุนนางด้านหลัง “ทุกท่าน หากเซียวจวินหลินยังไม่ออกมาพบพวกเราอีก! ก็ถือว่าไม่ไว้หน้าทุกคนที่อยู่ที่นี่! ทุกท่านจงจำความหยิ่งยโสของมันเอาไว้ให้ดี!”
พวกอัครเสนาบดี และเสิ่นชิงซาน ได้ยินดังนั้นก็คร้านจะใส่ใจ
ในฐานะพ่อตา ทำไมพวกเขาจะไม่รู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของเซียวจวินหลิน หากพูดจาดีๆ แบบท่านผู้สำเร็จราชการ อาจจะพอมีลุ้นบ้าง
แต่ถ้ามาใช้ถ้อยคำแข็งกร้าวแบบนี้ล่ะก็ เซียวจวินหลินยิ่งไม่เห็นหัวเข้าไปใหญ่
และก็เป็นไปตามคาด ผ่านไปอีกหนึ่งก้านธูป
ภายในจวนเจิ้นเป่ยอ๋องก็ยังคงเงียบกริบไร้สรรพเสียง
“น้องหก ดูเหมือนบารมีของเจ้าก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกันนะ” องค์ชายสี่หัวเราะเยาะ
ใบหน้าของเจียงเฉินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ช่างอวดดีนักนะเซียวจวินหลิน! ในเมื่อมันไม่ออกมาต้อนรับแขก งั้นพวกเราก็บุกเข้าไปเองเลย!”
แต่ขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไป จู่ๆ ก็มีสุนัขตัวหนึ่งเดินผ่านมาหน้าจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง แล้วเห่าขึ้นมาสองสามบ็อก
เดิมทีก็เป็นแค่เรื่องธรรมดาสามัญ
ทว่าวินาทีต่อมา เซียวจวินหลินในชุดหรูหราก็เดินทอดน่องออกมาจากจวนอย่างไม่รีบร้อน ตรงดิ่งไปหาสุนัขตัวนั้น โยนกระดูกให้ชิ้นหนึ่ง ยืนดูมันแทะกระดูกอย่างเอร็ดอร่อย พลางลูบหัวมันเบาๆ “วั่งไฉเอ๊ย มาหาข้าเวลานี้ทุกวันเลยนะ แกนี่มันน่ารักน่าเอ็นดูกว่าคนตั้งเยอะ”
ภาพนี้ประจักษ์แก่สายตาทุกคู่
ทุกคนต่างดูออกว่า เซียวจวินหลินยอมให้ความสนใจสุนัขตัวหนึ่ง มากกว่าองค์ชายทั้งสองพระองค์เสียอีก!
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างก้มหน้าซุบซิบนินทา หัวเราะเยาะเย้ยองค์ชายทั้งสอง
องค์ชายสี่และองค์ชายหกถึงกับหน้าเสีย เสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
“เจ้า!” องค์ชายหกอ้าปากเตรียมจะด่าทอ
แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง องค์ชายสี่ก็ยกมือขึ้นห้าม “น้องหก อย่าให้เสียการใหญ่!”
แม้ตัวองค์ชายสี่เองจะเดือดปุดๆ ในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้ตอนนี้เซียวจวินหลินถือไพ่เหนือกว่าเล่า
“จวินหลิน ในที่สุดเจ้าก็ออกมาเสียที พวกเรามีเรื่องสำคัญระดับชาติจะปรึกษากับเจ้า” องค์ชายสี่ปั้นหน้ายิ้มแย้ม เอ่ยเสียงนุ่มนวล
เซียวจวินหลินตบหัวสุนัขน้อยเบาๆ ไล่ให้มันไปพ้นๆ
จากนั้นจึงหันมามองกลุ่มคนตรงหน้า
ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายสี่ องค์ชายหก หรือบรรดาขุนนางที่เคยทำหน้าถมึงทึงใส่เขาเมื่อหลายวันก่อน
มาบัดนี้ ทุกคนกลับมีรอยยิ้มเป็นมิตรประดับบนใบหน้า ดูสนิทสนมกลมเกลียวราวกับเขาเป็นพ่อบังเกิดเกล้าที่พลัดพรากจากกันไปนานนับสิบปีก็ไม่ปาน
“ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร” เซียวจวินหลินยิ้มบางๆ รับคำ
แหม รู้ทั้งรู้ยังมาแกล้งถาม สายสืบของเจ้ามีอยู่ทั่วเมือง จะไม่รู้ได้ยังไง... องค์ชายสี่ขมวดคิ้ว ขืนพูดเองคงเสียฟอร์มแย่ จึงส่งสายตาส่งซิกให้คนอื่นพูดแทน
เสนาบดีกรมพิธีการรีบก้าวออกมารับหน้าเสื่อทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น น้ำเสียงฮึกเหิม “ท่านซื่อจื่อ! จักรพรรดินีแห่งต้าเหยียน ยินดีใช้เมืองเยียนอวิ๋นและเมืองอื่นๆ รวมสามเมืองเป็นสินสอดทองหมั้น เพื่อสู่ขอท่านไปเป็นพระสวามี ผูกมิตรไมตรีระหว่างต้าเซี่ยกับต้าเหยียนให้แน่นแฟ้นสืบไป นี่มันเป็นเรื่องมงคลระดับชาติเลยนะขอรับ!”
ขุนพลนายหนึ่งที่อยู่ฝ่ายองค์ชายหกก็รีบพูดเสริมเป็นลูกคู่
“ถูกต้องแล้วขอรับ! ขอเพียงท่านซื่อจื่อพยักหน้าตกลง ไม่เพียงแต่จะได้ดินแดนของต้าเซี่ยกลับคืนมาโดยไม่ต้องสูญเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว แต่ยังสามารถเปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร หลีกเลี่ยงสงครามระหว่างสองแคว้นได้อีกด้วย! ความดีความชอบอันใหญ่หลวงนี้ จะต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน!”
เสนาบดีกรมพิธีการรีบสานต่อ ใช้กลยุทธ์บีบบังคับทางศีลธรรมเข้าเล่นงาน
“ท่านซื่อจื่อเป็นผู้มีความจงรักภักดี กตัญญูรู้คุณ และมีคุณธรรมสูงส่ง คงจะไม่ปฏิเสธใช่ไหมขอรับ? เพื่อความมั่นคงของบ้านเมือง เพื่อความผาสุกของอาณาประชาราษฎร์ เชื่อว่าท่านเจิ้นเป่ยอ๋องคนก่อน หากรับรู้ได้บนสรวงสวรรค์ ก็คงจะภาคภูมิใจในตัวท่านมากแน่ๆ ขอรับ!”
คำพูดเหล่านี้ สลับกันพูดรับส่งเป็นทอดๆ ทุกประโยคล้วนเป็นคำสรรเสริญเยินยอ แต่ทุกถ้อยคำก็เปรียบดั่งโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มัดตัวเซียวจวินหลินให้ติดอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรม
พวกเขามั่นใจว่า เซียวจวินหลินหน้าบางเกินกว่าจะกล้าปฏิเสธข้อเสนอนี้
ดวงตาของเซียวจวินหลินลึกล้ำดุจสระน้ำลึก สงบนิ่งดั่งผิวน้ำสาบ
ปราศจากระลอกคลื่นใดๆ
ทว่า กลับสะท้อนภาพใบหน้าของทุกคนในที่นี้ได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภ การคำนวณผลประโยชน์ หรือความห่วงใย
จากนั้น เขาก็เผยรอยยิ้มให้ทุกคน พลางเอ่ยว่า “ในเมื่อใต้เท้าทุกท่านชื่นชอบแคว้นต้าเหยียนขนาดนี้ มิสู้พวกท่านแต่งไปเองเลยไม่ดีกว่ารึ?”