บทที่ 754 บทสรุป (ตอนต้น)

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้สภาพจิตใจของตัวเอกเย่ฟานได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 20,000 แต้ม ออร่าตัวเอกของเย่ฟาน -1,000 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +1,000!]

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้สภาพจิตใจของตัวเอกเย่ฟานได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 20,000 แต้ม ออร่าตัวเอกของเย่ฟาน -1,000 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +1,000!]

......

หลังจากเย่ฟานสืบเสาะหาข่าวสารจากหลายฝ่ายจนรู้แน่ชัดว่าหวังฮ่าวหรานและฟางโหยวรั่วกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กัน เขาก็เตรียมใจไว้บ้างแล้ว

ทว่าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ ฟางโหยวรั่วไม่เพียงตกเป็นของอีกฝ่าย แต่ยังถึงขั้นตั้งครรภ์แล้วด้วยซ้ำ!

และเมื่อประเมินจากเสียงหัวใจอันแผ่วเบานั้น ดูเหมือนมันจะผ่านมาได้ราวๆสามถึงสี่เดือนแล้ว

นั่นหมายความว่า ในตอนที่เขาเพิ่งจะเดินทางไปถึงฉงโจวและแอบมองฟางโหยวรั่วอยู่ห่างๆ หวังฮ่าวหรานเองก็คงจะอยู่ที่ฉงโจวเช่นกัน และกำลังจับตามองฟางโหยวรั่วอยู่!

เย่ฟานพลันรู้สึกเกลียดชังตัวเองขึ้นมาจับใจ ทำไม... ทำไมเขาถึงต้องรอให้ตัวเองมีชื่อเสียงก้องโลกก่อน ถึงจะยอมไปพบหน้าฟางโหยวรั่วอย่างเป็นทางการด้วย?

หากตอนที่เขาเดินทางออกจากเมืองฉางโจวไปยังฉงโจว เขาเลือกที่จะไปพบฟางโหยวรั่วเลย...

เย่ฟานมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า ด้วยความที่เขารู้จักและเข้าใจฟางโหยวรั่วเป็นอย่างดี เขาย่อมสามารถเอาชนะใจนางได้อย่างแน่นอน

ทว่า ตอนนี้จะมาคร่ำครวญก็สายเกินไปเสียแล้ว

แต่ถึงกระนั้น เย่ฟานก็ยังคงดึงดันที่จะพาฟางโหยวรั่วหนีไปให้ได้

ฟางโหยวรั่วคือความยึดติดที่ฝังรากลึกที่สุดในหัวใจของเขา การย้อนเวลากลับมานับพันปี ก็เพื่อปรารถนาจะชดเชยความรักที่เคยคลาดแคล้วกันในชาติปางก่อน

เวลาเหลือน้อยเต็มที เย่ฟานตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เตรียมจะพุ่งเข้าไปพาตัวฟางโหยวรั่วมาด้วยกำลัง

ทว่าเพิ่งจะก้าวเข้าไปใกล้ ฟางโหยวรั่วกลับหมุนตัวขวับ ซัดฝ่ามือกระแทกเข้าที่หน้าอกของเย่ฟานอย่างจัง!

เย่ฟานถูกกระแทกจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

ระดับพลังของฟางโหยวรั่วนั้นยังอ่อนด้อยนัก ฝ่ามือนี้ย่อมไม่มีทางสร้างบาดแผลให้เขาได้

สิ่งที่ทำให้เย่ฟานตกตะลึงก็คือพลังวิญญาณที่แฝงมากับฝ่ามือนั้นต่างหาก... มันคือพลังจาก ‘คัมภีร์เก้าสวรรค์พริ้วไหว’!

ตามหลักแล้ว ในช่วงเวลานี้ฟางโหยวรั่วยังไม่น่าจะได้พบกับท่านอาจารย์ของนางไม่ใช่หรือ?

แล้วนางไปเอาคัมภีร์เก้าสวรรค์พริ้วไหวมาจากที่ใดกัน?

หรือว่าฟางโหยวรั่วเองก็กลับชาติมาเกิดใหม่เช่นเดียวกับเขา?

เย่ฟานตั้งข้อสันนิษฐานในใจ

ทว่าความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา ก็ถูกเขาปัดตกไปในทันที

หากฟางโหยวรั่วมีความทรงจำจากชาติก่อน นางย่อมไม่มีทางลงมือทำร้ายเขาเด็ดขาด และยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะยอมเข้าพิธีวิวาห์กับหวังฮ่าวหราน

"สะ...สามี... ช่วยฉันด้วย..." เมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนไม่อาจทำอันตรายศัตรูได้ ฟางโหยวรั่วก็เริ่มหวาดกลัว รีบร้องเรียกหาสามีทันที

สิ้นเสียงเรียก ร่างของหวังฮ่าวหรานก็ปรากฏขึ้นเคียงข้างฟางโหยวรั่ว

เขาได้ฝากฝังให้ผู้นำตระกูลเจียงปลอมตัวเป็นฟางโหยวรั่วเพื่อล่อเสือออกจากถ้ำ

ทว่าด้วยความที่หวังฮ่าวหรานรู้จักนิสัยใจคอของเย่ฟานเป็นอย่างดี เขาจึงรู้ว่าเย่ฟานไม่มีทางกระโดดลงหลุมพรางง่ายๆ

ดังนั้น หวังฮ่าวหรานจึงซ่อนตัวอยู่ภายในเจดีย์เบิกนภา และคอยคุ้มครองฟางโหยวรั่วตัวจริงอยู่อย่างเงียบๆ

เจดีย์เบิกนภาที่ย่อส่วนจนเล็กจิ๋วเท่าเศษธุลีนั้น ต่อให้เป็นเย่ฟานก็ไม่อาจจับสัมผัสได้

ต่อให้ประสาทสัมผัสของเย่ฟานจะเฉียบคมเพียงใด เขาก็ย่อมหลงคิดไปว่าภายในห้องนี้มีเพียงฟางโหยวรั่วอยู่ลำพัง

หาได้รู้ไม่ว่า หวังฮ่าวหรานซุ่มรออยู่ที่นี่มาตลอด!

"อย่ากลัวไปเลย ผมอยู่นี่แล้ว" หวังฮ่าวหรานโอบประคองฟางโหยวรั่วไว้ในอ้อมแขน เอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน

ฟางโหยวรั่วลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะตวัดสายตาเคียดแค้นชิงชังมองไปยังเย่ฟาน

เมื่อเย่ฟานเห็นสายตาของฟางโหยวรั่ว เขาก็กระจ่างแจ้งในทันที หวังฮ่าวหรานต้องแต่งเรื่องหลอกลวงฟางโหยวรั่ว ทำให้นางปักใจเชื่อว่าเขาคือศัตรูคู่แค้นอย่างแน่นอน

"เซียนจุนซวนเทียน ไม่ได้พบกันเสียนาน สบายดีหรือไม่" หวังฮ่าวหรานเอ่ยทักทาย

"จี๋เทียน! เป็นแกจริงๆด้วย แกยังไม่แหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปสินะ!" เมื่อได้ยินน้ำเสียงและเห็นท่าทีของหวังฮ่าวหราน เย่ฟานก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตน

"ผิดหวังล่ะสิ?" หวังฮ่าวหรานหัวเราะเบาๆ

คำพูดนี้ไม่ต่างอะไรกับการยอมรับกลายๆ ว่าตนคือจักรพรรดิมารจี๋เทียน

"ความแค้นระหว่างเจ้ากับข้า ถึงเวลาต้องสะสางให้สิ้นซากเสียที" หวังฮ่าวหรานกล่าวต่อ

"ระดับพลังของแกอาจจะสูงกว่าข้าก็จริง แต่แกคิดหรือว่าจะสังหารข้าได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไรเลย?" เย่ฟานแค่นเสียงเย้ยหยัน

"ข้าเคยบอกงั้นหรือว่าจะสู้กับเจ้าตัวต่อตัว?" หวังฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน

เย่ฟานชะงักไปเล็กน้อย

วินาทีต่อมา เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังวิญญาณอันแกร่งกล้าที่กำลังพุ่งตรงมาทางนี้

ร่างระหงในชุดวิวาห์สีแดงสดใสก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง

"ขอบเขตผสานร่าง?!" เมื่อสัมผัสได้ถึงระดับพลังวิญญาณที่แผ่ซ่านออกมาจากสตรีผู้เลอโฉม นัยน์ตาของเย่ฟานก็หดเกร็งด้วยความตื่นตระหนก

ยิ่งไปกว่านั้น ภายในพลังวิญญาณยังแฝงไว้ด้วยพลังอัคคีอันน่าสะพรึงกลัวอีกด้วย

เคล็ดวิชาที่สตรีนางนี้บ่มเพาะย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน พลังที่แท้จริงของนางคงเหนือชั้นกว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตผสานร่างทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

"ในชาติก่อน ไอ้สารเลวห้าคนอย่างพวกเจ้ารุมล้อมสังหารข้า ชาตินี้ข้าก็แค่เอาคืนบ้าง ถือว่ายุติธรรมดีมั้ยล่ะ" หวังฮ่าวหรานกล่าว

"ดี... ดีมาก! การที่เย่ซวนเทียนผู้นี้ได้มาตกตายภายใต้แผนการของจักรพรรดิมารจี๋เทียน นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!" จู่ๆเย่ฟานก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ดูจากคำพูดและสีหน้า ราวกับว่าเขายอมจำนนและเลิกล้มความตั้งใจที่จะต่อสู้แล้ว

ทว่า หวังฮ่าวหรานที่คัดลอกความทรงจำของเย่ฟานมานั้น ย่อมรู้จักนิสัยใจคอของอีกฝ่ายทะลุปรุโปร่ง

แค่เย่ฟานอ้าปากพูด หวังฮ่าวหรานก็รู้ทันทีว่าหมอนั่นกำลังจะทำอะไร

พลังของเย่ฟานพุ่งทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแปรจิตในพริบตา หมายจะใช้กระบวนท่าสังหารปลิดชีพหวังฮ่าวหรานให้ตกตายอย่างไม่ทันตั้งตัว

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เย่ฟานกำลังจะลงมือ ร่างของหวังฮ่าวหรานและฟางโหยวรั่วก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ไม้ตายก้นหีบที่เย่ฟานต้องแลกมาด้วยการผลาญวิญญาณ กลับต้องสูญเปล่าเพราะไร้เป้าหมาย!

เย่ฟานยืนอึ้งตะลึงงันอย่างถึงที่สุด

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ประมวลผลอะไรต่อ เปลวเพลิงแห่งความพิโรธของกู้หงอีก็พุ่งเข้าแผดเผาเขาทันที

ขอบเขตแปรจิตกับขอบเขตผสานร่างนั้น ห่างชั้นกันถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่

หากกู้หงอีฝึกฝนเพียงเคล็ดวิชาธรรมดาทั่วไป เย่ฟานอาจจะยังพอมีหนทางต่อต้านได้บ้าง

ทว่าน่าเสียดาย เคล็ดวิชาที่กู้หงอีฝึกฝนนั้นแข็งแกร่งเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งพลังอัคคีที่แฝงอยู่ในพลังวิญญาณของนางนั้น น่าสะพรึงกลัวจนสุดจะหยั่งคาด

เย่ฟานยังไม่ทันได้ใช้พลังที่ได้จากการผลาญวิญญาณมาด้วยซ้ำ เขาก็ถูกพลังอัคคีแผดเผาจนร่างแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปเสียแล้ว

ภายในเจดีย์เบิกนภา เมื่อหวังฮ่าวหรานสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของเย่ฟานดับสูญไปโดยสมบูรณ์แล้ว เขาจึงพาฟางโหยวรั่วออกมาสู่โลกภายนอกอีกครั้ง

ทั้งห้องถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง

สรรพสิ่งในรัศมียี่สิบกว่าลี้ล้วนมลายหายไปสิ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงเศษเถ้าธุลีที่เกลื่อนกลาด

พอจะจินตนาการได้เลยว่าพลังเมื่อครู่นี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใด

และหากกู้หงอีไม่กางม่านพลังป้องกันไว้ล่ะก็ รัศมีนับร้อยลี้รอบๆนี้คงกลายเป็นซากปรักหักพังไปหมดแล้ว

"ภรรยา เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?" หวังฮ่าวหรานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"สามี ข้าไม่เป็นอะไร เพียงแต่... ชุดมันขาดนิดหน่อย" กู้หงอีชูแขนเสื้อชุดวิวาห์ลายเมฆาพริ้วไหวที่ขาดวิ่นเป็นรูสองสามแห่งให้ดู พลางบ่นด้วยความเสียใจ "รู้อย่างนี้ ข้าคงไม่ใส่ชุดแต่งงานมาสู้หรอก"

หวังฮ่าวหรานและฟางโหยวรั่วต่างก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

เมื่อพายุลูกใหญ่อย่างเย่ฟานผ่านพ้นไป พิธีมงคลสมรสก็ดำเนินต่อไปตามปกติ

เหวินจิง, สวี่มู่เหยียน, ฉินหยุนหาน, มู่เจาเจา, ซ่งเจินอวี่, ถังปิงหยุน, หยางจิงว่าน, ฉิวเฉียนเว่ย, จี้สุ่ยเหยา, ปู้เฟยเหยียน, หลิวเยว่, เปี่ยนซูเหวิน, เส้าหว่านหว่าน, ลั่วชิงเฉียน, จัวชิวเฉินอวี้, จัวชิวลั่วเหยียน, เฟิ่งซวนซู่, หนิงอ้าวเสวี่ย, ลู่เหยียน, ตั้นไท่เหยาเยว่, อวี้ซือฉิง, ซ่งจื่อฮุ่ย, มู่หนานจือ, ลู่ซินอี้, เจียงหยุนเอ๋อร์, ฟางโหยวรั่ว, หยางจือเซี่ย, ฉินฮวาเมิ่ง, เย่อู๋เหิน, กู้หงอี, สวีชิงถง, สวีชิงเสวียน, ฮวาเจี่ยอวี่, ฮวาเฟยเซวียน, เจียงชิงขุย และ เหยียนหลิงเอ๋อร์ ต่างสวมชุดวิวาห์สีแดงสดใสที่มีลวดลายเป็นเอกลักษณ์แตกต่างกันไป ก้าวเข้าสู่ลานพิธีเพื่อกราบไหว้ฟ้าดินร่วมกับหวังฮ่าวหราน

ส่วน เฟิงอันนา, เฟิงอันฮุ่ย, หยุนชูหราน, หยุนซวน, อวี่หนิง, เฉินหลินหลิน, ฉุ่ยอวี้ถง, เฉียนเป่าเป่า, กู่อวี้โหรว และจิซึรุ ชินอิจิ รับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวและสาวใช้ ไม่ได้เข้าพิธีในฐานะภรรยา

ตลอดช่วงเวลาที่เส้าหว่านหว่านคอยจับตาดูแลกู่อวี้โหรว นางได้คอยจัดการปัญหาและอุปสรรคต่างๆให้กู่อวี้โหรวอยู่เสมอ บรรดาตัวร้ายในเนื้อเรื่องหลักของกู่อวี้โหรวต่างก็ถูกจัดการจนหมดสิ้น เนื้อเรื่องของนางจึงเป็นอันยุติลง

กู่อวี้โหรวจึงสูญเสียสถานะตัวเอกหญิงและออร่าไปโดยปริยาย

เมื่อหวังฮ่าวหรานให้กู่อวี้โหรวมาเป็นสาวใช้ กู่อวี้โหรวก็ไม่มีข้อกังขาหรือความไม่พอใจใดๆ กลับยินดีปรีดาตอบรับอย่างเต็มใจ

สำหรับกู่อวี้โหรวแล้ว การได้อยู่เคียงข้างหวังฮ่าวหรานถือเป็นความสุขที่สุดในชีวิต เธอไม่ต้องการสิ่งใดไปมากกว่านี้อีก

*****