บทที่ 60 - ใช้ชามกระเบื้องหยาบช่วยชีวิตคนจากคมมีด

บทที่ 60 - ใช้ชามกระเบื้องหยาบช่วยชีวิตคนจากคมมีด

◉◉◉◉◉

แววตาของผู้ชายคนนั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ "กู้หลิงจือ แกเลิกเป่าหูพูดจาหลอกลวงฉันได้แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแกเอาแต่กัดไม่ปล่อยเรื่องของที่ถูกขโมยไปจากโกดังเก็บเศษวัสดุ เรื่องมันจะบานปลายมาจนถึงขั้นนี้ได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะแกต้องการจะเชือดไก่ให้ลิงดู ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออกจากงาน เมียฉันก็คงไม่มาทะเลาะขอหย่าจนพลัดตกบันได ลูกในท้องของเธอก็คงไม่แท้งไปแบบนั้น ในเมื่อลูกของฉันตายไปแล้วงั้นก็เอาหลานชายของแกมาชดใช้ก็แล้วกัน"

พอเขาพูดประโยคนี้จบ ผู้หญิงที่ทรุดฮวบกองอยู่บนพื้นก็แผดเสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดรวดร้าว "ได้โปรดปล่อยลูกชายฉันไปเถอะนะ เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย เด็กตัวแค่นี้เดี๋ยวก็ตกใจแย่หรอก"

ชายคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งแล้วพูดขึ้น "เขาตัวเล็กงั้นเหรอ แล้วลูกของฉันล่ะ ฉันจะส่งมันลงไปอยู่เป็นเพื่อนลูกของฉันเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบมีดในมือก็จ่อเข้าไปใกล้ลำคอของเด็กชาย

มองจากสีหน้าของผู้ชายคนนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ได้แค่ขู่ฝ่อ ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างก็พากันกลั้นหายใจ

มีบางคนพยายามจะก้าวเข้าไปช่วยคลี่คลายสถานการณ์ ทว่าผู้ชายคนนั้นก็รับรู้ได้ทันควัน เขาถอยไปพิงกำแพงทันที "ใครกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะปลิดชีพไอ้เด็กนี่เดี๋ยวนี้เลย"

กู้หลิงจือกลัวว่าหลานชายจะถูกลูกหลงจนได้รับบาดเจ็บ จึงรีบโบกมือห้ามพลเมืองดีที่อยากจะเข้ามาช่วยเหลือให้ถอยออกไป "คุณต้องการอะไรถึงจะยอมหยุดเรื่องนี้"

ผู้ชายคนนั้นมีสีหน้าเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ "หยุดงั้นเหรอ จะเป็นไปได้ยังไงกัน ถึงยังไงฉันก็มีแต่ตายกับตายอยู่แล้ว สู้ลากไอ้เด็กนี่ไปด้วยดีกว่า อย่างน้อยบนเส้นทางสู่ปรโลกก็จะได้ไม่เหงา"

เด็กชายที่ถูกจับเป็นตัวประกันร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัว "คุณปู่ครับ แม่ครับ ช่วยผมด้วย"

เมื่อเห็นว่าผู้ชายคนนั้นมีสีหน้ากระหายเลือดหลังจากได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กชาย หลิวชูเสวี่ยก็รู้ทันทีว่าสถานการณ์กำลังย่ำแย่ ผู้ชายคนนี้คงเตรียมใจมาตายพร้อมกันจริงๆ แน่

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าดังสับสนวุ่นวายมาจากชั้นล่าง ผู้ชายที่จับเด็กเป็นตัวประกันย่อมได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน เขาเริ่มมีอาการคุ้มคลั่งหนักกว่าเดิม "ดี พวกแกกล้าแจ้งตำรวจงั้นเหรอ ดีมาก"

พูดจบเขาก็เงื้อมีดเตรียมจะฟันลงไปที่เด็กชายในอ้อมแขน

ในเสี้ยววินาทีที่ผู้หญิงฝั่งตรงข้ามทรุดลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกรีดร้องคำว่า 'ไม่' ออกมาอย่างขาดใจนั้น ท่ามกลางสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ชูเสวี่ยอาศัยจังหวะสุดท้ายที่ผู้ชายคนนั้นกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ปาชามกระเบื้องหยาบในมือออกไปด้วยความเร็วสูง

ในชั่วพริบตาที่มีดเล่มนั้นกำลังจะแทงทะลุหัวใจของเด็กชาย ชามกระเบื้องหยาบก็ช่วยชีวิตคนเอาไว้ได้หวุดหวิด มันพุ่งกระแทกเข้าที่หัวของคนร้ายอย่างจัง

ท่ามกลางเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ของฝูงชน มีดในมือของผู้ชายคนนั้นร่วงหล่นลงพื้น ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะทรุดฮวบหมดสติไป

ผู้หญิงฝั่งตรงข้ามรีบล้มลุกคลุกคลานเข้าไปหา ดึงตัวเด็กชายที่กำลังร้องไห้จนแทบจะขาดใจเข้ามากอดไว้แน่น "ลูกแม่ ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว แม่คอยอยู่ตรงนี้แล้วลูก"

รองผู้จัดการโรงงานกู้เห็นว่าหลานชายปลอดภัยก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างกายของเขาโงนเงนจนเกือบจะล้มลง โชคดีที่มีคนด้านหลังช่วยพยุงเอาไว้ได้ทัน

ถึงตอนนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุพอดี "เกิดอะไรขึ้นครับ"

รองผู้จัดการโรงงานกู้รีบเดินเข้าไปเจรจากับเจ้าหน้าที่ตำรวจทันที

ที่แท้ผู้ชายที่ถูกชามกระแทกจนสลบไปนั้นมีชื่อว่าเฉาเซี่ยงกวาง เนื่องจากเขาติดการพนันอย่างหนัก จึงมักจะขโมยของในโกดังเก็บเศษวัสดุออกไปขายอยู่บ่อยครั้ง

เมื่อหลายวันก่อนมีหน่วยงานในตำบลซื้อชิ้นส่วนอะไหล่ที่ไม่ได้มาตรฐานไปใช้จนเกิดอุบัติเหตุขึ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงสืบสาวราวเรื่องจนตามมาถึงโรงงานของพวกเขา พอไม่ตรวจสอบก็ไม่รู้ แต่พอตรวจสอบดูถึงกับต้องตกตะลึง

ของในโกดังเก็บเศษวัสดุหายไปเป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้ว

สุดท้ายแผนกรักษาความปลอดภัยของโรงงานก็ตามสืบจนจับตัวคนทำผิดมาได้สิบกว่าคน และเฉาเซี่ยงกวางคนนี้ก็ถูกโรงงานจับมาเป็นเชือดไก่ให้ลิงดู แต่เนื่องจากมันก็เป็นความบกพร่องของระบบการจัดการของโรงงานด้วยเช่นกัน จึงไม่ได้มีการเอาผิดทางกฎหมาย เพียงแต่สั่งปลดออกจากงานทันที

เฉาเซี่ยงกวางไปหาผู้บริหารโรงงานอยู่หลายครั้งเพื่อขอร้องให้ลดโทษ ทว่าคำตอบที่ได้รับจากผู้บริหารโรงงานก็คือถ้ายังมาก่อกวนอีกก็จะส่งตัวให้เจ้าหน้าที่ตำรวจจัดการ

เรื่องราวทั้งหมดถึงได้บานปลายมาจนถึงจุดนี้

[จบแล้ว]