บทที่ 150 พบทางเข้า
บทที่ 150 พบทางเข้า
บทที่ 150 พบทางเข้า
มิน่าเชื่อว่าจะมีจระเข้คมดำถึงสองตัว!
ตัวที่สองใหญ่กว่าตัวแรกเสียอีก หลังจากฟาดวงแหวนกระเด็นไป มันก็เร่งปราณคุ้มกายต้านมีดบินสิบสองเล่ม
มันคำรามกึกก้อง พ่นรังสีกระบี่เข้าใส่เถี่ยเจิ้นมิลดละ พร้อมพุ่งกายหมายจะงับเถี่ยเจิ้นให้จมเขี้ยว
ตัวแรกที่มุดลงไปก็พุ่งสวนขึ้นมาประดุจขุนเขาถล่ม ทั้งบนและล่างรุมกินโต๊ะเถี่ยเจิ้นเพียงผู้เดียว
"สู้สองตัวข้ามิไหวหรอก!" เถี่ยเจิ้นรีบถอยร่นหนีอย่างรวดเร็ว
ทว่าจระเข้ทั้งสองกลับติดตามประชั้นชิด มิยอมให้เขาสร้างระยะห่างได้เลย
"เชี่ยแล้ว!" เถี่ยเจิ้นสบถคำติดปากของอี้หมิงออกมา
"ฟัน!"
ชิงหยางจื่อคำราม มังกรกระบี่สีเขียวพลันเร่งความเร็วประดุจพายุหมุน พุ่งเข้าใต้ท้องจระเข้ตัวที่สอง
รังสีกระบี่มหาศาลเชือดเฉือนปราณคุ้มกายจนสั่นไหว จนมันต้องละทิ้งเถี่ยเจิ้นเพื่อป้องกันตัวและมุดลงน้ำไป
เมื่อเหลือเพียงตัวเดียว เถี่ยเจิ้นจึงเริ่มโต้กลับ เขาชักดาบยาวที่ซ่อนอยู่ในด้ามร่มออกมา
"ย้าก!"
ปราณดาบอันเกรียงไกรพุ่งทะยานยาวนับสิบจั้ง สับลงที่ส่วนหัวอันแข็งแกร่งของจระเข้คมดำอย่างจัง
วิชา 《คัมภีร์มหาวีระอำนาจ》 เน้นพลังกดทับอันมหาศาล เถี่ยเจิ้นทุ่มกำลังสุดตัวจนจระเข้กระเด็นไปไกล
อวี้เฉียวฉวยโอกาสนั้น บุกเข้าซ้ำเติมด้วยกระบี่หยกขาว เจาะทะลวงปราณคุ้มกายและสร้างแผลลึกหลายจุด
ทันใดนั้น เจตจำนงกระบี่อันสูงส่งพลันปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ
แสงกระบี่สีทองเจิดจ้าพุ่งลงมาจากนภาประดุจทัณฑ์สวรรค์ ทะลวงเข้าดวงตาซ้ายของจระเข้คมดำ
บดขยี้สมองของมันจนกลายเป็นเศษเนื้อภายในพริบตา
"ตูม!"
ร่างไร้วิญญาณร่วงลงสู่หนองน้ำ อี้หมิงในชุดเขียวค่อยๆ ร่อนลงพยุงร่างจระเข้ขึ้นมา
ช่างเป็นนิสัยชอบชุบมือเปิบที่แก้มิหายจริงๆ ...
"เพลงกระบี่ยอดเยี่ยม!" ชิงหยางจื่อที่ยังพัวพันกับอีกตัวเอ่ยชม
เถี่ยเจิ้นและอวี้เฉียวหาได้คิดว่าอี้หมิงมาชุบมือเปิบไม่ ในเมื่อตบะสูงกว่า ย่อมต้องมองหาจังหวะสังหารที่เฉียบคมที่สุด
ความเยือกเย็นและความแม่นยำเยี่ยงนี้ หาใช่ใครก็ทำได้!
หลังจากการต่อสู้อีกครู่ใหญ่ จระเข้ตัวที่สองก็ถูกรุมสังหารลงโดยฝีมือของทั้งสี่ท่าน
"เกล็ดมันแข็งนัก หนามเกล็ดก็ใช้สร้างรังสีกระบี่ได้ คงสร้างอาวุธระดับสวนชั้นยอดได้แน่" ชิงหยางจื่อเอ่ย
อี้หมิงพยักหน้าพลางเก็บศพจระเข้ทั้งสองไว้ ก่อนจักมองไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
"ทางเข้าแหล่งเร้นลับควรอยู่แถวนั้น ใต้หน้าผาศิลาทางทิศตะวันตก"
พวกเขากระจายตัวกันค้นหาใต้โคลนตม เถี่ยเจิ้นใช้พายุร่มปัดเป่าโคลน อี้หมิงและอวี้เฉียวใช้ฝ่ามือปราณขุดค้น
"พบแล้ว!"
เถี่ยเจิ้นตะโกน มุกดำที่ร่มแผ่ม่านพลังผลักโคลนออกจนเกิดอุโมงค์วงกลมลึกลงไป
ที่ก้นหนองน้ำ มีถ้ำมืดมิดอยู่ข้างเนินดินขนาดย่อม มีปราณวิญญาณแผ่ออกมาจางๆ
"ค่ายกลคุ้มกันพังทลายลงจริงๆ ด้วย" ชิงหยางจื่อมองดูธงค่ายกลที่หักสะบั้นรอบปากถ้ำ
"มันคือค่ายกลระดับสวนขั้นกลาง" อี้หมิงวิเคราะห์
"ข้าเชี่ยวชาญเพียงระดับสวนขั้นต่ำเท่านั้น" เขาออกตัวก่อน เพราะตำราที่ได้มายังมิถึงขั้นสูง
"มิเป็นไร การทำลายค่ายกลด้วยกำลังคือวิถีของพวกเรานักพรตพเนจรอยู่แล้ว" ชิงหยางจื่อหัวเราะ