บทที่ 14 เธออยากจะฉีกถังซือเป็นชิ้นๆ

บทที่ 14 เธออยากจะฉีกถังซือเป็นชิ้นๆ

เด็กหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงินหอบหายใจหนักหน่วง ริมฝีปากเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เส้นผมหลุดลุ่ยยุ่งเหยิง ทว่ากลับดูงดงามและมีชีวิตชีวาราวกับดอกไห่ถัง

หมิงซีมองถังซือที่อยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย "ผมจำไม่ได้เลยว่าผมหรือตระกูลซ่งไปล่วงเกินคุณหนูถังซือตอนไหน... แค่กๆ..."

ถังหลินมองดูซ่งฉือ คิ้ว ตา ริมฝีปาก และจมูกของเขาล้วนประณีตงดงาม เมื่อมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ที่ริมฝีปาก เขากลับดูมีความงามอันเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้เพียงแค่ออกแรงแตะ

ความงามที่แสนบอบช้ำ!

จู่ๆ คำคำนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว และถังหลินก็เกิดความรู้สึกอยากจะย่ำยีเด็กหนุ่มรูปงามตรงหน้าขึ้นมาจริงๆ แต่ทันทีที่ความคิดนั้นแล่นเข้ามา ถังหลินก็รีบสลัดมันทิ้งไปทันที

หมอนี่เป็นผู้ชาย เป็นผู้ชายนะเว้ย!

เขาจะมีความคิดแปลกๆ กับเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ถังหลินแค่นเสียงเย็นชา

"ถ้าไม่รู้ว่าไปล่วงเกินฉันตรงไหน คืนนี้ก็กลับไปหนุนหมอนนอนคิดดูให้ดีๆ ก็แล้วกัน"

พูดจบ ถังหลินก็ปล่อยหมัดอัดเข้าที่หน้าท้องของหมิงซี หมิงซีร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและกระอักเลือดออกมาอีกคำ

มิติพิเศษสลายไป หมิงซีร่วงลงบนพรมในห้องโถงชั้นล่างของคฤหาสน์ ส่วนถังหลินก็อันตรธานหายไปในพริบตา

หลังจากออกจากคฤหาสน์ตระกูลซ่ง ถังหลินก็ยกเลิกการแปลงร่าง เธอได้กลับกลายเป็นเขาอีกครั้ง

ชายหนุ่มในชุดลำลองสีขาวไปยืนอยู่บนดาดฟ้าตึก เมื่อนึกถึงสภาพอันสะบักสะบอมของซ่งฉือ อารมณ์ของเขาก็เบิกบานขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ฮ่าๆๆๆๆ..."

จู่ๆ ราชินีทหารรับจ้างก็โผล่มาซ้อมเขาปางตาย เรื่องนี้คงทำให้ซ่งฉือนอนไม่หลับไปอีกหลายวันหลายคืน หมอนั่นจะต้องเอาแต่หมกมุ่นคิดหาสาเหตุที่ตัวเองโดนอัดแน่ๆ พอนึกภาพซ่งฉือนอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมาจนข่มตาหลับไม่ลง ถังหลินก็รู้สึกสะใจสุดๆ

โคตรสะใจ สะใจชะมัด!

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ...

— — — —

หลังจากที่ถังหลินจากคฤหาสน์ของหมิงซีไป บอดี้การ์ดสาวคนแรกที่ฟื้นคืนสติก็รีบวิ่งตรงรี่เข้าไปหาหมิงซีที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนพื้นและแบกรับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสทันที

"นายน้อยคะ..."

ปกติแล้วถังหลินมักจะออมมือเวลาลงไม้ลงมือกับผู้หญิง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมบอดี้การ์ดสาวคนนี้ถึงฟื้นขึ้นมาได้เร็วขนาดนี้ เธอแทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย ผิดกับบอดี้การ์ดชายคนอื่นๆ ที่ไม่ได้โชคดีแบบนั้น พวกเขาล้วนบาดเจ็บสาหัสและร่อแร่จวนจะสิ้นใจ

เด็กหนุ่มรูปงามที่กำลังนอนงอตัวกุมหน้าท้องเริ่มเปล่งแสงสว่าง สรีระร่างกายของเขาค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลับไปเป็นคุณหนู คุณหนูเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วงกัดฟันกรอด แววตาสีม่วงคู่นั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและโทสะ เธอรีบใช้พลังย้อนเวลาเพื่อรักษาบาดแผลของตัวเองทันที เพียงชั่วอึดใจ หมิงซีที่บาดเจ็บปางตายก็กลับคืนสู่สภาพไร้รอยขีดข่วนอย่างสมบูรณ์

จากนั้น แสงสีขาวเงินก็แผ่ซ่านออกจากร่างของเธอ กระจายตัวออกไปราวกับระลอกคลื่นโปร่งใสบนผิวน้ำ ครอบคลุมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ ทุกสิ่งทุกอย่างและทุกคนในคฤหาสน์กำลังถูกย้อนเวลา

เศษกระจกที่แตกกระจายพุ่งกลับไปติดที่หน้าต่าง รอยร้าวบนพื้น เศษไม้ กรวดหิน และสิ่งอื่นๆ ล้วนประกอบกลับเข้าที่และฟื้นฟูคืนสภาพเดิม ไม่ว่าจะเป็นหุ่นยนต์ที่พังยับเยิน หรือเหล่าบอดี้การ์ดที่ถูกถังหลินอัดจนร่อแร่ ทุกอย่างล้วนกลับคืนสู่สภาพเมื่อสิบห้านาทีก่อนหน้า

หลังจากที่บอดี้การ์ดทุกคนได้สติ ใบหน้าของพวกเขาก็แดงก่ำด้วยความอับอาย พวกเขาล้มเหลวในหน้าที่ที่ต้องปกป้องนายน้อยของตน

บ้าเอ๊ย!

"ถังซือ"

คุณหนูเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วงกัดฟันกรอดขณะเค้นชื่อนี้ออกมา

ก่อนหน้านี้หมิงซีเคยเป็นแฟนคลับของถังซือ แต่ตอนนี้เธอได้เปลี่ยนจากแฟนคลับกลายเป็นคนที่เกลียดชังเข้าไส้

บ้าที่สุด! บัดซบเอ๊ย!!

กล้าดียังไงมาทำร้ายฉันจนปางตายแบบนี้? ฉันจะต้องฆ่านังนั่นให้ได้!!

ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยต้องมาเสียเปรียบหรือทนรับความเจ็บปวดแสนสาหัสขนาดนี้มาก่อน นังสารเลว นังตัวดี นังเวรเอ๊ย!

คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใช้พลังวิเศษระดับซูเปอร์คลาส Sแล้วจะไร้เทียมทานหรือไง? ตระกูลซ่งไม่มีอะไรดีไปกว่าเงินหรอกนะ เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาเงินฟาดหัวคนไปฆ่านังสารเลวนั่นไม่ได้!

ถังซือ... เธอจะฉีกถังซือออกเป็นชิ้นๆ แล้วบดกระดูกให้แหลกละเอียดเป็นผุยผงเลยคอยดู!!

"คุณหนูคะ เป็น... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"

บอดี้การ์ดสาวมองดูสีหน้ามืดมนของหมิงซีแล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจ

หมิงซีกำหมัดแน่น ก่อนจะฟาดเปรี้ยงลงบนโต๊ะกระจกเตี้ยที่อยู่ใกล้ๆ จนแตกกระจาย

— — — —

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ..."

ถังหลินถือแก้วไวน์แดงอยู่ในมือ ตอนนี้เขากำลังอยู่ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของโรงแรมระดับเจ็ดดาว เบื้องนอกคือภาพของเมืองที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟราวกับปราสาทคริสตัล ท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถราสัญจรไปมาดูราวกับแม่น้ำแห่งดวงดาวอันงดงาม

เครื่องเล่นแผ่นเสียงคลาสสิกที่ตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่นกำลังบรรเลงท่วงทำนองสุดแสนโรแมนติก เมื่อนึกถึงสภาพสะบักสะบอมของซ่งฉือ ถังหลินก็รู้สึกพึงพอใจจนแทบจะลอยได้

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ..."

การแก้แค้นจากตระกูลซ่งงั้นเหรอ?

ข้อแม้แรกเลยก็คือพวกเขาต้องหาตัวถังซือให้เจอก่อน ถังซือเป็นเหมือนหมาป่าเดียวดายมาตลอด เธอไม่มีเพื่อน ไร้สัญชาติ และไม่มีครอบครัว คนเดียวที่เธอติดต่อด้วยคือซูเสี่ยวเสี่ยวผู้เป็นผู้ช่วย ซึ่งซูเสี่ยวเสี่ยวเองก็ไม่มีทักษะอะไรโดดเด่นไปกว่าการซ่อนตัวเก่งเป็นเลิศ

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ซูเสี่ยวเสี่ยวเองก็ยังไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังที่แท้จริงของถังซือเลย

เขาลงมืออย่างยับยั้งชั่งใจ แค่ซ้อมซ่งฉือให้น่วม ไม่ได้เอาชีวิต หรือทำอันตรายร้ายแรงจนรักษาไม่ได้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าบริษัทยักษ์ใหญ่ตระกูลซ่งจะยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาจัดการกับเขา ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือซ่งฉือต้องยอมกลืนเลือดตัวเองลงคอไปเงียบๆ

ถังหลินหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา จิบไวน์แดงพลางพิมพ์ข้อความส่งไปหาหมิงซี

ถังหลิน: นอนหรือยัง?

— — — —

เฉินเมิ่งและหวังฮวายืนอยู่ริมน้ำพุพลางเงี่ยหูฟังเสียงข้าวของแตกหักดังโครมครามมาจากในคฤหาสน์ ทั้งสองมองหน้ากัน นี่แสดงว่าคุณหนูกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขั้นสุดแล้วแน่ๆ

พอนึกถึงถังซือ ทั้งสองคนก็ยังคงรู้สึกหวาดผวาไม่หาย

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

ผู้ใช้พลังวิเศษระดับซูเปอร์คลาส Sล้วนเป็นสัตว์ประหลาดแบบนี้กันทุกคนเลยหรือไง?

เพล้ง!

บานหน้าต่างกระจกแตกกระจาย เศษกระจกปลิวว่อนเฉียดพวกเขาไป เฉินเมิ่งกับหวังฮวาจึงต้องถอยห่างออกไปอีก ในตอนนี้พวกเขากำลังรู้สึกกังวลใจอยู่นิดหน่อย คราวนี้พวกเขาปกป้องคุณหนูเอาไว้ไม่ได้ จะโดนไล่ออกหรือเปล่าเนี่ย? ต่อให้ไม่โดนไล่ออก แล้วโบนัสปลายปีของพวกเขาจะยังเหลืออยู่ไหม?

แอนนา บอดี้การ์ดสาวสวยที่อยู่ข้างนอก กำลังซ่อนตัวอยู่หลังประตูและแอบมองลอดผ่านช่องว่าง เธอจ้องมองคุณหนูผู้งดงามในชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวที่กำลังอาละวาดพังข้าวของอยู่ภายในห้อง ทุกสิ่งทุกอย่างที่พอจะทุบทำลายได้ล้วนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

หมิงซีกำลังง้างมือเตรียมจะฟาดสมาร์ตโฟนทิ้ง แต่จู่ๆ หน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากถังหลิน จิตสังหารและความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวก็พลันมลายหายไปราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะลม

แอนนาที่ซุ่มดูอยู่ข้างนอกกะพริบตาสีทองปริบๆ

คุณหนูเลิกอาละวาดแล้วเหรอ?

ถังหลิน: นอนหรือยัง?

หมิงซีเห็นข้อความนั้นก็พิมพ์ตอบกลับไป: ยังเลย

หลังจากที่ถังหลินเห็นข้อความตอบกลับของหมิงซี เขาก็กดโทรหาเธอทันที

แอนนาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นคุณหนูที่เพิ่งจะเกรี้ยวกราดราวกับแม่สิงโตสาวกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานราวกับลูกแมวน้อย

"ฮัลโหล ถังหลิน นายยังไม่พักผ่อนอีกเหรอ"

"ปกติฉันไม่นอนจนกว่าจะห้าทุ่มครึ่งน่ะ เธอทำอะไรอยู่เหรอ?"

หมิงซีได้ยินดังนั้นก็ปรายตามองสภาพห้องที่พังยับเยินไม่มีชิ้นดี ข้าวของกระจุยกระจายเกลื่อนกล่นไปทั่วพื้น ทุกอย่างที่ขว้างปาได้ล้วนแหลกสลาย แม้แต่กำแพงก็ยังมีรอยร้าว

หมิงซียิ้มหวานพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ฉันกำลังเล่นโยคะอยู่น่ะ แล้วนายล่ะ?"

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของโรงแรมระดับเจ็ดดาว ในมือถือแก้วไวน์แดงพลางทอดสายตามองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนเอ่ยตอบ "ฉันน่ะเหรอ? เพิ่งกลับมาจากห้องสมุดน่ะ เพิ่งถึงหอพักเลย"

"นายไปห้องสมุดบ่อยเหรอ?" หมิงซีถามกลั้วรอยยิ้ม

"ก็ใครใช้ให้ฉันเป็นแค่คนไร้พลังวิเศษล่ะ? ในเมื่อสวรรค์ไม่ได้ประทานพลังวิเศษมาให้ ฉันก็คงทำได้แค่พยายามให้หนักขึ้นอีกหน่อยนั่นแหละ" ถังหลินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พลางเอนหลังพิงโซฟาและแกว่งไวน์แดงในแก้วไปมาเบาๆ