บทที่ 13 ลิ้มรสสิ่งสวยงาม

บทที่ 13 ลิ้มรสสิ่งสวยงาม

ผลลัพธ์ก็ยังไม่แน่ชัด แถมซามุยจะยอมให้ไหมก็เป็นอีกเรื่อง

เขาทำแบบนี้ก็เพื่อ... เปิดช่องทาง

ใช่แล้ว แค่เปิดช่องทางเท่านั้น

คิโยชิรู้ตัวดีว่าสถานะและระดับความสามารถของเขาในตอนนี้ยังไม่มากพอที่จะไปเรียกร้องของมีค่าระดับสูงจากเงื้อมมือของคุโมะงาคุเระได้

สู้ยอมลดตัวลงมาหน่อยแล้วขอผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ที่ดูไม่สลักสำคัญอะไรยังจะดีซะกว่า

การใช้วิชานินจาระดับ D มาเป็นข้อต่อรองจะไม่ทำให้ซามุยรู้สึกถูกคุกคาม และจะไม่ทำให้เธอเกิดความระแวงด้วย

นี่คือการหยั่งเชิงเพื่อดูว่าเส้นตายของซามุยอยู่ตรงไหน

คิโยชิยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แสงไฟสลัวด้านหลังทอดเงาของเขาให้เหยียดยาวออกไป

"ไว้เจอกันใหม่นะ คุณซามุย"

คิโยชิยัดม้วนคัมภีร์ลงในกระเป๋าเก็บอุปกรณ์นินจาเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นก่อนจะเดินจากไป

เรื่องนี้มันยังไม่จบแค่นี้หรอก

ครั้งนี้ได้วิชาระดับ D งั้นความจริงใจในครั้งหน้าก็ต้องมีมูลค่าสูงขึ้นกว่านี้สิ

ถึงจะสามารถทำให้เนตรวงแหวนของเขาเกิดอารมณ์... พลุ่งพล่านได้

...

ก่อนกลับ คิโยชิไม่ลืมที่จะสั่งซูชิใส่กล่องกลับบ้านไปด้วย

ระหว่างทางกลับบ้านที่เดินมาได้ครึ่งทาง จู่ๆ ก็มีใครบางคนเดินมาชนเขาเข้าอย่างจัง

กล่องซูชิในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังแหมะ

"ขอโทษที ขอโทษจริงๆ นะ"

เด็กสาวผมหยักศกที่มีแก้มยุ้ยๆ รีบละล่ำละลักขอโทษ

"เดี๋ยว... เดี๋ยวฉันจะซื้อซูชิชดใช้ให้นะ"

ยูฮิ คุเรไน มองดูข้าวปั้นและหน้าซูชิที่หล่นกระจายเกลื่อนพื้นแล้วหันไปขอโทษคนที่เธอเพิ่งเดินชน

แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมามองชัดๆ ว่าเป็นใคร เธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอนั่นเอง

"อ้าว... คิโยชิคุงเหรอ ขอโทษจริงๆ นะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ยูฮิ คุเรไน"

คิโยชิส่ายหน้า

ซูชิกล่องนี้ก็เป็นแค่ข้ออ้างบังหน้าของเขาเท่านั้นแหละ

ไปร้านซูชิทั้งทีก็ต้องมีเหตุผลเนียนๆ สิ ขืนไปตั้งนานแล้วเดินตัวเปล่าออกมามันก็ดูแปลกๆ ใช่ไหมล่ะ

คราวก่อนเขาขลุกอยู่ในนั้นตั้งนาน แต่คราวนี้เข้าไปแค่ไม่กี่นาที

การซื้อซูชิติดมือออกมาด้วยจะช่วยหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครมาสงสัยได้

"ไม่ได้สิ ฉันต้องซื้อซูชิแบบเดียวกันมาชดใช้ให้เธอให้ได้"

คุเรไนยืนกราน เธอพูดเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะพาคิโยชิไปซื้อซูชิชดใช้ให้ได้

"นี่มันก็ดึกป่านนี้แล้ว ร้านเขาน่าจะปิดแล้วล่ะ"

"เธอซื้อมาจากร้านซูชิที่อยู่ตรงถนนเส้นหลังฝั่งซ้ายมือใช่ไหม"

"อืม"

"มิน่าล่ะ ร้านนั้นพอตกเย็นเขาก็ปิดแล้วจริงๆ ด้วย"

คุเรไนก้มหน้าหงุดรู้สึกผิดและทำตัวไม่ถูก

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่โรงเรียนนินจา เธอยังแอบคิดอยู่เลยว่าคิโยชิเบิกเนตรวงแหวนได้ ถ้ามีโอกาสก็อยากจะลองพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องคาถาลวงตากับเขาดูสักครั้ง

แต่พอมาวันนี้ดันเดินชนซูชิของเขาจนเละเทะไปหมด แบบนี้มันเท่ากับไปล่วงเกินเขาชัดๆ

"เธอเลี้ยงอย่างอื่นชดใช้แทนก็ได้นะ"

คิโยชิเสนอ

ดวงตาของคุเรไนเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรีบพยักหน้าตกลงตามข้อเสนอของคิโยชิทันที

สิบนาทีต่อมา

ทั้งสองคนก็มานั่งอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เธอสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะอย่างชำนาญแล้วยื่นเมนูให้คิโยชิ

คิโยชิเปิดเมนูดูก็พบว่ามีแต่สารพัดเมนูปลาทั้งนั้น

และเมนูที่มีเยอะที่สุดก็คือสารพัดวิธีทำอาหารจากปลาหมึกยักษ์

คิโยชิสุ่มสั่งมาจานหนึ่งแล้ววางเมนูไว้ข้างโต๊ะ

รอไม่นาน อาหารที่พวกเขาสั่งก็ทยอยมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

จานที่ใหญ่ที่สุดคือปลาหมึกยักษ์วาซาบิ

ในหนังสือข้อมูลระบุเอาไว้ว่าของโปรดของยูฮิ คุเรไนก็คือเหล้าโชจู วอดก้า และปลาหมึกยักษ์วาซาบิ

ส่วนของที่เกลียดที่สุดก็คือเค้ก

"คิโยชิคุง คนตระกูลอุจิวะพอเบิกเนตรแล้ว ความสามารถด้านคาถาลวงตาก็จะแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหมจ๊ะ"

คุเรไนคีบปลาหมึกยักษ์วาซาบิเข้าปากแล้วเอ่ยถาม

"มันก็ช่วยเสริมพลังให้ได้บ้างนั่นแหละ แต่สุดท้ายจะเก่งแค่ไหนมันก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของแต่ละคนอยู่ดี"

คิโยชิมองหน้าคุเรไนแล้วตอบกลับ

เนตรวงแหวนช่วยเสริมพลังคาถาลวงตาได้จริง แต่มันก็มีขีดจำกัดของมัน

ถ้าตัวผู้ใช้เนตรมีความเชี่ยวชาญด้านคาถาลวงตาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เนตรวงแหวนก็จะยิ่งทำให้คาถาลวงตานั้นทรงพลังมากขึ้นไปอีก

ยกตัวอย่างเช่นคาคาชิกับคุเรไนในหนังสือข้อมูลรินโนะโช

ค่าพลัง 'ลวงตา' ของคุเรไนเต็ม 10 แต่คาคาชิที่มีเนตรวงแหวนสามลูกน้ำกลับมีค่าพลัง 'ลวงตา' แค่ 8 เท่านั้น

เวลาคาคาชิใช้เนตรวงแหวน เขาเอาไปใช้ก๊อปปี้วิชาชาวบ้านเก่งกว่าเอาไปใช้คาถาลวงตาตั้งเยอะ

"งั้น... คิโยชิคุง พอจะมีเวลาว่างมาแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องคาถาลวงตากับฉันบ้างไหมจ๊ะ"

ดวงตาสีแดงคู่สวยของคุเรไนจ้องมองมาที่คิโยชิอย่างมีความหวัง

ถ้าเป็นไปตามที่คิโยชิบอก ทฤษฎีของเธอก็ถูกต้องเป๊ะเลย

ขอแค่เธอพยายามให้มากพอ เธอก็สามารถเก่งเทียบชั้นกับพวกอุจิวะที่มีเนตรวงแหวนได้ และจะได้กอบกู้ชื่อเสียงด้านวิชาลวงตาให้พ่อของเธอด้วย

"ได้สิ แต่วันหลังนะ พรุ่งนี้ฉันมีคิวประลองจับคู่กับโอบิโตะ แถมเลิกเรียนก็ต้องไปฝึดคุมจักระเพื่อเรียนวิชานินจาอีก"

คิโยชิกวาดสายตามองรูปลักษณ์ของคุเรไนอย่างพิจารณา

น่ารักดีแฮะ

นี่คือคำวิจารณ์จากใจของคิโยชิ

แต่เขาชอบคุเรไนในตอนโตมากกว่า เพราะตอนนั้นเธอจะกลายเป็นพี่สาวทรงเสน่ห์ที่เปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูด

การได้ลิ้มรส 'สิ่งสวยงาม' แบบนั้น คงจะให้รสสัมผัสที่พิเศษไม่หยอกเลยทีเดียว

คิโยชิสัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่หมุนวนอยู่ในตาซ้าย

แน่นอนว่าตอนนี้มันยังเร็วเกินไป

การได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องวิชาลวงตากับคุเรไนในวัยนี้ก็ถือว่าไม่เลวเหมือนกัน

คาถาลวงตาของตระกูลอุจิวะส่วนใหญ่มักจะพึ่งพาเนตรวงแหวนเป็นหลัก พวกเขาไม่ค่อยถนัดใช้คาถาลวงตาด้วยวิธีอื่นสักเท่าไหร่

การที่ตระกูลยูฮิสามารถยืนหยัดเป็นตระกูลที่เชี่ยวชาญด้านคาถาลวงตาได้ทั้งที่มีตระกูลอุจิวะค้ำคออยู่

ก็ย่อมต้องมีไม้เด็ดซ่อนอยู่บ้างแหละ

"เย้ ดีใจจังเลย"

คุเรไนหลับตาปี๋จนตาหยีเป็นรูปสระอิ

เธอรู้สึกประทับใจคิโยชิที่เป็นคนคุยง่ายและเป็นกันเองสุดๆ

แถมยังแอบคิดในใจว่านินจาจากแคว้นสายฟ้านี่น่าจะเป็นคนคุยง่ายแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ

โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าจริงๆ แล้วทำไมคิโยชิถึงได้ยอมรับปากเธออย่างง่ายดายขนาดนี้

…………

ณ ห้องลับลึกสุดในร้านซูชิ

"ท่านซามูโดะคะ"

ซามุยรายงานตัวด้วยความเคารพ

"โยซึกิ คิโยชิ มาแล้วเหรอ"

ซามูโดะถาม

"...เขามาขอคัมภีร์วิชานินจาระดับ D ไปม้วนหนึ่งค่ะ"

ซามุยลังเลเล็กน้อยก่อนจะเล่าเรื่องที่คิโยชิได้วิชา 'คาถาสายฟ้า กายาเหล็ก' ไปให้ซามูโดะฟังคร่าวๆ

แต่เธอไม่ได้เล่าความจริงทั้งหมด เธอเลี่ยงไปบอกว่าโยซึกิ คิโยชิ รู้สึกไม่พอใจกับคัมภีร์ม้วนแรกที่ได้ไป

โดยจงใจข้ามประเด็นที่คิโยชิเอาคำพูดของเธอมาใช้เป็นข้ออ้างไปซะสนิท

ด้วยนิสัยที่เยือกเย็นของเธอ ทำให้สีหน้าของเธอราบเรียบไร้ที่ติราวกับกำลังเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป

"ดีมาก ต่อไปนี้เธอรับหน้าที่สานสัมพันธ์กับโยซึกิ คิโยชิต่อไปนะ ต้องดึงตัวเขามาอยู่ฝั่งคุโมะงาคุเระให้ได้ล่ะ"

ซามูโดะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ความสนใจของเขาพุ่งเป้าไปที่การขอคัมภีร์เพิ่มของคิโยชิ

การที่โยซึกิ คิโยชิ เริ่มเรียกร้องอะไรบ้างนั่นแหละคือสัญญาณที่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น นินจามักจะค้นหาสไตล์การต่อสู้ที่เหมาะกับตัวเองเจอในช่วงเริ่มต้นของการเป็นนินจานี่แหละ

พอคิโยชิเริ่มคุ้นเคยกับการใช้วิชาสายฟ้า เขาก็จะต้องดิ้นรนกลับมาขอวิชาเพิ่มจากพวกเธออีกแน่นอน

วิชาสายฟ้าของตระกูลอุจิวะก็ใช่ว่าจะแย่ แต่มันก็เทียบไม่ได้กับคุโมะงาคุเระที่มีชื่อเสียงโด่งดังด้านวิชาสายฟ้ามาอย่างยาวนานหรอก

สิ่งที่ตระกูลอุจิวะเชี่ยวชาญที่สุดคือวิชาไฟต่างหาก ตราประจำตระกูลของพวกเขาก็คือพัดกระดาษ

ซึ่งแฝงความหมายถึงผู้ควบคุมเปลวเพลิงนั่นเอง

"ขีดจำกัดสายเลือดของอุจิวะจะต้องช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้หมู่บ้านเราได้อย่างแน่นอน"

ซามูโดะหยิบซูชิบนโต๊ะในห้องลับเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

ถ้างานนี้สำเร็จและได้ความดีความชอบ เขาก็คงไม่ต้องมาทนเป็นสายลับรับงานเสี่ยงตายแบบนี้อีกแล้วใช่ไหม

ถ้าไม่ใช่เพราะอยากจะเลื่อนขั้นในหมู่บ้านและกะจะมาเก็บเกี่ยวผลงานสวยๆ กลับไป มีหรือที่เขาจะยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงตายแฝงตัวอยู่ในโคโนฮะ พลาดพลั้งขึ้นมาก็กลายเป็นหมากที่ถูกทิ้งเอาง่ายๆ

"รับทราบค่ะ แล้วก็ท่านซามูโดะคะ... ฉัน..."

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซามุยก็กัดริมฝีปากแน่น เธอรู้สึกว่าสารภาพความจริงออกไปเลยน่าจะดีกว่า