บทที่ 7 เธอรู้จักซ่งฉือหรือเปล่า?

บทที่ 7 เธอรู้จักซ่งฉือหรือเปล่า?

หลี่เหวินเจี๋ยเป็นพวกบ้าตัณหา เขาจ้องมองหมิงซีด้วยสายตาหื่นกระหายพลางฉีกยิ้มถาม "คนสวย เธอชื่ออะไรจ๊ะ?"

ถังหลินรีบขยับตัวบังหมิงซีไว้ทันที "นายคิดจะทำอะไร?"

ไอ้อันธพาลคนนี้เพิ่งจะสารภาพรักกับร่างผู้หญิงของเขาผ่านหน้าจอไปหยกๆ ตอนนี้กลับมาตามจีบหมิงซีอีก ช่างหน้าไม่อายจริงๆ

"ฉันคุยกับคนสวยอยู่ แกจะมายุ่งอะไรด้วย? ยัยนี่เป็นแฟนแกหรือไง?" ดวงตาสามเหลี่ยมของหลี่เหวินเจี๋ยหรี่ลง จ้องมองถังหลินด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด

"แล้วถ้าใช่ล่ะ?" ถังหลินสวนกลับ

พูดจบ ถังหลินก็เผลอชำเลืองมองหมิงซีโดยไม่รู้ตัว และเห็นว่าเธอกำลังแอบมองเขาด้วยความขวยเขิน ราวกับไม่ได้รังเกียจคำพูดนั้นเลย

หลี่เหวินเจี๋ยลอบมองถังหลินอย่างดูแคลนแล้วพูดว่า "ฉันไม่เชื่อหรอก คนอย่างแกจะมีแฟนสวยขนาดนี้? คนสวย อยากไปนั่งรถเล่นกับฉันไหมล่ะ? หรือว่าบ้านอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันขับรถไปส่ง"

พูดจบ เขาก็ขยิบตาให้หมิงซี

หมิงซีก้าวออกมาจากด้านหลังของถังหลิน หลี่เหวินเจี๋ยหลงคิดว่าเสน่ห์ของตนได้ผล แต่แล้วกลับต้องหน้าแตกเมื่อได้ยินหมิงซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันไม่สนใจนายหรอก"

ถังหลินถึงกับหลุดยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น

หลี่เหวินเจี๋ยเสียหน้าอย่างจังจนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

สัญญาณไฟเขียวสว่างขึ้น รถคันหลังเริ่มบีบแตรไล่ หลี่เหวินเจี๋ยจึงทิ้งท้ายไว้อย่างหัวเสีย "ไม่รู้จักของดีซะแล้ว!"

แล้วเขาก็ขับรถสปอร์ตบึ่งออกไป

ถังหลินมองตามท้ายรถของหลี่เหวินเจี๋ยที่แล่นออกไป ประกายตาเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของเขา

ทีแรกก็หมายปองพี่เมิ่งซิน ต่อมาก็มาจ้องตะครุบร่างผู้หญิงของเขา แล้วตอนนี้ยังคิดจะมาแย่งผู้หญิงที่เขาชอบอีก ไอ้อันธพาลคนนี้กำลังเหยียบกับระเบิดของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำ เขาก็ไม่ขอใช้แซ่ถังอีกต่อไป

"คนคนนั้นชอบมาหาเรื่องนายบ่อยๆ งั้นเหรอ?" จู่ๆ หมิงซีก็ถามขึ้น

ถังหลินมองใบหน้างดงามของเธอแล้วยิ้มตอบ "เป็นห่วงฉันเหรอ? ไม่ต้องห่วงน่า ฉันจัดการได้"

เขามองไปยังร้านอาหารตะวันตกสุดหรูที่อยู่ตรงหน้าแล้วเอ่ยชวน "เราไปกินมื้อค่ำที่ร้านอาหารตะวันตกตรงนั้นกันดีไหม!"

——

ณ ร้านอาหารตะวันตก

"อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ" ถังหลินบอกกับหมิงซี ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้เขากลายเป็นเศรษฐีที่มีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน แม้ว่าอาหารที่นี่จะราคาแพงหูฉี่ แต่สำหรับเขามันก็แค่เศษเงิน

หมิงซียิ้มให้เขาแล้วก้มลงดูเมนูอาหาร

เรือนผมสีเงินทิ้งตัวสยายปรกหน้าอก ถังหลินลอบมองใบหน้างดงามของเธออย่างเงียบๆ แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ซ่งฉือ เขานึกถึงซ่งฉือ

เขาเพิ่งตระหนักว่าซ่งฉือกับหมิงซีมีความคล้ายคลึงกันมาก ทั้งคู่มีผมสีเงิน มีนัยน์ตาสีม่วง แถมยังเป็นเฉดสีเดียวกันเป๊ะ พวกเขาเป็นญาติกันหรือเปล่านะ?

แม้เขาจะไม่ได้ถามเรื่องครอบครัวของหมิงซี แต่ดูจากบุคลิกท่าทางของเธอ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าพื้นเพครอบครัวของเธอต้องไม่ธรรมดา บางทีเธออาจจะเกี่ยวดองเป็นญาติกับซ่งฉือจริงๆ ก็ได้

"ซีซี เธอรู้จักซ่งฉือหรือเปล่า?" ถังหลินเอ่ยถาม

"ซ่งฉือเหรอ?" หมิงซีเงยหน้าขึ้น

ถังหลินอธิบาย "นายน้อยแห่งเครือบริษัทตระกูลซ่งน่ะ เขาเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยลั่วเหมือนกัน แถมตอนนี้ยังเป็นประธานสภานักศึกษาของเราด้วย"

หมิงซีส่ายหน้า "ฉันไม่รู้จักเขาหรอก มีอะไรหรือเปล่า?"

ถังหลินตอบ "อ้อ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก แค่เห็นว่าเธอหน้าตาคล้ายๆ เขา ก็เลยนึกว่าเป็นญาติกันน่ะ"

"คล้ายมากเลยเหรอ? คล้ายตรงไหนกัน?"

"สีผม สีตา แล้วก็เวลายิ้มล่ะมั้ง" ถังหลินตอบพลางมองใบหน้าของหมิงซี

ประกายบางอย่างวาบผ่านนัยน์ตาสีม่วงของหมิงซี ก่อนที่เธอจะหัวเราะเบาๆ "งั้นเหรอ?"

หมิงซีดูเหมือนไม่อยากจะคุยเรื่องของซ่งฉือต่อ เธอจึงเรียกพนักงานมารับออเดอร์ มื้ออาหารของหมิงซีและถังหลินผ่านไปอย่างชื่นมื่น ตอนคุยกันในเน็ตพวกเขาก็ถูกคอกันมากอยู่แล้ว พอมาเจอตัวจริงก็ยิ่งมีเรื่องให้คุยกันไม่รู้จบ

หลังทานอาหารเสร็จ เวลาล่วงเลยมาถึงสองทุ่มตรงพอดี

"ยังหัวค่ำอยู่เลย เราไปเดินเล่นริมแม่น้ำกันต่อดีไหม?" ถังหลินชวน

หมิงซีกำโทรศัพท์ในมือแล้วตอบ "ไว้คราวหน้านะ! ฉันต้องกลับบ้านแล้วล่ะ"

ถังหลินอาสา "เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"ไม่ต้องๆ ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้ ฉันเรียกคิวรถไว้แล้วน่ะ" หมิงซีปฏิเสธ

ไม่ถึงหนึ่งนาที รถตู้โดยสารส่วนบุคคลสีขาวเงินก็มาจอดเทียบริมฟุตบาท

คนขับเป็นหญิงสาวในชุดสูท แค่ปราดตามองก็รู้ว่าหญิงคนนี้ต้องเป็นยอดฝีมือ แถมสูทที่สวมก็ตัดเย็บจากวัสดุชั้นดี ถังหลินยิ่งมั่นใจว่าชาติตระกูลของหมิงซีต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ที่เธอบอกว่าเรียกรถ แท้จริงแล้วไม่ได้เรียกใช้บริการรถสาธารณะ แต่ส่งข้อความเรียกคนขับรถของที่บ้านมารับต่างหาก

"ฉันกลับก่อนนะ" หมิงซีบอกลาด้วยรอยยิ้ม

ถังหลินตอบรับ "โอเค เดินทางปลอดภัยนะ"

เขามองหมิงซีก้าวขึ้นรถ และยืนมองรถตู้สีเงินแล่นออกไปจนลับสายตา

——

ท่ามกลางถนนที่พลุกพล่าน ชายหนุ่มในชุดลำลองสีขาวกำลังยืนอยู่ตรงทางแยก รูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าหล่อเหลาของเขาดึงดูดสายตาของหญิงสาวจำนวนไม่น้อย

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น ถังหลินล้วงมันออกมาและเห็นข้อความที่ถูกส่งมา

ซันเดย์แมวขาว: วันนี้ฉันสนุกมากเลยนะ ขอบคุณที่ออกมาเที่ยวเป็นเพื่อน

ตามด้วยอิโมติคอนน่ารักๆ อีกหนึ่งตัว

ถังหลินมองข้อความนั้น ริมฝีปากของเขายกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เขาพิมพ์ตอบกลับไป: ฉันก็สนุกมากเหมือนกัน

พร้อมกับส่งอิโมติคอนน่ารักๆ กลับไปเช่นกัน

หลังจากหยุดคิดไปครู่หนึ่ง เขาก็พิมพ์ส่งไปอีกข้อความ: ไว้คราวหน้าเรามาเจอกันอีกนะ

ไม่ถึงวินาที เขาก็ได้รับข้อความตอบกลับ

ซันเดย์แมวขาว: ตกลง

ถังหลินรู้สึกมีความสุขจนล้นปรี่ เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและมุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัย แต่แล้วจู่ๆ เขาก็นึกถึงหลี่เหวินเจี๋ยขึ้นมา ประกายตาเย็นเยียบก็พลันวาบขึ้นในดวงตา

——

ณ ท่าเรือ มีเรือสำราญลำหนึ่งจอดเทียบท่าอยู่

ภายในร้านอาหารสุดหรูบนเรือสำราญ แสงเทียนถูกจุดให้สว่างไสว อบอวลไปด้วยหมู่มวลกุหลาบที่ประดับประดาอยู่เต็มไปหมด

โต๊ะยาวถูกปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา ด้านบนมีแก้วไวน์แดงและเครื่องเซรามิกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

หลี่เหวินเจี๋ยเฝ้ารอมาพักใหญ่แล้ว เขาคอยชะเง้อมองดูเวลาอยู่ตลอดเวลา นี่ถังซือจะไม่มาจริงๆ งั้นเหรอ? ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ เธอจะไม่ออกมาพบเขาได้อย่างไร? เขาสารภาพรักกับเธออย่างลึกซึ้งกินใจขนาดนั้น เธอจะไม่ไว้หน้าเขาเลยเชียวหรือ?

ทันใดนั้น ท้องของเขาก็ร้องโครกคราก

"นายน้อยครับ จะให้เสิร์ฟอาหารเลยไหมครับ?" พนักงานเสิร์ฟเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

หลี่เหวินเจี๋ยตวาดอย่างหงุดหงิด "เสิร์ฟบ้าอะไรล่ะ? คุณหนูถังซือยังมาไม่ถึงเลย"

พนักงานเสิร์ฟอยากจะเถียงใจแทบขาดว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ตกปากรับคำว่าจะมาด้วยซ้ำ

หลี่เหวินเจี๋ยทนรอไปอีกครึ่งชั่วโมง ท้ายที่สุดก็ทนหิวไม่ไหว จึงสั่งให้พนักงานเสิร์ฟอาหารด้วยความเกรี้ยวกราด เขาหั่นสเต๊กอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับต้องการระบายอารมณ์

ทำไมถังซือถึงไม่มา? หรือว่าเธอจะไม่เห็นคลิปสารภาพรักของเขา?

ดูเหมือนว่านั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงจะไม่มาล่ะ?

เขาเป็นถึงนายน้อยแห่งกลุ่มทุนตระกูลหลี่ ทั้งยังหนุ่มแน่นและมีอนาคตไกล ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้ใช้พลังวิเศษระดับ A มีผู้หญิงตั้งเท่าไหร่ที่อยากจะทอดสะพานให้เขา? ถังซือต้องไม่เห็นข่าวสารภาพรักของเขาแน่ๆ

หลี่เหวินเจี๋ยหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองได้อย่างลงตัว

เพล้ง!

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่นขึ้น บานหน้าต่างกระจกแตกกระจายลงมา

หญิงงามล่มเมืองในชุดสูทสีดำพร้อมเรือนผมยาวสยายจรดบั้นเอวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลี่เหวินเจี๋ย เมื่อเห็นสาวงามผู้แสนเย็นชาและเลอโฉมเดินเข้ามาใกล้ หลี่เหวินเจี๋ยก็ดีใจจนเนื้อเต้น เขารีบผุดลุกขึ้นยืนแล้วชูช่อดอกกุหลาบที่เตรียมไว้ล่วงหน้าขึ้นมา

"คุณหนูถังซือ ในที่สุดคุณก็มา ผมรอคุณอยู่..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยค เขาก็ถูกเตะกระเด็นปลิวไปอัดกระแทกฝังติดอยู่กับกำแพง

ถังหลินแค่นเสียงเย็นชา แล้วก้าวเดินเข้าไปหาหลี่เหวินเจี๋ยทีละก้าว

"นายน้อย!"

บอดี้การ์ดหลายคนเห็นสภาพอันน่าเวทนาของหลี่เหวินเจี๋ยก็รีบชักปืนออกมาเล็งไปทางถังหลินพร้อมกัน

ถังหลินคว้าจับอากาศว่างเปล่า ดาบถังเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอ เพียงแค่ประกายดาบวาบผ่าน ปืนทุกกระบอกในมือของเหล่าบอดี้การ์ดก็ถูกฟันขาดออกเป็นหลายท่อน