ตอนที่ 366 ฉลองชัยในเมืองหลูเจียง!(ฟรี)

ตอนที่ 366 ฉลองชัยในเมืองหลูเจียง!

เล่งโฉตะโกนสั่งการ "กลองศึก! ทั้งกองทัพเตรียมพร้อม!"

เสียงกลองรบดังกระหึ่ม ทัพกังตั๋งโห่ร้องก้องฟ้า เรือพุ่งเข้าหากองทัพกาเซี่ยงดั่งลูกธนู

กาเซี่ยงยืนที่หัวเรือ มองทัพเล่งโฉที่ถาโถมเข้ามา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า ราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือ

"เล่งโฉ ขุนพลผู้นี้ก็นับว่าเป็นยอดคน ครั้งนี้คงต้องออกแรงจริงจังเสียแล้ว" กาเซี่ยงพึมพำ แววตาฉายความตื่นเต้น

แต่ในจังหวะที่สองทัพจะปะทะกัน เล่งโฉกลับชูดาบสั่งหยุดทัพ เขาจ้องกาเซี่ยงเขม็ง ตะโกนลั่น "กาเซี่ยง! ลูกข้าอยู่ที่ไหน! เจ้าเอาไปขังไว้ที่ใด!?"

กาเซี่ยงแววตาเป็นประกาย ไม่คิดว่าจะเจอพ่อของเล่งทองที่นี่ นี่เป็นโอกาสดีงาม!

กาเซี่ยงยิ้มตอบ "แม่ทัพเล่งโฉ กังตั๋งช่างมียอดคนมากมาย ที่เราเจอกันก็นับเป็นวาสนา ส่วนลูกท่านน่ะรึ? อ๋อ... ไอ้เด็กอวดดีที่ข้าจับได้ที่เกงจิ๋ว คงเป็นลูกท่านสินะ?"

เล่งโฉคิ้วขมวด ไม่พูดพร่ำทำเพลง จ้องกาเซี่ยงตาเขียว "กาเซี่ยง ข้าได้ยินกิตติศัพท์ความเหี้ยมโหดของเจ้ามานาน ข้าจะไม่เปิดช่องให้เจ้าใช้แผนชั่วหรอก วันนี้มาตัดสินกันที่หลูเจียงนี่แหละ!"

กาเซี่ยงหัวเราะเบาๆ "เล่งโฉ เจ้าคิดว่ารีบร้อนรบ แล้วจะรอดพ้นแผนข้ารึ?"

เล่งโฉหน้าตาย กำดาบแน่น เดินไปที่หัวเรือ "ฮึ! ข้าเตรียมพร้อมมาแล้ว กาเซี่ยง อย่าคิดว่าเล่ห์กลของเจ้าจะชนะความกล้าหาญที่แท้จริงได้"

กาเซี่ยงยิ้มมุมปาก ไม่โต้ตอบ โบกมือวูบหนึ่ง ทัพหลังเริ่มแปรขบวน

ทันใดนั้น... หมอกหนาทึบ ก็ลอยขึ้นมาจากผิวน้ำอย่างน่าพิศวง! ทัศนวิสัยพร่ามัวไปหมด

เล่งโฉหน้าเปลี่ยนสี "กาเซี่ยง! เจ้าเป็นปีศาจรึไง!"

กาเซี่ยงยิ้มไม่ตอบ ใครที่ไม่เคยไปโลกหงฮวงจะไปรู้อะไร นี่มันแค่วิชาเรียกลมเรียกฝนพื้นฐาน!

ในม่านหมอก เล่งโฉรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล เขาต้องระวังตัวแจ

ทันใดนั้น สมองเขาก็แล่นปรู๊ด "พลธนู! ยิงไปข้างหน้า! เป้าหมายทัพกลางข้าศึก!"

ลูกธนูแหวกหมอกพุ่งใส่ค่ายกาเซี่ยงอย่างแม่นยำ

กาเซี่ยงคิ้วขมวด ไม่นึกว่าเล่งโฉจะจับตำแหน่งเก่งขนาดนี้

"สัญชาตญาณสัตว์ป่าชัดๆ" กาเซี่ยงคิด "วันนี้คงไม่ง่ายเหมือนที่คิด แต่โชคดีที่ข้าเตรียมแผน 'แกล้งแพ้' ไว้แล้ว"

สองทัพปะทะกันในหมอก ดุเดือดเลือดพล่าน

เล่งโฉแสดงฝีมือบัญชาการรบยอดเยี่ยม แม้จะอยู่ในหมอกที่กาเซี่ยงสร้าง ก็ยังสั่งการต้านทานและรุกไล่ทัพกาเซี่ยงได้

กาเซี่ยงเห็นท่าทีเหมาะสมแล้ว จึงสั่งถอยทัพ

ในสายตาทหารกังตั๋ง ดูเหมือนความห้าวหาญของเล่งโฉจะกดดันจนกาเซี่ยงต้องหนีหัวซุกหัวซุน

เล่งโฉมองทัพกาเซี่ยงที่หายลับไปในหมอก รู้ดีว่านี่เป็นชัยชนะชั่วคราว

"กาเซี่ยง ไม่ว่าเจ้าจะมาไม้ไหน ข้าก็จะรักษาหลูเจียงไว้ให้ได้!" เล่งโฉปฏิญาณ

เขาสูดหายใจลึก ตะโกนก้อง "พี่น้องทั้งหลาย! เพื่อกังตั๋ง สู้ตาย!"

เสียงโห่ร้องรับดังสนั่น

การรบดำเนินไปหลายชั่วโมง เล่งโฉเสียหายหนัก แต่ก็กดดันจนทัพกาเซี่ยงดูเหมือนจะเพลี่ยงพล้ำ

สุดท้าย กาเซี่ยงสั่งถอยทัพจริงๆ

เล่งโฉไม่ไล่ตาม สั่งจัดทัพ รักษาคนเจ็บ เก็บศพเพื่อนทหาร

หลังจบศึก เล่งโฉยืนริมน้ำ มองผิวน้ำที่แดงฉาน ในใจสับสน

เขาชนะ... แต่ทำไมรู้สึกเหมือนกาเซี่ยงกำลัง "เล่นละคร"? ทหารฝ่ายนั้นเก่งกาจขนาดนั้น ทำไมถึงถอยง่ายๆ?

ช่างเถอะ คิดมากไปก็ปวดหัว

ซุนกวนออกมาต้อนรับเล่งโฉด้วยตัวเอง ตบไหล่เขาอย่างชื่นชม "ฮ่าฮ่าฮ่า! ยอดเยี่ยมมากแม่ทัพเล่งโฉ! สมกับเป็นขุนพลเก่าแก่แห่งกังตั๋ง ศึกเดียวก็ไล่กาเซี่ยงกระเจิง สร้างชื่อให้กังตั๋งเกรียงไกร!"

ในเมืองหลูเจียง งานเลี้ยงฉลองชัยถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่ เหล่าขุนนางต่างโล่งใจที่ชนะศึกแรก

ซุนกวนชูจอกเหล้า "แม่ทัพเล่งโฉกล้าหาญชาญชัย เป็นโชคของกังตั๋งจริงๆ! ชัยชนะวันนี้ ยกความดีความชอบให้ท่าน!"

เล่งโฉยิ้มบางๆ แม้ในใจยังกังวล แต่ท่ามกลางคำสรรเสริญ เขาก็อดภูมิใจไม่ได้ ยกจอกเหล้าขึ้น "ขอบพระคุณนายท่าน เล่งโฉยินดีบุกน้ำลุยไฟเพื่อกังตั๋ง"

ขุนนางทั้งหลายต่างยกจอกคารวะ

บรรยากาศรื่นเริงทำให้เล่งโฉลืมความกังวลไปชั่วขณะ