ตอนที่ 183 สายเลือดเต่าลี้ลับเก้าชั้น!

เมื่อซูหานเห็นพวกหลินเต้าปรากฏตัวขึ้น

เขาก็มีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย มองไปที่ห่างออกไปแล้วแย้มยิ้ม

"ที่แท้หมอกพิษก็ถูกพวกเจ้าจัดการไปแล้วนี่เอง"

"ข้าเองคิดลองหาวิธีดูสักหน่อย"

"ไม่นึกเลยว่าพวกเจ้าจะจัดการได้รวดเร็วถึงเพียงนี้"

กล่าวจบ ซูหานก็ส่ายหน้า ท่าทางดูเรียบเฉยไร้กังวล

เมื่อหลินเต้าได้ยินคำพูดอันยียวนของซูหาน ใบหน้าของเขาก็ดูไม่ได้สุดๆ ตวาดลั่น

"เจ้าเป็นใคร?"

"พวกหลินเฮ่อน่าจะสกัดคนอยู่ด้านนอกสิ"

"เจ้าไม่น่าจะบุกเข้ามาได้นี่นา"

น้ำเสียงของเขาดังกังวาน แฝงไปด้วยความเย็นเยียบอย่างถึงที่สุด

"ศิษย์พี่หลินเต้า เขาคือซูหาน!"

หญิงสาวชุดขาวหน้าถอดสีในทันที จากนั้นก็อุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ซูหาน?"

หลินเต้าชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองซูหาน ความเย็นชาในแววตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นจิตสังหาร

"เจ้าคือซูหานเองรึ"

เขากดเสียงต่ำ

"ข้าเอง"

ซูหานตอบพร้อมรอยยิ้ม

เจ้านี่...

เมื่อหลินเต้าเห็นท่าทีของซูหานที่ยังคงราบเรียบเช่นเดิม เขาก็ยิ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง

"ไม่ใช่สิ…"

"บอกข้ามา พวกหลินเฮ่อโดนเจ้าจัดการไปแล้วหรอ?"

เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก

แววตายิ่งทวีความอำมหิต

"หลินเฮ่อ?"

ซูหานทำหน้าประหลาดใจ เขายิ้มแล้วกล่าว

"หากเจ้าหมายถึงศิษย์ตำหนักหลิงเซียวที่ขวางทางข้าอยู่ข้างนอก ข้าก็พูดคุยด้วยเหตุผลกับพวกเขาแล้ว"

"แต่พวกเขาไม่ยอมฟัง ทั้งยังลงมือกับข้าก่อน ข้าก็เลยจัดการพวกเขาไปแล้ว ส่วนศพนั้น หากพวกเจ้าออกไปก็น่าจะเห็นเอง"

"ไอ้สารเลว!"

"เจ้าฆ่าหลินเฮ่อ?"

หลินเต้าโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม เบิกตากว้างจนแทบฉีกขาด

หลินเฮ่อคือน้องชายของเขา

กลับถูกซูหานสังหารไปเสียแล้ว

คนอื่นๆ ก็มีสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด เบิกตากว้างด้วยความอาฆาตแค้น

"โอหัง"

"ซูหานอย่างเจ้าก็เป็นแค่หมาขี้เรือนแท้ๆ"

"กลับกล้าสังหารศิษย์ตำหนักหลิงเซียว"

"ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี"

เสียงก่นด่าดังระงมขึ้นทีละคน

ดังรับส่งกันไปมา

เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและอัปยศอดสู

ซูหานผู้นี้เอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ทำเช่นนี้

หลินเฮ่อคือศิษย์สืบทอดระดับอัจฉริยะของตำหนักหลิงเซียว

และยังเป็นน้องชายของศิษย์พี่หลินเต้าอีกด้วย

มีระดับพลังถึงขอบเขตเทวะขั้น 1

ทว่าซูหานกลับสามารถสังหารเขาได้

ซูหานมองหลินเต้า ยิ้มพลางกล่าว

"สหายผู้นี้ เจ้าจะโกรธเกรี้ยวไปไย?"

"อันที่จริง เขาไม่ต้องตายก็ได้นะ"

"ไม่สิ ข้าหมายถึงพวกเขาเลือกไม่ต้องตายก็ได้"

"แต่กลับดึงดันจะขัดขวางข้า ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ทำได้เพียงส่งพวกเขาไปลงนรกเท่านั้น"

คำพูดอันโอหังและบ้าบิ่นของซูหาน ทำให้ใบหน้าของหลินเต้าบิดเบี้ยว

"ไอ้สวะนี่"

"ข้าจะปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้เด็ดขาด"

"แม้แต่น้องชายของหลินเต้าอย่างข้า เจ้าก็ยังกล้าฆ่า"

ฟุ่บ!

เขากระโจนร่างพุ่งเข้าใส่ซูหานในพริบตาเดียว

เมื่อซูหานเห็นดังนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาทอประกายเย็นเยียบ

ขอบเขตเทวะขั้น 2 งั้นรึ?

ฮึ่ม

พร้อมกับเสียงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา นัยน์ตาของหลินเต้าก็สาดประกายเจิดจ้า ซัดฝ่ามือออกไปราวกับมีพลังเทพอันบ้าคลั่งม้วนตัวตลบอบอวลลงมา

ฟ้าถล่มดินทลาย

ซูหานกระโจนร่างพุ่งทะยานออกไปอย่างแรง

เข้าปะทะตรงๆ

ตูม!

ในชั่วพริบตา หมัดและฝ่ามือของทั้งสองปะทะกัน เสียงระเบิดทุ้มต่ำดังกึกก้อง

ซูหานกระเด็นถอยหลังไปหลายจั้ง

หลินเต้ามีสีหน้าเคร่งเครียด ภายใต้แรงกระแทกอันมหาศาล เขาก็กระเด็นถอยไปหลายจั้งเช่นกัน

เขาหรี่ตาลง

"รับไว้ได้?"

"น่าชังนัก"

บรรดาศิษย์ตำหนักหลิงเซียวต่างมีสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

"ศิษย์พี่หลินเต้าที่มีพลังระดับขอบเขตเทวะขั้น 2 กลับถูกซูหานรับการโจมตีไว้ได้"

"นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว"

"พลังของซูหานดูเหมือนจะอยู่แค่ขอบเขตเป็นตายเท่านั้น"

"ขอบเขตเป็นตายจะรับการโจมตีระดับขอบเขตเทวะขั้น 2 ของศิษย์พี่หลินเต้าได้อย่างไร?"

พวกเขาไม่อยากจะเชื่อสายตา

จ้องมองซูหานอย่างเย็นเยียบ

หลินเต้าหรี่ตาลง แค่นหัวเราะ

"มิน่าเล่าถึงสามารถสังหารพวกหลินเฮ่อได้"

"มีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ ด้วย"

"แต่ซูหาน วันนี้เจ้าต้องตาย"

"ตำหนักหลิงเซียวได้ขึ้นบัญชีดำชื่อของเจ้าไว้แล้ว"

ครืนนน!

ดวงตาของหลินเต้าสาดประกายแสงสีเลือดอันเข้มข้น

"หมัดวีรชนสวรรค์สูงสุด!"

น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น

พลังปราณมากมายเริ่มรวมตัวกันอย่างต่อเนื่อง ม้วนตัวถาโถมไปรอบทิศทางอย่างบ้าคลั่งราวกับจะระเบิดออก ก่อเกิดเป็นรอยประทับหมัดขนาดมหึมา

เบื้องหลังหลินเต้า ราวกับปรากฏร่างของสัตว์ร้ายที่ดุร้ายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ฟุ่บ!

ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้อง

หมัดของหลินเต้าก็พุ่งทะยานเข้าสังหารในพริบตา

มิติสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

ซูหานเห็นดังนั้นจึงเรียกกระบี่กลืนวิญญาณออกมา นัยน์ตาทอประกายเหี้ยมเกรียม จากนั้นฝ่าเท้าก็กระทืบลงพื้นอย่างแรง ปะทุพลังออกในพริบตา ปราณกระบี่ถาโถมราวกับคลื่นระเบิดออกทันที

ตูม!

หมัดและกระบี่ของทั้งสองปะทะกัน

เสียงปะทะอันน่าตื่นตะลึงระเบิดดังก้อง

หลินเต้าหน้าถอดสี ถอยกรูดไปหลายจั้ง มุมปากมีเลือดซึมออกมา ใบหน้าของเขาเหี้ยมเกรียมถึงขีดสุด

"ไอ้สวะบัดซบ ไอ้สารเลว"

"ทำให้ข้าบาดเจ็บรึ?"

เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นดังขึ้น

บรรดาศิษย์ตำหนักหลิงเซียวไม่อยากเชื่อสายตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและไม่ยินยอม

"ทำไมกัน?"

"ทำไมวิถีกระบี่ของซูหานถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?"

"ถึงกับทำให้ศิษย์พี่หลินเต้าที่มีพลังขอบเขตเทวะขั้น 2 บาดเจ็บได้เชียวรึ?"

พวกเขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง นัยน์ตายิ่งเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น

ซูหานหรี่ตาลง

ฟุ่บ!

เขาโคจรย่างก้าวเทพวายุ

ชิ้ง!

แสงกระบี่สาดส่องดุจน้ำตก

"บังอาจนัก"

หลินเต้ามีสีหน้าดำทะมึน กัดฟันกรอด แผดเสียงคำรามอย่างโกรธแค้น

เมื่อเห็นซูหานลงมือโจมตีเขาอีกครั้ง นัยน์ตาของหลินเต้าก็ยิ่งดุร้าย อำมหิต เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยว

"สายเลือดเต่าลี้ลับเก้าชั้น!"

หลินเต้าคำรามก้อง

ในชั่วพริบตา ลำแสงสีเขียวอมฟ้าพวยพุ่งขึ้นซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ราวกับรวบรวมพลังชีวิตที่บริสุทธิ์ที่สุดในฟ้าดินเอาไว้

เพียงอึดใจเดียว เงาร่างของเต่าลี้ลับอันสูงตระหง่านกว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังหลินเต้า

นี่คือสายเลือดระดับ 6 ขั้นต้น เต่าลี้ลับเก้าชั้น อานุภาพของมันสั่นสะเทือนจิตใจผู้คน

"มหาโล่เต่าลี้ลับ!"

หลินเต้าแผดเสียง

ชิ้ง!

เสียงกระบี่ดังกังวาน

นัยน์ตาของซูหานสาดประกายจิตสังหารอันรุนแรง เขาตวัดกระบี่ฟันออกไปโดยตรง ปะทะเข้ากับมหาโล่เต่าลี้ลับของหลินเต้า ก่อให้เกิดพลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดขึ้น

คลื่นพลังอันแข็งแกร่งปะทุออกเป็นระลอก

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

"คิดจะทำลายโล่ของข้ารึ ฝันไปเถอะ"

"ข้าคือสายเลือดระดับ 6 ขั้นต้น สายเลือดเต่าลี้ลับเก้าชั้นเชียวนะเว้ย"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

"มหาโล่เต่าลี้ลับยิ่งน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด คิดจะทำลายให้แตกสลาย ฝันไปเถอะ"

หลินเต้าหัวเราะอย่างชั่วร้าย นัยน์ตาทั้งคู่ทอประกายสีแดงฉาน

ทว่า กลับมีเสียงแตกหักดังกังวานขึ้น

แกรก!

ตามมาด้วยเสียงแตกหักที่ดังก้องกังวาน ตาของหลินเต้าเบิกกว้างแทบถลน แฝงไปด้วยความเหลือเชื่อและหวาดผวา

"อะไรนะ?"

เขาจ้องมองมหาโล่เต่าลี้ลับด้วยความตื่นตระหนก

บนโล่ขนาดยักษ์บานนั้น กลับปรากฏรอยร้าวขึ้น นัยน์ตาของเขายิ่งเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ในพริบตาเดียว รอยร้าวนั้นก็ยิ่งชัดเจนและลุกลามไปทั่ว

แกรก แกรก แกรก เพียงชั่วพริบตาเดียว มันก็แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ จนหมดสิ้น

"อ๊ากกก!"

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

หลินเต้ากระเด็นลอยละลิ่วออกไปอย่างแรง กระแทกลงกับพื้นอย่างน่าสมเพช

บรรดาศิษย์ตำหนักหลิงเซียวตกตะลึง

เป็นไปได้อย่างไร?

"..."