ตอนที่ 1311 พี่สาวจะได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดี

เมืองซาลุนเอ๋อ

หนี่จี่ชาอุ้มสมุดลงทะเบียนเล่มหนา ก่อนจะเคาะประตูห้องถัดไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วจากด้านใน

คนที่เปิดประตูคือเด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนเด็กอายุราวๆ สิบขวบ เขามีผมสั้น รูปร่างผอมโซ ดูเหมือนไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องมาหลายวัน

"พี่สาว มาหาใครเหรอครับ?"

เด็กหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

หนี่จี่ชาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงของเธออ่อนโยนลง

"ฉันมาจากเมืองเต่าทมิฬ ต่อไปที่นี่จะอยู่ภายใต้การดูแลของเมืองเต่าทมิฬ ตอนนี้เราต้องลงทะเบียนประชากรน่ะ"

เด็กหนุ่มกะพริบตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ แล้วถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"

"ฉันถามอะไร เธอก็ตอบก็พอ"

หนี่จี่ชาเปิดสมุดลงทะเบียน

"ครับ"

เด็กหนุ่มพยักหน้าเบาๆ

"ชื่ออะไร ที่บ้านมีกันกี่คน..."

หนี่จี่ชาถามคำถามสองสามข้อแล้วมองไปที่เด็กหนุ่ม

"ผมชื่อซีหลิน ปีนี้อายุสิบห้าปี ที่บ้าน... เหลือแค่ผมกับพี่สาวแล้วครับ"

ซีหลินตอบเสียงแผ่ว

แววตาของหนี่จี่ชาฉายความสงสาร เธอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"แล้วพี่สาวของเธอล่ะ?"

"พี่ออกไปหางานทำครับ"

ซีหลินอธิบาย

"แล้วพ่อกับแม่ล่ะ?"

หนี่จี่ชาถามต่อ

ซีหลินกัดริมฝีปากล่าง นิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะตอบเสียงเบา

"หลังจากคืนพระจันทร์สีเลือด พ่อกับแม่ถูกหัวหน้าอัศวินเกณฑ์ไปช่วยต้านทานฝูงสัตว์อสูร สุดท้าย... ก็ตายที่ท่าเรือครับ"

หนี่จี่ชาอ้าปากค้าง รู้สึกสงสารเด็กหนุ่มจับใจ

ซีหลินเอ่ยถามขึ้นมา

"พี่สาว ยังมีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ?"

หนี่จี่ชาลอบถอนหายใจ เอ่ยเสียงอ่อนโยน

"พรุ่งนี้ที่นี่จะมีการปรับปรุงพื้นที่ พวกเธอต้องย้ายบ้านนะ รอพี่สาวกลับมาแล้วก็บอกเธอด้วยล่ะ"

"ย้ายบ้าน? จะให้ย้ายไปไหน?"

เสียงเย็นชาของหญิงสาวดังแทรกขึ้น

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งสองคน

หนี่จี่ชาหันกลับไปมอง ที่ปากตรอกปรากฏร่างของเด็กสาวผอมบางคนหนึ่ง หน้าตาคล้ายคลึงกับซีหลินอยู่หลายส่วน เธอมีผมสั้นประบ่า แววตาสุกใสบริสุทธิ์ เพียงแต่มีเส้นเลือดฝอยสีแดงปรากฏให้เห็น

"พี่!"

ดวงตาของซีหลินเบิกกว้างเป็นประกาย ความหวาดกลัวบนใบหน้ามลายหายไปจนหมดสิ้น

"เธอเป็นใคร?"

ซีชีเดินหน้าตึงเข้ามา จ้องมองหนี่จี่ชาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

หนี่จี่ชาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เธอคือพี่สาวของซีหลินสินะ มาพอดีเลย ฉันมีเรื่องจะตกลงกับเธอให้ชัดเจน"

"ถ้าจะให้พวกเราย้ายบ้านล่ะก็ ขอโทษด้วย เป็นไปไม่ได้หรอก"

ซีชีส่ายหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา

หนี่จี่ชาขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามอดทนอธิบาย

"เมืองเต่าทมิฬจะทำการบูรณะที่นี่ หลังจากนั้นจะมีบ้านหลังใหม่ให้พวกเธออยู่ ไม่ได้จะไล่พวกเธอไปไหนหรอกนะ"

"เหอะ ก็แค่คำโกหกหลอกลวงทั้งนั้นแหละ"

ซีชีกล่าวอย่างเย็นชา

"นี่คือเรื่องจริงนะ"

หนี่จี่ชายืนยันด้วยสีหน้าจริงจัง

ซีชีพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"ตอนที่หัวหน้าอัศวินมาเกณฑ์พ่อกับแม่ฉันไป เขาก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะให้พวกท่านกลับมาอย่างปลอดภัย แล้วผลสุดท้ายเป็นยังไงล่ะ?"

ซีหลินกระตุกมือพี่สาวเบาๆ อารมณ์ของเขาหดหู่ลงอย่างเห็นได้ชัด

"เรื่องนี้..."

หนี่จี่ชาถึงกับพูดไม่ออก

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"เธอเคยไปเมืองเต่าทมิฬไหม?"

ซีชีเบ้ปาก

"สถานที่แบบนั้น ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างฉันจะไปได้หรอก"

"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ?"

หนี่จี่ชามองด้วยความงุนงง

ซีหลินพึมพำเสียงเบา

"การจะเข้าไปในเมืองเต่าทมิฬต้องใช้ผลึกอสูร แต่พวกเราแค่จะกินยังไม่อิ่มท้องยัง....."

"..."

ซีชีถลึงตาใส่น้องชาย

ซีหลินหุบปากฉับ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

หนี่จี่ชากระจ่างแจ้ง เธอพอจะเข้าใจสถานการณ์ของสองพี่น้องตรงหน้าแล้ว

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ใจอ่อน เอื้อมมือไปเปิดถุงหนังสัตว์ที่เอว หยิบเหรียญทองออกมาสองสามเหรียญ แล้ววางลงในมือของซีหลิน

"พี่สาว ให้เหรียญทองผมทำไมครับ?"

ซีหลินมือสั่นเทา เกือบจะโยนเหรียญทองทิ้ง ราวกับว่ามันเป็นถ่านไฟร้อนๆ

เหรียญทองสามเหรียญ ถ้าใช้จ่ายอย่างประหยัด ก็สามารถเป็นค่าอาหารทั้งปีของคนธรรมดาได้เลยทีเดียว

หนี่จี่ชาตอบด้วยน้ำเสียงกังวาน

"ก็ต้องให้เธอสิ"

เหรียญทองสองสามเหรียญนี้ เป็นเงินที่ยึดมาจากพวกขุนนางที่ก่อเรื่องวุ่นวาย

"ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ"

ซีหลินรีบส่ายหน้า

"เธอ..."

สีหน้าของซีชีสั่นไหว ไม่เข้าใจว่าทำไมหนี่จี่ชาถึงทำแบบนี้

หนี่จี่ชาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"รับไว้เถอะ เอาไปซื้อของอร่อยๆ กิน รอให้ที่นี่ปรับปรุงเสร็จ พวกเธอจะได้มีบ้านใหม่ แถมยังหางานทำที่นี่ได้ด้วย ถึงตอนนั้นการหาเลี้ยงตัวเองก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป"

ซีชีนิ่งเงียบไป ในใจเริ่มเชื่อแล้วว่าหนี่จี่ชาไม่ใช่คนหลอกลวง ไม่อย่างนั้นจะให้เหรียญทองพวกเธอทำไม

"ฉันทำอะไรไม่เป็นเลย คงหางานทำไม่ได้หรอก"

เธอก้มหน้าลง

"มีมือมีเท้าครบถ้วน จะหางานทำไม่ได้ได้ยังไงกัน"

หนี่จี่ชาปั้นหน้าขรึม

ซีชีส่ายหน้า ยิ้มขื่น

"ฉันหางานมาสามวันแล้ว ไม่มีใครอยากรับฉันเข้าทำงานเลย"

หนี่จี่ชาตบไหล่ซีชีเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"นั่นอาจจะเป็นเพราะเธอผอมเกินไปไงล่ะ ถึงต้องกินให้อ้วนขึ้นหน่อย จะได้มีแรงทำงาน"

"อย่างนั้นเหรอ..."

ซีชีเม้มริมฝีปากที่เปื้อนฝุ่น

หนี่จี่ชาพูดต่อ

"แน่นอนสิ ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเจ้าเมืองของเรายังจะสร้างย่านการค้าที่นี่ด้วย ถึงตอนนั้นก็จะมีร้านค้ามาเปิดมากมาย ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีงานทำหรอก"

"สร้างย่านการค้าที่นี่เหรอ?"

ซีชีเบิกตากว้าง

ตอนที่เธอออกหางานทำ เธอมักจะได้ยินคนพูดถึงย่านการค้าอยู่บ่อยๆ ทำให้เธอรู้สึกใฝ่ฝันถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่นั่น

"ว่ายังไงล่ะ?"

หนี่จี่ชาถามอย่างใจเย็น

"ตกลง พวกเราจะให้ความร่วมมือ"

ซีชีพยักหน้าช้าๆ

"งั้นก็ดีแล้ว"

หนี่จี่ชาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ซีชีตีหน้าขรึม เอ่ยเน้นทีละคำ

"หวังว่าเธอจะไม่ได้หลอกพวกเรานะ"

"ฉันรับรองว่าไม่"

หนี่จี่ชายกยิ้มมุมปาก

ซีชีมองเหรียญทองในมือน้องชาย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา

"เหรียญทองพวกนี้ วันหลังฉันจะหามาคืนให้"

"ไม่ต้องรีบหรอก รอให้เธอหาเลี้ยงตัวเองได้เมื่อไหร่ค่อยว่ากัน"

หนี่จี่ชาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

"เธอชื่ออะไร? แล้วพักอยู่ที่ไหน?"

ซีชีถามต่อ

หนี่จี่ชาครุ่นคิดเล็กน้อย ไม่คิดจะปิดบังเด็กสาว จึงตอบไปตามตรง

"ฉันชื่อหนี่จี่ชา พักอยู่ที่เนินสูงในเขตเมืองชั้นในของเมืองเต่าทมิฬ"

ซีชียังคงดื้อดึง

"ฉันจำไว้แล้ว ถ้าหาเหรียญทองได้เมื่อไหร่ ฉันจะเอาไปคืนให้เธอแน่นอน"

"ตามใจเธอเลย"

หนี่จี่ชาหัวเราะเบาๆ หมุนตัวเดินไปยังบ้านหลังถัดไป

ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว เธอต้องรีบไปลงทะเบียนครอบครัวที่เหลือให้เสร็จ

ซีชีมองตามแผ่นหลังของหนี่จี่ชา ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อ

"พี่ เป็นอะไรไปเหรอ?"

ซีหลินดึงแขนพี่สาว มองเธอด้วยความลนลาน

ซีชียกมือขึ้นปาดน้ำตาที่หางตา ฝืนยิ้มออกมา

"ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวพี่พาไปซื้อของอร่อยๆ กินนะ"

"พี่ครับ ผมไม่หิว ไม่ต้องซื้อของกินหรอก"

ซีหลินพูดเสียงเบา

จ๊อก...

สิ้นเสียงของเขา ท้องก็ร้องประท้วงขึ้นมาทันที

ซีหลินก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย สายตาล่อกแล่กไปมา

"น้องชาย พี่จะตั้งใจทำงาน จะไม่ปล่อยให้เธอต้องทนหิวอีกแล้ว"

ซีชีรู้สึกจมูกตีบตัน

ซีหลินเงยหน้าขึ้น พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"พี่ครับ ผมก็จะหางานทำเหมือนกัน"

ถ้ามีเงินแล้ว วันข้างหน้าพี่สาวถึงจะได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดีๆ

"จ้ะ"

ซีชียกยิ้มมุมปาก

ก่อนจะเดินจากไป เธอหันไปมองทางที่หนี่จี่ชาเพิ่งเดินจากไป ในใจทบทวนชื่อและที่อยู่ของอีกฝ่ายเอาไว้