บทที่ 11 - คุณซามุย คงไม่อยากให้...

บทที่ 11 - คุณซามุย คงไม่อยากให้...

โคโนฮะเพิ่งจะก่อตั้งหมู่บ้านมาได้ไม่กี่สิบปี ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อนก็ยังคงเป็นยุคเซ็นโกคุที่แต่ละตระกูลนินจาห้ำหั่นกันเองอยู่เลย

ด้วยเหตุนี้จึงมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงปะปนอยู่มากมาย

ในทีมหกที่จิไรยะเป็นคนนำทีมซึ่งก็คือทีมของมินาโตะนั้น เอาจริงๆ แล้วมีเด็กผู้ชายผิวสีเข้มที่มีริมฝีปากหนาเหมือนไส้กรอกรวมอยู่ด้วย

เรื่องนี้เคยถูกกล่าวถึงในนิยาย มินาโตะชินเด็น ภาคพายุหมุนในวังน้ำวน ซึ่งเนื้อหาหลักๆ จะเล่าถึงการที่มินาโตะคิดค้นกระสุนวงจักรและ... ความรู้สึกอึดอัดใจของคุชินะตอนที่อยู่ในหมู่บ้าน

"คิโยชิ นายจะเป็นคนของหมู่บ้านคุโมะงาคุเระตลอดไป"

ซามูโดะหยุดพูดไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยต่อ

"ถ้านายเต็มใจล่ะก็ หลังจากที่นายเรียนจบและออกไปทำภารกิจครั้งแรก พวกเราก็สามารถพานายหนีออกไปได้เลย เมื่อถึงตอนนั้นนายจะได้เข้าไปอยู่ในคุโมะงาคุเระและได้รับการฝึกฝนอย่างดีที่สุดจากพวกเรา"

สถานการณ์ในตอนนี้กำลังตึงเครียด กลิ่นอายของสงครามโลกนินจาครั้งที่สามเริ่มคุกรุ่น นี่จึงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนักที่จะพาตัวคิโยชิหลบหนี

ต้องรอให้สถานการณ์วุ่นวายกว่านี้อีกสักหน่อย

"แล้วนายก็จะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลอุจิวะคนแรกของคุโมะงาคุเระไงล่ะ"

ซามูโดะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

แต่คิโยชิกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วยเลยสักนิด

คิโยชิไม่หลงกลหรอกนะ พวกชอบวาดฝันหลอกใช้คนอื่นแบบนี้เขาเจอมาเยอะแล้ว

"แต่ตระกูลอุจิวะก็ดูแลฉันดีมากแถมยังสอนวิชานินจาประจำตระกูลให้ฉันด้วยนะ"

คิโยชิพูดเป็นนัยๆ

ซามูโดะเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของคิโยชิทันที หมอนี่กำลังโก่งราคาอยู่ชัดๆ

"ท่านไรคาเงะให้ความสำคัญกับนายมากเลยนะ ถึงขนาดอนุญาตให้พวกเรานำคัมภีร์วิชานินจาติดตัวมาด้วยเลยล่ะ"

ซามูโดะหยิบคัมภีร์ม้วนหนึ่งออกมา

คิโยชิรับมาเปิดดู มันคือคัมภีร์วิชานินจาระดับ D ที่มีชื่อว่า คาถาสายฟ้า ดัชนีอัสนี

ระดับของวิชานินจาไม่ได้บ่งบอกถึงอานุภาพทำลายล้าง แต่หมายถึงระดับความยากในการเรียนรู้ต่างหาก

ระดับ E คือวิชาพื้นฐานที่นักเรียนนินจาทั่วไปสามารถเรียนรู้ได้ ระดับ D คือวิชาที่เกะนินสามารถเรียนรู้ได้

ไล่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ ระดับ C คือวิชาสำหรับจูนิน ระดับ B คือวิชาสำหรับโจนิน

ส่วนวิชาที่อยู่ในระดับสูงกว่านี้ก็แทบจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับนินจาทั่วไปอีกต่อไปแล้ว

โจนินธรรมดาๆ คนหนึ่งทั้งชีวิตอาจจะเรียนรู้วิชาระดับ B ได้แค่ไม่กี่วิชาเท่านั้น

วิชาระดับ A ถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่วิชาต้องห้ามไปแล้ว มันคือวิชานินจาขั้นสูงลิบลิ่ว

วิชาระดับนี้ไม่ได้วัดกันที่ความสามารถในการเรียนรู้เพียงอย่างเดียว แต่มันต้องอาศัยสภาพร่างกายของนินจาเป็นปัจจัยหลักด้วย

วิชาต้องห้ามมักจะสูบพลังงานของผู้ใช้ไปอย่างมหาศาลหรืออาจส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อร่างกายจนถึงขั้นเสียชีวิตได้เลย นั่นหมายความว่าคนที่มีจักระน้อยแทบจะหมดสิทธิ์เรียนรู้วิชาระดับ A ไปโดยปริยาย

ถ้าใครสามารถใช้วิชาระดับ A ได้ คนคนนั้นจะกลายเป็นคนที่โดดเด่นเหนือกว่านินจาในระดับเดียวกันในพริบตา

ระดับของวิชานินจาอาจจะไม่ใช่ตัวกำหนดพลังทำลายล้างเสมอไป แต่วิชาที่เรียนรู้ได้ยากมักจะมีประสิทธิภาพสูงกว่าเสมอ

ส่วนวิชาระดับสูงสุดอย่างระดับ S นั้นถูกยกย่องให้เป็นสุดยอดวิชาไม้ตายและเป็นวิชานินจาระดับปรมาจารย์ไปแล้ว

คิโยชิอ่านเนื้อหาในคัมภีร์ คาถาสายฟ้า ดัชนีอัสนี คร่าวๆ รอบหนึ่งก็พบว่ามันทำได้แค่กระตุ้นเซลล์บริเวณนิ้วชี้กับนิ้วกลางเท่านั้น

แถมที่บอกว่าเป็นดัชนีอัสนี เอาเข้าจริงก็มีแค่กระแสไฟฟ้าเล็กๆ ที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็นวิ่งอยู่ปลายนิ้วเท่านั้นแหละ

เมื่อซามูโดะสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคิโยชิ เขาก็ยิ้มมุมปากจนตาหยีแล้วพูดขึ้น

"พวกเรามีสายข่าวอยู่ในโคโนฮะเยอะพอสมควรเลยล่ะ นาย... ยังไม่ได้รับการถ่ายทอดวิชานินจาอะไรจากตระกูลอุจิวะเลยด้วยซ้ำ จะทนอยู่ไปทำไมกัน ในเมื่อพวกนั้นไม่ยอมรับนายแต่พวกเราพร้อมอ้าแขนรับนายเสมอ ถ้าอยากได้วิชานินจามากกว่านี้ก็กลับไปที่คุโมะงาคุเระกับพวกเราสิ"

น้ำเสียงของซามูโดะเต็มไปด้วยความเย้ายวน ราวกับว่าถ้าคิโยชิปฏิเสธข้อเสนอนี้ เขาจะสูญเสียโอกาสครั้งยิ่งใหญ่ที่จะเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล

"งั้นขอฉันกลับไปคิดดูก่อนก็แล้วกัน"

คิโยชิพูดจบก็คว้าคัมภีร์แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

พวกคุโมะงาคุเระก็ไม่ได้โง่นี่นา ไม่มีทางที่พวกมันจะประเคนของดีๆ ให้เขาง่ายๆ หรอก

พวกมันก็แค่ใช้ของพวกนี้เป็นเหยื่อล่อให้เขาติดกับเท่านั้นแหละ

"ท่านซามูโดะคะ"

หลังจากที่คิโยชิเดินจากไป ซามูโดะก็เดินออกมาจากห้องลับและขึ้นไปยังชั้นสามของร้านซูชิ เขามองทอดสายตาลงมาเบื้องล่างเพื่อดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา

ตอนนี้ในร้านไม่ค่อยมีลูกค้าหลงเหลืออยู่แล้ว ร้านซูชิของพวกเธอจะเปิดให้บริการแค่ช่วงกลางวันและจะรีบปิดร้านตั้งแต่หัววันเสมอ

พนักงานคนอื่นๆ เริ่มเก็บกวาดทำความสะอาดร้าน ลูกค้าที่เหลืออยู่ประปรายก็ทยอยเดินออกจากร้านไปทีละคนสองคน

"ดูท่าทางโยซึกิ คิโยชิ ไม่น่าจะอยากกลับไปคุโมะงาคุเระนะคะ"

ซามุยวิเคราะห์สถานการณ์อย่างใจเย็น

เธอเป็นผู้หญิงที่ชอบใช้เหตุผลในการตัดสินปัญหาอยู่แล้ว

เมื่อกี้ซามูโดะพูดแทงใจดำไปว่าตระกูลอุจิวะไม่ยอมรับโยซึกิ คิโยชิ และยังไม่ได้สอนวิชานินจาอะไรให้เขาเลย

แต่นั่นมันก็แค่สถานการณ์ในตอนนี้เท่านั้นแหละ

ในอนาคตถ้าตระกูลอุจิวะมองว่าคิโยชิมีคุณสมบัติคู่ควร พวกเขาก็ต้องยอมถ่ายทอดวิชาให้เขาอยู่ดี

เธอไม่คิดว่าโยซึกิ คิโยชิ จะยอมทิ้งโอกาสทองแบบนี้ไปง่ายๆ หรอก การที่เธอกับซามูโดะมาเสียเวลาเกลี้ยกล่อมเขามันอาจจะเปล่าประโยชน์ด้วยซ้ำ

"ไม่หรอก อีกเดี๋ยวเขาก็ต้องยอมกลับไปเองนั่นแหละ"

ซามูโดะแสยะยิ้ม

ซามุยจะสงสัยก็ปล่อยให้สงสัยไปเถอะ

พี่ชายของเขาเป็นสายเหยี่ยวที่นิยมความรุนแรงในหมู่บ้านคุโมะงาคุเระ เขาจึงล่วงรู้ความลับภายในมาไม่น้อย

ตอนนี้โลกนินจากำลังระส่ำระสาย ทุกฝ่ายต่างเตรียมพร้อมรบ พวกพ้องในหมู่บ้านก็เริ่มไม่พอใจกับความสงบสุขจอมปลอมนี้แล้ว

กลุ่มสายเหยี่ยวกำลังรอคอยจังหวะที่เหมาะสมอยู่ ขอแค่มีโอกาสเมื่อไหร่ พวกเขาก็พร้อมจะจุดชนวนสงครามขึ้นมาอีกครั้งทันที

...

ทางด้านคิโยชิที่เดินห่างออกมาไกลแล้ว เขากำลังเดินปะปนกลมกลืนไปกับฝูงชนบนท้องถนน

สีหน้าของเขาถูกปกปิดเอาไว้ภายใต้เงามืดของยามราตรี ทำให้ดูสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ใดๆ

ในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ตาซ้ายของเขาก็เบิกโพลงขึ้น เผยให้เห็นเนตรวงแหวนลูกน้ำหนึ่งหยดที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

จักระชนิดพิเศษที่เรียกว่าพลังเนตรค่อยๆ ไหลเวียนไปทั่วดวงตา จากที่เคยมองเห็นร้านซูชิเป็นแค่จุดดำเล็กๆ ตอนนี้คิโยชิกลับสามารถมองเห็นพนักงานในร้านที่กำลังเก็บกวาดร้านได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ถึงแม้จะมีลูกน้ำแค่หยดเดียว แต่มันก็ช่วยเพิ่มระยะการมองเห็นของคิโยชิให้กว้างไกลขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ

เขาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนราวกับไปยืนอยู่ตรงหน้าเลยทีเดียว

ในเรื่องโบรูโตะ ซาราดะที่มีเนตรวงแหวนสามลูกน้ำ แค่เพ่งสมาธิรวบรวมพลังเนตรก็สามารถมองเห็น 'ไวรัส' ที่ลอยปะปนอยู่ในอากาศได้เลย

เนตรวงแหวนลูกน้ำหนึ่งหยดของคิโยชิในตอนนี้ก็สามารถมองเห็นสิ่งของที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งถึงสองร้อยเมตรได้สบายๆ เหมือนกัน

คิโยชิอ่านปากของซามูโดะกับซามุยจนเข้าใจทุกคำพูดที่ทั้งสองคนคุยกันหมดแล้ว

เขาก้มหน้าลงและส่ายหัวเบาๆ

"ตระกูลอุจิวะไม่ยอมรับฉัน แล้วหมู่บ้านคุโมะงาคุเระเคยยอมรับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปรายตามองผ่านร้านซูชิที่อยู่ไกลลิบ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ร่างอรชรของซามุยที่ยืนอยู่บนชั้นสาม

ไม่ว่าจะเป็นตระกูลอุจิวะหรือคุโมะงาคุเระ ก็ไม่ใช่สถานที่ที่คิโยชิจะฝากชีวิตไว้ได้ทั้งนั้น

การที่ตระกูลอุจิวะจัดการเรื่องของเขาอย่างระมัดระวังก็เพื่อป้องกันไม่ให้มีเคสแบบเขาเกิดขึ้นมาอีก

ถ้าพวกเขาจัดการเรื่องนี้พลาดจนทำให้ชื่อเสียงตระกูลต้องมัวหมอง คนที่มีสายเลือดอุจิวะหลงเหลืออยู่ข้างนอกแบบคิโยชิก็คงพยายามหลีกหนีให้ห่างจากโคโนฮะให้มากที่สุด

ตระกูลอุจิวะไม่อยากจะเสี่ยงกับเรื่องนี้

ส่วนคุโมะงาคุเระน่ะเหรอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกมันก็แค่อยากจะฮุบขีดจำกัดสายเลือดของอุจิวะไปเพิ่มความแข็งแกร่งให้หมู่บ้านตัวเองก็เท่านั้นแหละ แถมยังกะจะจับเขาไปทำเป็นพ่อพันธุ์ผลิตลูกอีกต่างหาก

มีแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อเขายันหยดสุดท้าย

ในหนังสือข้อมูลคัมภีร์จินโนะโชและหนังสือข้อมูลอื่นๆ ต่างก็ระบุเอาไว้ชัดเจนว่าคุโมะงาคุเระเป็นตระกูลนินจาที่ทำตัวเหมือนพวกมาเฟีย

แถมยังคลั่งไคล้... การสะสมกำลังทหารเป็นชีวิตจิตใจอีกต่างหาก

คิโยชิลูบคลำม้วนคัมภีร์ในมือ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความหยาบกระด้างของเนื้อกระดาษ

เขามองดูแผ่นหลังของซามุย แววตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์และลึกล้ำยากจะคาดเดา

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าเขาจะงัดลูกไม้มาตลบตะแลงเพื่อกอบโกยผลประโยชน์ให้ตัวเองบ้างมันก็คงไม่ผิดหรอกมั้ง

...

ในช่วงหลายวันต่อมา คิโยชิก็ใช้ชีวิตวนลูปอยู่แค่สามสถานที่

ไปโรงเรียนนินจา เลิกเรียนก็ไปฝึกซ้อม แล้วก็กลับบ้าน

จนกระทั่งเข้าสู่วันที่หก คิโยชิก็กลับมาที่ร้านซูชิแห่งนั้นอีกครั้ง

"คุณลูกค้า... วันนี้จะรับซูชิปลาหมึกอีกไหมคะ"

ซามุยเอ่ยถาม

แต่คำตอบของคิโยชิกลับไม่เหมือนคราวก่อน

"คุณซามุย คงไม่อยากให้เป็นเพราะคุณ แล้วทำให้ฉันต้องบาดหมางกับคุโมะงาคุเระหรอกใช่ไหม"