บทที่ 8 - ทำประกันหรือยัง ทำการสวนทาง!
บทที่ 8 - ทำประกันหรือยัง ทำการสวนทาง!
บทที่ 8 - ทำประกันหรือยัง ทำการสวนทาง!
เวลานี้ ฉินฮ่าวหันกลับมา จ้องมองคนตรงหน้า ชายรูปร่างสูงประมาณร้อยแปดสิบเซนติเมตร แววตาคมกริบ ใบหน้าแฝงด้วยความสนใจ
ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นหมาป่าหิวโซ ส่วนเขากลายเป็นลูกแกะตัวน้อยในสายตาของอีกฝ่ายไปแล้ว!
"หึหึ!"
ฉินฮ่าวส่งยิ้มบาง จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า "ทำประกันหรือยัง"
"อะ อะไรนะ"
หวังเหวยชะงักไปเล็กน้อย ตั้งตัวไม่ทัน
"นายเป็นเจ้าหน้าที่ของรายการใช่ไหม ดูจากทรงแล้วน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหัวกะทิด้วย แต่ก่อนนายจะมาจับฉัน นายไม่ไปสืบดูหน่อยเหรอว่าฉันเป็นใคร"
ฉินฮ่าวมองประเมินหวังเหวยตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเดาะลิ้น "ฉันจะบอกให้นะ หมัดเท้ามันไม่มีตา ถ้าเกิดเส้นเอ็นฉีกกระดูกหักขึ้นมาจะมาโทษฉันไม่ได้นะ! เพราะงั้น ฉันขอแนะนำเป็นการส่วนตัวให้ไปทำประกันก่อนแล้วค่อยมาจับฉันดีกว่า!"
"เฮือก!!"
"เชี่ย ยอมใจลูกพี่ฮ่าวเลยว่ะ ไม่สนหรอกว่าศัตรูจะเป็นใคร ขอโม้ข่มขวัญไว้ก่อน! แบบนี้สิที่เรียกว่าแพ้ช่างมันแต่ห้ามเสียฟอร์ม!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า แม่ร่วง ฉันขำจนจะบ้าตายแล้ว ฉันยอมรับนะว่าลูกพี่ฮ่าวเก่งมาก แต่คู่ต่อสู้ก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน ทหารหน่วยรบพิเศษเชียวนะ แถมยังเป็นระดับท็อปอีกต่างหาก!"
ผู้ชมได้ยินคำพูดโอหังของฉินฮ่าวก็พากันหัวเราะร่วน
พวกเขายอมรับว่าฉินฮ่าวเก่ง แต่เมื่อเทียบกับทหารหน่วยรบพิเศษแล้ว ไม่มีใครคิดว่าฉินฮ่าวจะชนะเลยสักคน!
หวังเหวยหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ก่อนจะโบกมือปัด
"มาๆๆ ทำให้ฉันดูหน่อยสิว่านายจะทำให้เส้นเอ็นฉันฉีกกระดูกฉันหักได้ยังไง ถ้านายทำได้จริง ฉันยอมรับสภาพ จะไม่เรียกร้องความรับผิดชอบใดๆ จากนายทั้งสิ้น!"
ล้อเล่นหรือเปล่า เขาเป็นถึงหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์เชียวนะ ต่อให้เป็นคนของกองพลที่หนึ่งยังไม่กล้าพูดเลยว่าจะทำให้เขาเส้นเอ็นฉีกกระดูกหักได้น่ะ!
"ตกลง งั้นก็จับตาดูให้ดีล่ะ!"
ฉินฮ่าวพยักหน้า แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้กระทั่งกลิ่นอายรอบตัวก็ยังเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาในพริบตา
"มาแล้วๆ เรื่องสนุกกำลังจะเริ่มแล้ว!"
"ลูกพี่ฮ่าวปะทะทหารหน่วยรบพิเศษระดับท็อป!"
ผู้ชมตื่นเต้นสุดขีด ลองดูนักโทษแหกคุกคนอื่นๆ สิ ตอนนี้ยังต้องมุดหัวซ่อนตัวอยู่เลย พอหันมาดูลูกพี่ฮ่าว กล้าเผชิญหน้าตรงๆ ไปเลย!
แม้แต่หัวหน้าทีมสืบสวน ก็ยังจ้องเขม็งผ่านกล้องที่ติดอยู่บนตัวของหวังเหวย
"ไม่ต้องห่วง ศิษย์พี่เก่งมาก ฉินฮ่าวไม่ใช่คู่ต่อสู้แน่นอน!"
ซุนเสี่ยวมีสีหน้าผ่อนคลาย เอ่ยขึ้นช้าๆ
วินาทีต่อมา ร่างของฉินฮ่าวก็พุ่งทะยานเข้าไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ!
สีหน้าของหวังเหวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะเขาพบว่า ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นอายคุกคามหรือความเร็วของอีกฝ่าย กลับไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย!
แถมยังเร็วกว่าเขาไปก้าวหนึ่งด้วยซ้ำ!
"เป็นไปได้ยังไงกัน"
เมื่อประเมินคำตอบนี้ได้ หวังเหวยก็อุทานในใจ ร่างกายตึงเครียดขึ้นมาทันที
"ความเร็วสูงมาก พละกำลังก็น่าจะแข็งแกร่ง งั้นฉันคงต้องรอให้เขาลงมือก่อน แล้วค่อยหาช่องโหว่!"
ดวงตาทั้งสองข้างของหวังเหวยจ้องเป๋งไปที่ฉินฮ่าว!
"ฟึ่บ!"
ความเร็วของฉินฮ่าวพุ่งถึงขีดสุด ราวกับเสือชีตาห์ที่กำลังวิ่งทะยาน
"ใกล้เข้ามาแล้ว! ใกล้เข้ามาแล้ว!"
ฝ่ามือของหวังเหวยเริ่มมีเหงื่อซึม สองมือบีบเข้าหากันแน่น
แต่สิ่งที่ทำให้เขาสับสนก็คือ อีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในระยะโจมตีแล้ว แต่ก็ยังไม่ลงมือสักที!
เมื่อไม่ลงมือ ก็ย่อมไม่มีช่องโหว่ให้เห็น!
ด้วยแรงปะทะจากความเร็วระดับนี้ เป็นเรื่องยากมากที่เขาจะตั้งรับไหว!
จุดนี้ หวังเหวยมั่นใจมาก!
"ฟึ่บ!!"
ชั่วพริบตาเดียว เหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น!
เห็นเพียงฉินฮ่าวพุ่งเฉียดผ่านตัวหวังเหวยไป แล้วก็
หายลับเข้าไปในฝูงชน!
เร็วเกินไปแล้ว!
ทุกคนต่างก็ตั้งตัวไม่ทัน!
ปฏิกิริยาของหวังเหวยถือว่าเร็วมาก เขายื่นมือออกไปขวางโดยสัญชาตญาณ แต่มันก็สายไปเสียแล้ว!
ภายในห้องไลฟ์สด ข้อความแชทหายวับไปจนหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตา เงียบสงัดไร้ซุ่มเสียง!
ภายในทีมสืบสวน รอยยิ้มของซุนเสี่ยวแข็งค้าง ก่อนจะค่อยๆ หายไป
เฉินหย่าหลิน เสี่ยวเฮย และคนอื่นๆ ยิ่งมีสีหน้างุนงง ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น
"หมายความว่าไงวะเนี่ย แบบนี้คืออะไร"
"เดี๋ยวนะ ลูกพี่ฮ่าวไม่ได้จะดวลเดือดกับหวังเหวยหรอกเหรอ แล้วจบแค่นี้เนี่ยนะ"
"พวกนายคิดว่าลูกพี่ฮ่าวโง่หรือไง สู้ซึ่งๆ หน้าไม่ไหวแล้วจะหนีไม่ได้หรือไงเล่า"
ทุกคนเริ่มส่งเสียงโวยวาย แผนการสุดป่วนปรากฏขึ้นอีกแล้ว!
ไม่เห็นแก่หน้ากันเลยนี่นา!
ไหนบอกว่าจะดวลเดือดกันไง ไหนบอกว่าจะทำให้เส้นเอ็นฉีกกระดูกหักไง
สุดท้ายก็เผ่นหนีเนี่ยนะ
ไม่เคยพบไม่เคยเห็นใครหน้าหนาไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนเลย!
"ศิษย์ ศิษย์พี่"
ผ่านไปพักใหญ่ ซุนเสี่ยวถึงได้สติและร้องเรียกออกไปตามสัญชาตญาณ
"ฟู่!"
หวังเหวยถอนหายใจออกมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "เขาแข็งแกร่งมาก!"
พอพูดประโยคนี้ออกไป ทุกคนก็แสดงสีหน้าไม่เข้าใจ แข็งแกร่งเหรอ
แข็งแกร่งแล้วจะหนีทำไมล่ะ
"แล้วถ้าเทียบกับศิษย์พี่ล่ะครับ"
สีหน้าของซุนเสี่ยวเปลี่ยนไป รีบถามกลับ
"สี่ต่อหกน่ะ!"
"อ้อ งั้นก็ยังดี!"
ซุนเสี่ยวถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากความสามารถของฉินฮ่าวที่ล้มอดีตเจ้าหน้าที่สืบสวนสี่คนได้ในพริบตา ก็ถือว่าไม่ธรรมดาจริงๆ และอยู่ในขอบเขตที่คาดเดาไว้
"ฉันหมายถึงฉันสี่ เขากำลังหก!"
ซุนเสี่ยวหมดคำจะพูด
ผู้ชมหมดคำจะพูด
ทุกคนหน้าเหวอไปตามๆ กัน กระทั่งตื่นตระหนก ฉินฮ่าวแข็งแกร่งขนาดนี้เชียวเหรอ
ไหนบอกว่าฉินฮ่าวเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปไง
คนธรรมดาบ้านนายสิเก่งกว่าทหารหน่วยรบพิเศษน่ะ
ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ดินแดนศูนย์กลางของเราก็รวบรวมโลกเป็นหนึ่งได้เลยสิ
หวังเหวยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก "ถ้ามีอาวุธล่ะก็ สามต่อเจ็ด!"
วินาทีนี้ ซุนเสี่ยวถึงกับเงียบกริบ หัวหน้าทีมสืบสวนทั้งสี่คนก็เงียบกริบเช่นกัน!
เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ
ทหารหน่วยรบพิเศษที่มีอาวุธครบมือ ยังไม่มีโอกาสชนะเต็มร้อยเลยเนี่ยนะ
ฟังดูเหมือนเรื่องเพ้อเจ้อหลอกเด็กไม่มีผิด!
"ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยอย่างจริงจังแล้วว่า ลูกพี่ฮ่าวเคยมีคดีติดตัวมาก่อน!"
"ใช่แล้ว พวกนายว่า เขาไม่ใช่ว่าเคยเป็นนักโทษแหกคุกจริงๆ มาก่อนหรอกนะ โคตรเหมือนเลย ไม่อย่างนั้นจะอธิบายเรื่องทั้งหมดนี่ได้ยังไง"
ในห้องไลฟ์สด เริ่มมีคนสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของฉินฮ่าวแล้ว!
ลองดูสิ่งที่หมอนี่ทำตั้งแต่เริ่มรายการสิ
สะเดาะกุญแจ ปล้นเพื่อนร่วมห้องขัง ยั่วยุทีมสืบสวน ซ้อมเจ้าหน้าที่รายการจนน่วม!
เรื่องไหนบ้างล่ะที่คนปกติเขาทำกันน่ะ!
"เสี่ยวเฮย รบกวนตามรอยของฉินฮ่าวต่อไปทีนะครับ!"
ครึ่งค่อนวันกว่าซุนเสี่ยวจะดึงสติกลับมาได้ เขาพูดใส่วิทยุสื่อสารว่า "ศิษย์พี่ รออยู่ตรงนั้นก่อนนะครับ อีกห้านาทีลูกทีมของเราจะไปถึงคุณ แล้วเอาอาวุธไปส่งให้!"
"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะเป็นไปไม่ได้!"
"อะแฮ่ม เอ่อ ถึงฉันพูดแบบนี้มันจะดูโหดร้ายไปหน่อย แต่ฉันอยากจะเตือนนายไว้อย่างนะ ว่าตอนนี้นายน่ะรั้งท้ายสุดเลย!"
ในตอนนั้นเอง นักวิเคราะห์หวังเหล่ยที่เงียบมาตลอดก็กระแอมไอขึ้นมา
เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนเสี่ยวก็เงยหน้าขึ้นมองจอภาพโดยสัญชาตญาณ
อันดับหนึ่งคือโจวจวินนั่นเอง!
เพียงแค่ครึ่งวัน ก็จับกุมคนได้ถึงสี่คน ทิ้งห่างไปไกลลิบ
ส่วนตัวเขานั้น เพิ่งจะจับกุมได้แค่คนเดียว แถมยังต้องมาพัวพันวุ่นวายอยู่กับฉินฮ่าวอีก!
พอเห็นแบบนี้ ซุนเสี่ยวก็หน้าดำคร่ำเครียด ปวดใจจนแทบจะหายใจไม่ออก!
"ติง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับแต้มอารมณ์ สองร้อยแต้ม!"
"ติง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับแต้มอารมณ์ สามร้อยแต้ม!"
ขณะกำลังเดินอยู่ในห้างสรรพสินค้า ฉินฮ่าวได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัว ก็ยิ้มออกมาบางๆ
"ทีมสืบสวนนี่โง่จริงๆ ในเมื่อหนีได้ ทำไมฉันต้องไปสู้กับนายด้วยล่ะ"
ฉินฮ่าวอดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา เหตุผลที่เขาทำร้ายเจ้าหน้าที่ในการเผชิญหน้าครั้งแรก ก็แค่เพื่อจะเอาเสื้อผ้า โทรศัพท์มือถือ แล้วก็เงินเท่านั้น
แต่การไปสู้กับหมอนั่นที่ดูไม่ธรรมดาเลย เหนื่อยเปล่าไม่พอ ถ้าโดนล้อมขึ้นมาล่ะก็ ยิ่งซวยหนักเข้าไปอีก!
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้าง แววตาแฝงด้วยรอยยิ้ม
"ตามสุภาษิตที่ว่า มาแล้วไม่ตอบแทนย่อมไร้มารยาท ในเมื่อพวกนายเล่นตุกติก ส่งเจ้าหน้าที่ระดับหัวกะทิออกมาตั้งแต่วันแรก งั้นก็อย่าหาว่าฉันเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อนก็แล้วกัน!"