บทที่ 145 วีรบุรุษเกิดจากเยาวชน!

ฉินเจิ้นซานคิดว่าหูเขาอาจจะฝาดไป หรือไม่ไอ้แก่ชื่อเซียวก็คงจะเป็นบ้าไปแล้ว

"เดี๋ยวก่อนนะ"

ฉินเจิ้นซานยกมือขึ้น ห้ามคำพูดของชื่อเซียวไว้ก่อน

"เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ...?"

"ทะลวงระดับต่อหน้า?"

"ระดับ 5?"

เมื่อเห็นสีหน้าของฉินเจิ้นซานที่เหมือนเผลอกลืนแมลงวันตัวเป็นๆ เข้าไป ความอัดอั้นที่บอกไม่ถูกของชื่อเซียวก็มลายหายไปไม่น้อย

รู้สึกดีชะมัด

ความสุขที่มีคนร่วมแชร์มันดีอย่างนี้นี่เอง เขาจะยอมแบกรับความเจ็บปวดที่โลกทัศน์พังทลายอยู่คนเดียวได้ยังไง?

ชื่อเซียวพยักหน้าช้าๆ ทำสีหน้าเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เออ ทะลวงระดับต่อหน้านั่นแหละ"

"ลองคิดดูสิ"

ชื่อเซียววาดมือประกอบ น้ำเสียงสบายๆ เหมือนพูดเรื่องกินซาลาเปาสองลูกเป็นมื้อเย็น

“มันอารมณ์แบบว่า... นาทีที่แล้วแกยังอยู่ระดับ 4 ขั้นกลาง แล้วก็ ‘ฟุ่บ’ กลายเป็นระดับ 4 ขั้นปลาย”

“จากนั้นยังไม่ทันกะพริบตา ‘ตูม’ แกก็ไประดับ 5 แล้ว”

“กระบวนการทั้งหมดแม่งลื่นปรื๊ด ไม่มีคอขวด ไม่มีสะดุด”

“ง่ายเหมือนดื่มน้ำเลยว่ะ”

ฉินเจิ้นซาน: “...”

เขาจ้องลึกเข้าไปในตาของชื่อเซียว พยายามหาเศษเสี้ยวของคำล้อเล่น

ทว่า... ไม่มีเลย

ดวงตาฝ้าฟางของชื่อเซียวที่ปกติจะแฝงแววขี้เล่น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจัง

ฉินเจิ้นซานซดน้ำลายอึกใหญ่ เสียงแหบพร่า

"แกไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?"

"ฉันติดอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับ 4 มาตั้งสามปีเต็ม! ต้องลำบากแทบตาย ผ่านความเจ็บปวดนับไม่ถ้วน เกือบเอาชีวิตไม่รอดกว่าจะแตะขอบเขตระดับ 5 ได้!"

"เอ็งบอกว่าเขา... ทะลวงระดับในเวลาแค่ดื่มน้ำเนี่ยนะ?"

"เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่าวะ?!"

ชื่อเซียวไหวไหล่ แบมือออก

"ใครจะไปรู้? เอาเป็นว่าฉันไม่คิดว่าเขาเป็นมนุษย์แล้วกัน"

"แกไม่เห็นภาพตอนนั้นหรอก"

ชื่อเซียวเม้มปาก เหมือนยังติดตาอยู่กับภาพนั้น "ความรู้สึกมันเหมือนพระเจ้าวิ่งไล่กวดเอาข้าวมาป้อนใส่ปากแกเองเลยว่ะ แกปฏิเสธไม่ได้ด้วยนะ ท่านยัดเยียดให้เองเลย"

ร่างกายที่เคยแข็งทื่อของฉินเจิ้นซานค่อยๆ อ่อนแรงลง เขาพิงพนักเบาะรถ สายตาจ้องเพดานรถอย่างว่างเปล่า

คำพูดนับพันคำ สุดท้ายกลั่นกรองเหลือเพียงสองคำสั้นๆ:

"เชี่ยเอ๊ย"

ในฐานะผู้นำสูงสุดของเจียงเฉิง ฉินเจิ้นซานถือว่าตัวเองผ่านโลกมาเยอะ

แต่คลื่นลูกนี้มันใหญ่เกินไปไหม?

"ฟู่ว..."

ฉินเจิ้นซานหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอยู่สามครั้งถึงติด

เขาพ่นควันออกมา และสติเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง ถึงชื่อเซียวจะชอบทำตัวไม่น่าเชื่อถือในเรื่องทั่วไป แต่เรื่องคอขาดบาดตายระดับหลักการแบบนี้ เขาไม่มีทางพูดพล่อยๆ แน่นอน

ในเมื่อเขาบอกว่าจริง... มันก็ต้องจริง

"ถ้าอย่างนั้น..."

ฉินเจิ้นซานหรี่ตา มองผ่านกระจกรถไปยังเมฆรูปเห็ดที่ยังไม่จางหายไปในระยะไกล แววตาเริ่มคมกริบขึ้นทีละน้อย

"ถ้าไอ้หนูนี่ทะลวงไประดับ 5 ได้จริงๆ..."

"ด้วยพลังรบระดับปีศาจที่ข้ามขั้นได้ บวกกับลูกเล่นประหลาดๆ พวกนั้น..."

ฉินเจิ้นซานหันไปมองชื่อเซียว: "การเผชิญหน้ากับราชันอสูรระดับ 5 ขั้นสูงสุดสามตัว..."

เขาพูดไม่จบประโยค เหมือนกำลังประมวลความน่าจะเป็นในใจ

ชื่อเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะให้ข้อสรุปที่ "ถ่อมตัว" ที่สุด

"อย่างน้อย... ก็ไม่เพลี่ยงพล้ำ"

"ยิ่งกว่านั้น" ชื่อเซียวชี้ไปที่หัวตัวเอง "เฉินเทียนน่ะ ถึงการกระทำจะดูโอหัง แต่เขามีสติแจ่มชัดกว่าใครเพื่อน"

"ถ้าไม่มั่นใจเต็มร้อย เขาจะไล่ฉันกลับมาทำไม?"

ฉินเจิ้นซานชะงักไป

คำพูดของชื่อเซียวมีเหตุผลมาก เฉินเทียนคือประเภท "ไม่เห็นน้ำไม่ตัดกระบอก" (ไม่เห็นประโยชน์ไม่ลงมือ) เขาอาจจะดูเหมือนรนหาที่ตาย แต่จริงๆ แล้วเขาระวังตัวแจ! ในเมื่อกล้าไล่ชื่อเซียวกลับและอยู่คนเดียวในเขตใจกลาง แปลว่าในสายตาเขา ราชันอสูรสามตัวนั้น... ตายไปเรียบร้อยแล้ว!

เมื่อคิดได้ดังนี้

หัวใจที่เคยกระวนกระวายของฉินเจิ้นซานก็หล่นกลับลงไปอยู่ที่ท้องทันที เขาถึงขั้นรู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาเบาๆ เขาชำเลืองมองไปทางทิศที่โจวเสวียนหายไป แววตาฉายประกายสงสารอย่างปิดไม่มิด

"โถๆๆ" ฉินเจิ้นซานส่ายหัว "น่าสงสารผู้ตรวจการโจวจริงๆ"

"อุตส่าห์ดั้นด้นมาเพื่อจะเล่นบท 'ฮีโร่ช่วยไอ้โง่'"

"แต่พอไปถึงคงได้รู้ว่า ไอ้โง่น่ะ... คือตัวเอง"

ชื่อเซียวอดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

"ไปเถอะ" ฉินเจิ้นซานขยี้บุหรี่ทิ้งแล้วสั่งคนขับรถ

"ขับให้ไวหน่อย ผมอยากไปดูว่าท่านผู้ตรวจการของเรา... ยังสบายดีอยู่ไหม?"

ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางเขตยึดครอง

ร่างสีดำร่างหนึ่งราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ พกพาเอาโทสะอันไร้ขีดจำกัดและปราณที่ดุดัน บุกตะลุยผ่านซากปรักหักพังอย่างบ้าคลั่ง นั่นคือโจวเสวียน

ในวินาทีนี้ เขาละทิ้งมาดผู้ตรวจการไปจนสิ้น ในหัวเขามีเพียงความคิดเดียวช่วยคน!

ถึงเขาจะมองข้ามเฉินเทียน คิดว่าเด็กนั่นโอหังจนกู่ไม่กลับ แต่เขาก็เป็นเจ้าหน้าที่ และมีทหารบริสุทธิ์สามพันนายที่ต้องรักษาชีวิตเอาไว้

"จะปล่อยให้พวกเขามีอันเป็นไปไม่ได้!"

"เฉินเทียน! ไอ้สารเลว!" โจวเสวียนด่าทอในใจขณะวิ่ง

"ถ้าทหารพวกนั้นผมร่วงแม้แต่เส้นเดียว ผมจะยอมแลกชุดเครื่องแบบนี้เพื่อส่งแกขึ้นศาลทหารให้ได้!"

"อดทนไว้! ขอแค่พวกแกยังหายใจอยู่ ต่อให้เหลือลมหายใจเดียว ฉันก็จะพาพวกแกออกมาให้ได้!"

เบื้องหน้า เงาของหอส่งสัญญาณโทรทัศน์ที่ทิ้งร้างเริ่มปรากฏให้เห็นลางๆ หัวใจโจวเสวียนเต้นรัวจนมาจุกที่คอ เขาเตรียมใจมาพร้อมแล้ว เตรียมใจที่จะเห็นซากศพเกลื่อนกลาด เตรียมเห็นนรกบนดินที่มีสัตว์อสูรรุมทึ้ง เตรียมเห็นเด็กหนุ่มโอหังคนนั้นคุกเข่าร้องไห้คร่ำครวญ...

ทว่า เมื่อเขาฝ่าเศษซากก้อนหินก้อนสุดท้ายออกมาได้ และ "กับดักมรณะ" ในใจเขาปรากฏชัดต่อหน้า

โจวเสวียนหยุดกะทันหัน

ราวกับถูกแช่แข็งอยู่กับที่

เขาเบรกกะทันหันขณะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง แรงเฉื่อยมหาศาลทำให้พื้นใต้เท้าแตกละเอียดทันที แต่เขาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแต่แหงนหน้ามอง อ้าปากค้าง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยโทสะ บัดนี้กลับดูเหมือนได้เห็นปาฏิหาริย์ รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง

ใช่... ซากศพเกลื่อนกลาดจริง

แต่มันไม่มีศพมนุษย์เลยแม้แต่ร่างเดียวบนพื้น

พวกมันคือศพสัตว์อสูรทั้งหมด!

อสูรขนาดต่างๆ กันนอนระเนระนาดทั่วบริเวณ กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนจมูกปกคลุมไปทั่วชั้นบรรยากาศ เลือดอสูรย้อมแผ่นดินจนเป็นสีแดงฉาน แสงตะวันยามเที่ยงวันสาดลงมาดุจน้ำพุสีทอง อาบไล้หอส่งสัญญาณโทรทัศน์สูงสี่ร้อยเมตร

ที่ยอดหอคอย... ณ จุดที่ใกล้สวรรค์ที่สุด

ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งยืนนิ่งท่ามกลางสายลมที่หวีดหวิว เสื้อโค้ทสีดำพัดโบกไหวรุนแรงดุจธงรบที่ถูกคลี่ออกบนยอดเขา

เขาไม่ได้พูด เขาไม่ได้ขยับ

เขาเพียงแต่พิงดาบหนักสีดำที่ยาวเกินขนาด จ้องมองลงไปยังแผ่นดินที่เพิ่งถูกพิชิตคืนมา

ท่าทางนั้น... คือวีรบุรุษหนุ่มที่เปี่ยมด้วยบารมี

มีชีวิตอยู่อย่างฮึกเหิม และรู้ถึงความหมายของการดำรงอยู่

และเบื้องหลังร่างนั้น บนแผ่นเหล็กขึ้นสนิมแผ่นยักษ์...

ตัวอักษรแปดตัวที่ทรงพลัง สะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา ทุกเส้นสายที่วาดลงไปดูเหมือนจะแฝงไว้ด้วยเจตจำนงดาบที่กระหายเลือดและทำลายล้าง

【กวาดล้างรกร้าง ยึดคืนขุนเขาและพงไพร!】

ตูม!!!

แปดตัวอักษรนี้ราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงบนหัวของโจวเสวียน เขารู้สึกหน้ามืดไปชั่วขณะ

เขาลดสายตาลงต่ำ

เบื้องล่างหอคอยสูงนั่น

ทหารหน่วยพั่วจวินสามพันนายในชุดอุปกรณ์ครบมือ ยืนเข้าแถวจัดขบวนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับ

พวกเขาสังเกตเห็นการมาเยือนของ "แขกไม่ได้รับเชิญ" อย่างโจวเสวียนเสียด้วยซ้ำ

สายตาสามพันคู่

สายตาสามพันคู่ที่แดงก่ำ แต่กลับลุกโชนด้วยความคลั่งไคล้

ทุกคู่สายตาจับจ้องไปที่ร่างเดียวบนยอดหอคอย

แววตาแบบนั้น... โจวเสวียนรู้จักดี

มันไม่ใช่สายตาที่มองผู้บังคับบัญชา

แต่มันคือสายตาของศาสนิกชนที่มองดูพระเจ้า!

คือคนเดินทางในความมืดที่แหงนมองดวงตะวันที่ฉีกกระชากราตรีกาลอันยาวนาน!

นี่คือกองทัพเดนตาย

กองทัพที่ไร้เทียมทาน ซึ่งพร้อมจะบุกตะลุยเข้าหาทวยเทพและพระพุทธได้ทันทีเพียงแค่เด็กหนุ่มคนนั้นออกคำสั่ง!

โจวเสวียนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างอุดอยู่ที่ลำคอ

"นี่มัน..."

เขาสั่นสะท้านพลางชี้ไปที่ร่างเบื้องหน้า คำด่าทอที่เตรียมมาทั้งหมดกลายเป็นของไร้ค่าในพริบตา เขามิอาจกล่าวหาว่าเฉินเทียนโอหัง เพราะซากสัตว์อสูรที่เกลื่อนกลาดที่ถูกกวาดล้างจนเหี้ยนบอกเขาว่านี่คือ "พลัง"

เขาอยากจะเรียกเฉินเทียนว่าไอ้เด็กเวร

แต่พลังที่แผ่ออกมาจากตัวอักษรแปดตัวที่ว่า "กวาดล้างรกร้าง ยึดคืนขุนเขาและพงไพร" ทำให้ข้าราชการรุ่นใหญ่ที่ผ่านโลกมาครึ่งชีวิตอย่างเขา รู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

"นี่คือฝีมือของ... เด็กอายุสิบเจ็ดปีจริงๆ เหรอ?" โจวเสวียนพึมพำกับตัวเอง

ในวินาทีนั้นเอง ร่างบนยอดหอคอยดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง

เฉินเทียนค่อยๆ หันกลับมา ก้มมองลงมาด้านล่าง

ห่างกันหลายร้อยเมตร

สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ

โจวเสวียนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในฐานะผู้ตรวจการมณฑลเทียนหยุน เขากลับถูกบารมีของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดข่มจนมิดในพริบตา!

นั่นคือดวงตาแบบไหนกัน?

สงบ ลุ่มลึก แต่กลับแฝงด้วยความเฉยเมยที่มองเห็นสรรพสิ่งเป็นเพียงฝุ่นผง

แม้เขาจะเป็นผู้ตรวจการมณฑล แม้จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ครองตำแหน่งสูงมานาน

แต่ในเวลานี้ ภายใต้การจับจ้องของดวงตาคู่นั้น

เขากลับมีความรู้สึกอยากจะ... คุกเข่าลงกราบไหว้โดยไม่รู้ตัว!!!