บทที่ 10 จูบแรก

บทที่ 10 จูบแรก

"นายอยู่ระดับ A แท้ๆ แต่คราวที่แล้วก็โดนถังหลินคว่ำมาไม่ใช่หรือไง?"

"นั่นเพราะฉันประมาทต่างหากเล่า! ทีหลังฉันก็เอาคืนได้แล้วไม่ใช่หรือไง?" เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเอ่ยแก้ตัว

เด็กหนุ่มผมน้ำตาลคนนี้มีชื่อว่า หลัวถัน เป็นผู้ใช้พลังวิเศษสายฟ้า ระดับ A

ในตอนแรก นักศึกษาที่เลือกลงเรียนวิชาเลือกนี้ต่างก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเมื่อต้องเผชิญหน้ากับถังหลิน จนกระทั่งถังหลินสามารถล้มหลัวถันที่อยู่ระดับ A ได้ในพริบตา ซ้ำยังอัดนักศึกษาระดับ B อีกหลายคนจนหมอบ พวกเขาถึงได้เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อถังหลินไปอย่างสิ้นเชิง

แม้จะไม่ได้อยู่ในร่างแปลง แต่สมรรถภาพทางกายและตัวชี้วัดอื่นๆ ของถังหลินก็เหนือกว่าคนธรรมดาไปมาก และถ้าหากผู้ใช้พลังวิเศษไม่ได้รับการฝึกฝน ร่างกายของพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนปกติทั่วไปเลย

ต่อให้นักศึกษาเหล่านี้จะมีพลังระดับ A แต่พวกเขาก็ไม่เคยผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง และไม่เคยผ่านการต่อสู้อาบเลือดของจริงมาก่อน จึงเต็มไปด้วยช่องโหว่

ถังหลินไม่มีพลังวิเศษของถังซือ แต่เขามีประสบการณ์ของถังซือ! การล้มเจ้าพวกนี้ทีเผลอตอนที่กำลังประมาทจึงไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไรเลย

อย่างน้อย ถังหลินก็คิดแบบนั้น

พลังรบของทหารรับจ้างผู้ใช้พลังวิเศษระดับ A กับนักศึกษาผู้ใช้พลังวิเศษระดับ A นั้นอยู่คนละชั้นกันอย่างสิ้นเชิง หากถังหลินต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่เป็นทหารรับจ้างระดับ A และไม่สามารถแปลงร่างได้ เขาคงเลือกที่จะหนีแบบไม่คิดชีวิต

แต่ถ้าศัตรูที่เจอเป็นแค่นักศึกษาระดับ A แม้จะไม่ได้แปลงร่าง เขาก็มั่นใจถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ว่าจะคว่ำเจ้านั่นลงได้

ตอนนี้ ถังหลินกำลังเผชิญหน้ากับซ่งฉือ สมองของเขากำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

หมอนี่เป็นผู้ใช้พลังวิเศษระดับคลาส S และถังหลินก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ใช่พวกไก่อ่อนที่ไร้ประสบการณ์การต่อสู้จริง โอกาสชนะของเขาแทบจะเป็นศูนย์ เขาแค่ไม่รู้ว่าจะรับมือได้กี่กระบวนท่าเท่านั้นเอง

โค้ชที่ยืนอยู่ด้านข้างส่งสัญญาณ "เริ่มได้!"

สิ้นคำพูดของโค้ช ซ่งฉือก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าถังหลินในชั่วพริบตา ถังหลินสัมผัสได้เพียงสายลมที่พัดผ่านใบหน้า และก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนอง ซ่งฉือก็จับเขาทุ่มข้ามไหล่ลงไปกองกับพื้นเสียแล้ว

บ้าเอ๊ย!

โดนล้มในพริบตาเลยงั้นเหรอ

เบื้องล่างของเขาคือเบาะที่ทำจากวัสดุพิเศษ เขานอนหงาย นัยน์ตาจ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของซ่งฉือที่อยู่เหนือขึ้นไป ดวงตาสีม่วงของอีกฝ่ายดูคล้ายกับหมิงซีมาก ทั้งกระจ่างใสและงดงาม

"โห!"

"ชนะในพริบตาเลย!"

"ฉันมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น!"

"ท่านประธานสภานักศึกษาเจ๋งสุดๆ ไปเลย!"

"ถังหลิน นายเป็นอะไรไหม?!"

ซ่งฉือยิ้มพลางยื่นมือเรียวยาวขาวสะอาดไปตรงหน้าถังหลิน

ถังหลินไม่ได้จับมือของเขา และลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง

เมื่อครู่นี้สายตาของเขามองเห็นการเคลื่อนไหวของซ่งฉือ แต่ก็เปล่าประโยชน์ เพราะร่างกายของเขาตอบสนองไม่ทัน

โค้ชเองก็ไม่คิดว่าคู่นี้จะจบลงเร็วขนาดนี้ เขามองถังหลินสลับกับซ่งฉือ และกำลังจะเอ่ยปากบอกว่า "คู่ต่อไป" จู่ๆ ซ่งฉือก็พูดขึ้นมาว่า "โค้ชครับ เมื่อกี้ถังหลินยังไม่พร้อม เรามาเริ่มกันใหม่อีกรอบดีไหมครับ?"

ถังหลินมองหน้าซ่งฉือ หมอนี่หมายความว่าไง? คิดว่าล้มเขาในพริบตาแค่ครั้งเดียวยังไม่สะใจพอหรือไง?

ในเมื่อซ่งฉือเอ่ยปาก โค้ชก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ท้ายที่สุดแล้ว ต่อให้เป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยนี้ ถ้ายังอยากอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงไม่กล้าขัดใจเขาหรอก อย่าไปแหยมกับลูกชายของผู้สนับสนุนรายใหญ่จะดีกว่า

โค้ชมองซ่งฉือแล้วเอ่ยอย่างใจดี "ในเมื่อซ่งฉือว่าอย่างนั้น ก็เอาใหม่อีกรอบแล้วกัน!"

ถังหลินและซ่งฉือถอยห่างออกจากกัน ยืนทิ้งระยะห่างไว้สองสามก้าว

รอยยิ้มของซ่งฉือดูอ่อนโยนขึ้น แต่ถังหลินกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนั่นดูน่าขนลุกนิดๆ หรือว่าเพราะเขาปฏิเสธที่จะเข้าร่วมสภานักศึกษาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หมอนี่เลยอยากจะสั่งสอนเขา?

หมอนี่มันช่างใจแคบอะไรอย่างนี้!

"เริ่มได้!"

คราวนี้ ทันทีที่โค้ชตะโกนบอกให้เริ่ม ถังหลินก็เป็นฝ่ายพุ่งเข้าจู่โจมก่อน

ซ่งฉือยืนนิ่งไม่ไหวติง จนกระทั่งถังหลินประชิดตัวและปล่อยหมัดใส่ใบหน้า เขาถึงได้หายวับไปจากจุดเดิม บรรดานักศึกษาที่เฝ้าดูต่างกลั้นหายใจลุ้นไปกับซ่งฉือ แต่กลับพบว่าหมัดของถังหลินชกโดนเพียงภาพติดตาเท่านั้น

ซ่งฉืออ้อมไปด้านหลังถังหลินและเตะสวนเข้าใส่

ถังหลินหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ยกสองแขนขึ้นบล็อกลูกเตะของอีกฝ่ายเอาไว้

หมอนี่แรงเยอะมาก แขนของถังหลินปวดหนึบและชาดิกไปหมด

เขาจำได้ว่าซ่งฉือเป็นผู้ใช้พลังวิเศษแบบผสมผสาน ว่ากันว่าเขามีพลังวิเศษมากกว่าสามอย่าง แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขามีพลังวิเศษอะไรอีกบ้าง นอกจากการควบคุมแรงโน้มถ่วง

ข้อมูลของซ่งฉือส่วนใหญ่เป็นความลับ

ถังหลินถอยหลังไปสองสามก้าวกว่าจตั้งหลักได้ แต่ซ่งฉือก็เตะเข้ามาอีก ถังหลินต้องถอยร่นไปอีก ทำให้พวกนักศึกษาคนอื่นๆ รีบหลบทางให้ เขาถอยร่นไปจนถึงริมกำแพง และในจังหวะที่เขาเบี่ยงตัวหลบ เท้าของซ่งฉือก็กระแทกเข้ากับกำแพงห้องฝึกซ้อมจนกำแพงชนิดพิเศษบุบยุบลงไป

ทุกคนเบิกตากว้าง มองภาพนั้นอย่างอ้าปากค้าง

นี่มันกำแพงชนิดพิเศษที่สามารถทนรับแรงกระแทกได้ถึงห้าสิบตันเลยนะ

หรือว่าลูกเตะของซ่งฉือเมื่อกี้จะรุนแรงเกินห้าสิบตันงั้นเหรอ?

ถังหลินเหงื่อตก "..."

บ้าเอ๊ย! นี่หมอนี่กะจะฆ่าเขาหรือไง?

เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ซ่งฉือก็ชกเข้าที่หน้าท้องของเขา ตามด้วยฝ่ามืออัดเข้าที่หน้าอก

ปัง ปัง ปัง—

ถังหลินโดนเข้าไปสิบกว่าหมัด เจ็ดแปดฝ่ามือ และลูกเตะอีกสี่ห้าครั้ง

วินาทีที่เขาล้มลุกคลุกคลานลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง เขาก็ขบกรามแน่นและคิดในใจ ซ่งฉือ ไอ้หน้าหล่อ คอยดูเถอะ คืนนี้ฉันจะแปลงร่างไปหาแก แล้วอัดแกให้พิการเลย

นักศึกษาทุกคนต่างตกตะลึง พื้นห้องฝึกซ้อมมีรอยบุบมากกว่าสิบจุด และกำแพงก็มีรอยยุบอีกหลายแห่ง

จู่ๆ พวกเขาก็รู้สึกว่าถังหลินนั้นสุดยอดมาก ถ้าเป็นพวกเขาโดนซ่งฉืออัดไปสักหมัด คงได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่ห้องพยาบาลแน่ๆ ความเร็วของซ่งฉือเมื่อครู่นี้ นอกเหนือจากนักศึกษาสายความเร็วเพียงไม่กี่คนแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีทางหลบพ้น

ซ่งฉือยั้งมือเอาไว้ทุกครั้งที่โจมตีโดนถังหลิน แต่เวลาที่พลาดเป้า พลังทำลายล้างกลับรุนแรงเกินจริงไปมาก เขาคำนวณเอาไว้หมดแล้ว พอรู้แบบนี้ ถังหลินก็ยิ่งหัวเสีย หมอนี่จงใจจะอัดเขาชัดๆ

"ถังหลิน นายโอเคไหม?"

หลังจากซัดจนพอใจแล้ว ซ่งฉือก็ยิ้มและเอ่ยถามถังหลิน พร้อมกับยื่นมือมาช่วยพยุงเขาขึ้นอีกครั้ง

ถังหลินสบดวงตาสีม่วงประกายเพชรคู่นั้น และจับมือที่ยื่นมาให้ "ฉันไม่เป็นไร"

พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าจู่โจมอย่างกะทันหัน

เขาจับมือซ่งฉือแล้วออกแรงดึง พร้อมกับใช้ขาสองข้างตวัดรัดเอวของอีกฝ่ายเอาไว้

ความประหลาดใจพาดผ่านใบหน้าของซ่งฉือแวบหนึ่ง ถังหลินออกแรงที่ขา ทุ่มซ่งฉือลงไปกองกับพื้น เขาลุกขึ้นยืน ทว่ายังไม่ทันจะได้กระหยิ่มยิ้มย่อง ก็โดนเท้าซ้ายของซ่งฉือเตะตัดขาจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปอีกรอบ จากนั้นทั้งสองก็เริ่มปล้ำฟัดกัน

ไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกคนก็ต้องตกตะลึง

ถังหลินเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ตอนนี้เขากำลังคร่อมอยู่บนตัวซ่งฉือ แถมริมฝีปากของเขาก็ประกบแนบสนิทอยู่กับริมฝีปากของอีกฝ่ายพอดี

ทุกคนในห้องฝึกซ้อมต่างอ้าปากค้างจนคางแทบจะจรดพื้น

ซ่งฉือเบิกตากว้าง หลังจากชะงักงันไปหนึ่งวินาที ในที่สุดเขาก็ใช้พลังวิเศษ

ปัง!

ถังหลินถูกแรงผลักกระเด็นลอยไปกระแทกกับกำแพงจนเกิดเป็นรอยบุบรูปคน เลือดซึมออกจากมุมปาก เขารู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

เรื่องกระดูกพังน่ะยังพอทน แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือการที่เขาต้องตายทั้งเป็นในสังคมนี่แหละ

บ้าเอ๊ย! เขาจูบผู้ชายจริงๆ ด้วย

จูบแรกของเขาดันต้องมาเสียให้กับผู้ชาย แถมยังมีคนเห็นเยอะแยะขนาดนี้อีก

โลกแตกไปซะเถอะ!