บทที่ 243 ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดเปิดฉาก เขต 1, เขต 2, เขต 3, และเขตหวงห้าม

บทที่ 243 ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดเปิดฉาก เขต 1, เขต 2, เขต 3, และเขตหวงห้าม

เฉลิมฉลองกันอย่างสนุกสนานจนถึงดึกดื่น หลิงหยุนขี่หลังคนหนึ่ง แบกไว้บนบ่าสองคน และอุ้มท่าเจ้าหญิงอีกคนหนึ่ง ส่งทั้งสี่คนกลับไปที่วิลล่าริมทะเลสาบ จากนั้นถึงได้ผล็อยหลับไปอย่างหลับสนิท เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็เข้าสู่วันรุ่งขึ้น! เพิ่งจะเลยแปดโมงเช้า เสียงประกาศแห่งสมรภูมิก็ดังขึ้นที่ข้างหูของลอร์ดทุกคนในสมรภูมิระดับหนึ่ง

"ประกาศแห่งสมรภูมิ: ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดเปิดฉากขึ้นแล้ว ระยะเวลา 30 วัน ลอร์ดทุกคนในสมรภูมิระดับหนึ่ง สามารถเลือกที่จะเข้าไปสำรวจได้ แต่โปรดระวัง ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดไม่ใช่สมรภูมิเสมือนจริง มีความอันตรายอยู่ระดับหนึ่ง โปรดพิจารณาอย่างรอบคอบว่าจะทำการสำรวจหรือไม่"

"ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดแบ่งออกเป็นสี่เขตพื้นที่ โดยมีสมรภูมิระดับหนึ่งของดาวบลูสตาร์เป็นศูนย์กลาง เรียงจากด้านในออกไปด้านนอก ได้แก่ เขต 1, เขต 2, เขต 3, และเขตหวงห้าม" "ซึ่งในจำนวนนี้ เขต 1, เขต 2, และเขต 3 จะมีความยากเพิ่มขึ้นตามลำดับ โดยจะรีเฟรชมอนสเตอร์ระดับ 1 ถึง 3, ระดับ 4 ถึง 6, และระดับ 7 ถึง 9 ตามลำดับ

ยิ่งมีความยากสูง พื้นที่ก็จะยิ่งกว้างใหญ่ และทรัพยากรก็จะยิ่งอุดมสมบูรณ์มากขึ้น" "ส่วนเขตหวงห้ามนั้น จัดอยู่ในพื้นที่อันตรายขั้นวิกฤต มอนสเตอร์ที่อยู่ข้างในล้วนเป็นระดับ 10 ขึ้นไปทั้งสิ้น และมีโอกาสที่จะได้พบเจอกับลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ ดังนั้น จึงไม่ขอแนะนำให้เดินทางไปสำรวจในเขตหวงห้าม" "ในระหว่างกระบวนการสำรวจทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุด การฆ่ามอนสเตอร์, เก็บเกี่ยว, เปิดหีบสมบัติ, แย่งชิงของวิเศษ, เข้าสู่เขตใหม่ และการกระทำอื่นๆ ทั้งหมด ล้วนจะได้รับคะแนนที่สอดคล้องกัน และในท้ายที่สุด จะใช้จำนวนคะแนนมาทำการจัดอันดับเพื่อสรุปผล" "กระดานจัดอันดับบุคคลและกระดานจัดอันดับประเทศแห่งทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดได้เปิดขึ้นแล้ว ขอให้ลอร์ดทุกคนตรวจสอบด้วยตัวเอง"

สิ้นเสียงประกาศ ช่องแชทโลกก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที "โซกะ ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดเปิดฉากขึ้นแล้ว สู้ๆ" "เวรีกู้ด ครั้งนี้ ประเทศอินทรีของพวกเราจะยังคงรั้งอันดับหนึ่งบนกระดานจัดอันดับประเทศต่อไป ลอร์ดประเทศพันธมิตรจงฟังคำสั่ง รีบมารวมตัวกันด่วน!" "ต่อหน้าบิ๊กบอสหลิงหยุนแห่งประเทศเซี่ยของพวกเรา ยังคิดจะรั้งอันดับหนึ่งอีกเหรอ? แกฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า"

"ผมเป็นลอร์ดมือใหม่ของปีนี้ มีกองกำลังทหารอยู่ประมาณหกแสนนาย ใครก็ได้ช่วยบอกผมที ว่าต้องสำรวจทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดยังไงถึงจะได้ผลประโยชน์สูงสุด" "อาซีบาล กองกำลังทหารแค่หกแสนยังจะหวังผลประโยชน์สูงสุดอีกเหรอ? ไปหาซอกมุมไหนสักแห่งหลบให้ดีเถอะ ขอแค่ไม่ตายก็พอแล้ว" "ส่วนตัวขอแนะนำให้รวมทีมกันปฏิบัติการ ลอร์ดที่ไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอ ทางที่ดีควรจะตามพันธมิตร หรือกองทัพใหญ่ของประเทศไปปฏิบัติการร่วมกัน เน้นความปลอดภัยเป็นหลัก อย่าทำเป็นเก่ง~"

"เชี่ย? ทางฝั่งประเทศเซี่ยมีคำกล่าวโบราณว่า ความมั่งคั่งมักซ่อนอยู่ในความเสี่ยง พี่น้องทั้งหลาย มีใครอยากจะลองไปดูที่เขตหวงห้ามด้วยกันไหม? มารวมทีมกันเถอะ!" "ฉันด้วย นับฉันเข้าไปด้วยคน" "ฉันด้วย เขตหวงห้าม พวกเรามาแล้ว" "ฟัคยู ไอพวกโง่เขลา ยังจะไปเขตหวงห้ามอีกเหรอ? ลำพังแค่กองทหารหลักแสนของพวกแกน่ะ อย่าว่าแต่เอาชีวิตรอดในเขตหวงห้ามเลย แค่จะไปให้ถึงเขตหวงห้ามได้หรือเปล่าก็ยังเป็นปัญหาเลย"

"บากะ เด็กใหม่รุ่นนี้มันโง่เง่ากันขนาดนี้เลยเหรอ? ยังจะไปเขตหวงห้ามอีก? ฉันอยู่ในสมรภูมิระดับหนึ่งมาสิบปีแล้ว ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดเปิดมาแล้วสิบครั้ง แต่ไม่เคยมีลอร์ดคนไหนรอดชีวิตในเขตหวงห้ามได้เลยสักคน รวมถึงปีนี้ก็เหมือนกัน ใครที่สามารถรอดชีวิตในเขตหวงห้าม แถมยังขนทรัพยากรกลับมาได้ล่ะก็ ฉันยอมเย่อกับพัดลมเบอร์ห้าเลยเอ้า"

"โอ้โห ไอ้ยุ่นจอมโอหัง ไม่ทราบว่าบิ๊กบอสหลิงหยุนแห่งประเทศเซี่ยของพวกเรา พอจะท้าประลองได้ไหมล่ะ?" "เหอะๆ เขตหวงห้ามมันไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลยเว้ย นั่นมันคือเขตกักกันที่แยกเผ่าพันธุ์ต่างๆ ออกจากกัน ถึงแม้ข้างในจะมีทรัพยากร แต่ส่วนใหญ่จะเป็นมอนสเตอร์ที่ทรงพลังมากมาย รวมถึงพายุเมฆมิติ ต่อให้เป็นหลิงหยุน ก็ไม่มีทางรอดชีวิตอยู่ข้างในนั้นได้หรอก ฉันฟันธงเลย"

ข้อความในลักษณะนี้เลื่อนไหลผ่านหน้าจอไปอย่างต่อเนื่อง ทำเอาหลิงหยุนที่แอบซุ่มอ่านหน้าจออยู่เงียบๆ ถึงกับทำหน้าพูดไม่ออก เชี่ยเอ๊ย พวกแกจะเถียงกันก็เถียงกันไปสิวะ จะลากเขาเข้าไปเกี่ยวด้วยทำไมเนี่ย ยังจะมีบอกว่าถ้าหลิงหยุนเข้าเขตหวงห้าม จะยอมเย่อกับพัดลมเบอร์ห้าอีก ช่างกล้าหาญชาญชัยซะจริงๆ! แต่จะว่าไปแล้ว หลิงหยุนก็อยากจะลองไปดูที่เขตหวงห้ามจริงๆ นั่นแหละ ถึงสถานที่แห่งนั้นจะอันตราย แต่รางวัลก็มหาศาลจริงๆ เช่นกัน

ส่วนเรื่องความปลอดภัยน่ะเหรอ หลิงหยุนรู้สึกว่า ในสมรภูมิระดับหนึ่งไม่มีอะไรที่สามารถฆ่าเขาได้หรอก กองกำลังทหารใต้สังกัดมีตำหนักอมตะ ตายไปก็สามารถชุบชีวิตกลับมาในสภาพสมบูรณ์เต็มร้อยได้ตลอดเวลา ตัวหลิงหยุนเองก็เป็นอมตะไม่มีวันตาย ขอเพียงแค่มีอันเดดรอดชีวิตอยู่แม้แต่ตัวเดียว เขาก็สามารถจุติใหม่บนร่างของอันเดดตัวนั้น และคืนชีพกลับมาในสภาพเลือดเต็มหลอดได้ สรุปสั้นๆ ก็คือ หลิงหยุนไม่กลัวตายเลยแม้แต่น้อย ขอเพียงแค่ทรัพยากรในเขตหวงห้ามอุดมสมบูรณ์มากพอ หลิงหยุนจะเข้าไปเดินเล่นสักรอบ มันก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง!

นอกจากนี้ สิ่งที่ควรค่าแก่การพูดถึงก็คือ องค์ประกอบรางวัลของทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุด แบ่งออกเป็นหลายประเภทดังนี้ ข้อแรก จุดทรัพยากร, หีบสมบัติ, รังมอนสเตอร์, บอส และอื่นๆ คล้ายคลึงกับองค์ประกอบรางวัลของน่านฟ้าต่างๆ ในสมรภูมิระดับหนึ่ง สิ่งที่แตกต่างออกไปก็คือ ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดจะสุ่มปล่อยลอร์ดของแต่ละประเทศให้อยู่รวมกัน เพื่อทำการแบ่งปันทรัพยากรเหล่านี้ เมื่อต้องพบเจอกับทรัพยากรที่ล้ำค่า ก็อาจจะเกิดการต่อสู้แย่งชิงกันขึ้น

ข้อสอง ของวิเศษร่วงหล่นจากฟ้า ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดสามารถเข้าใจได้ว่าเป็นดันเจี้ยนขนาดมหึมา หลังจากเข้าไปแล้ว ทุกๆ ช่วงระยะเวลาหนึ่ง จะมีการรีเฟรชหีบสมบัติของวิเศษที่ร่วงหล่นจากฟ้าออกมา ในขณะเดียวกันก็จะประกาศพิกัดของสิ่งเหล่านี้ เพื่อให้ลอร์ดของแต่ละประเทศมาแย่งชิงกัน ของวิเศษที่ร่วงหล่นจากฟ้านั้นเป็นการสุ่มทั้งหมด อาจจะเป็นทรัพยากร, กองทหาร, อุปกรณ์, หรือไอเทมแปลกประหลาดสารพัดชนิด เป็นต้น และนี่ก็คือรางวัลที่ให้ผลตอบแทนสูงที่สุดด้วยเช่นกัน เพราะเคยมีคน ได้รับไอเทมระดับเทพเจ้าจากของวิเศษที่ร่วงหล่นจากฟ้ามาแล้ว

ข้อสาม รางวัลจากกระดานจัดอันดับ ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดใช้ระบบคะแนนในการจัดอันดับ การสำรวจ, ฆ่ามอนสเตอร์, เก็บเกี่ยว และอื่นๆ การกระทำแทบจะทุกอย่าง ล้วนสามารถได้รับคะแนน ในกระดานจัดอันดับบุคคล ยิ่งคะแนนสูง ตอนสรุปผลสุดท้ายก็จะยิ่งได้รับรางวัลมาก

ในกระดานจัดอันดับประเทศ จะนำคะแนนของลอร์ดทุกคนในประเทศนั้นๆ มารวมเข้าด้วยกัน ยิ่งอันดับสูง รางวัลก็จะยิ่งอุดมสมบูรณ์มากขึ้น ส่วนหลิงหยุน เขาตั้งเป้าหมายเอาไว้แล้ว ว่าจะต้องคว้าอันดับหนึ่งทั้งในกระดานจัดอันดับบุคคลและกระดานจัดอันดับประเทศมาครองให้จงได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกระดานจัดอันดับบุคคล เขาใกล้จะเข้าสู่สมรภูมิระดับสองอยู่รอมร่อแล้ว ก่อนไปขอคลั่งทิ้งท้ายสักตั้ง มันก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง! ดังนั้น กิจกรรมทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดในครั้งนี้ หลิงหยุนจะต้องทุ่มเทกำลังทั้งหมดที่มี ฆ่า ฆ่า ฆ่า ให้เหี้ยน!

อะแฮ่ม กลับมาเข้าเรื่องกันต่อดีกว่า ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดไม่ใช่กิจกรรมบังคับ ลอร์ดทุกคนสามารถเลือกได้เอง ว่าจะเข้าไปในทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดหรือไม่ และจำนวนครั้งในการเข้าไปก็ไม่มีขีดจำกัด ตอนนี้ ช่องทางในการเข้าไปก็ถูกเปิดออกแล้ว หลิงหยุนไม่อยากเสียเวลา จึงรีบเรียกให้เหล่าฮีโร่มาเข้าแถวรวมตัวกันทันที จากนั้นก็เลือกที่จะเข้าสู่ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุด ท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ที่ดังขึ้น เบื้องล่างของดินแดนอาณาจักรแห่งความตาย มิติเกิดการบิดเบี้ยว ปากขนาดยักษ์อ้าออก กลืนกินเกาะเริ่มต้นเข้าไปในพริบตา

รอจนปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง พวกหลิงหยุนก็เดินทางมาถึงโลกที่มืดสลัวแห่งหนึ่งแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุด ตำแหน่งปัจจุบันของคุณคือเขต 1 โปรดเริ่มต้นการสำรวจของคุณได้เลย"

สิ้นเสียงแจ้งเตือน หลิงหยุนก็รีบเปิดแผนที่ขึ้นมาดูทันที ทะเลดาวไร้ที่สิ้นสุดมีแผนที่เตรียมไว้ให้ แต่แผนที่ที่ติดมาด้วยนั้น สามารถแสดงได้แค่ตำแหน่งของตัวเอง และทรัพยากรในรัศมีที่แคบมากๆ แคบซะจนหมายังไม่ใช้เลย ดังนั้น สิ่งที่หลิงหยุนเปิดใช้งานก็คือแผนที่ดวงตาแห่งเทพ ในชั่วพริบตา ทุกสรรพสิ่งในรัศมี 1 ล้านกิโลเมตรโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ล้วนถูกเปิดเผยอยู่ในสายตาทั้งสิ้น

ซึ่งในนั้นก็รวมถึงทรัพยากรต่างๆ, ฝ่ายเดียวกัน, ฝ่ายศัตรู, และพิกัดของมอนสเตอร์ด้วย แต่หลิงหยุนไม่ได้พิจารณาดูอย่างละเอียดนัก ที่นี่เป็นเพียงแค่เขต 1 เท่านั้น ไม่เพียงแต่ทรัพยากรจะน้อยจนน่าสงสารแล้ว การแข่งขันก็ยังสูงอีกต่างหาก มองไปทางไหนก็มีแต่ลอร์ดเต็มไปหมด ไม่ค่อยเหมาะกับสถานะของหลิงหยุนสักเท่าไหร่ ดังนั้น การที่หลิงหยุนดูแผนที่ในตอนนี้ ก็เพื่อค้นหาตำแหน่งของเขต 2 จากนั้นก็จะบินตรงไปยังเขต 2 เลย เพียงไม่นาน ก็กำหนดพิกัดได้สำเร็จ หลิงหยุนอัญเชิญประตูมิติแห่งความว่างเปล่าออกมา ขับเคลื่อนเกาะเริ่มต้นพุ่งทะยานเข้าไปข้างในทันที