บทที่ 1 ถังหลิน ผู้ไร้พลัง

บทที่ 1 ถังหลิน ผู้ไร้พลัง

ขณะที่ถังหลินเดินไปตามโถงทางเดิน นักศึกษาหลายคนที่จับกลุ่มอยู่ตรงมุมตึกต่างมองตามแผ่นหลังของเขาและเริ่มซุบซิบนินทา

"นั่นถังหลินห้องห้านี่ หน้าตาหล่อไม่เบาเลยนะ"

"หล่อแล้วได้อะไร? ก็แค่พวกไร้พลัง อนาคตก็คงย่ำอยู่แค่นั้นแหละ" เด็กสาวผมสั้นเอ่ยอย่างดูแคลน

"แต่ฉันว่าเขาเก่งออกนะ เป็นแค่คนไร้พลังแต่กลับสอบเข้ามหาวิทยาลัยลั่วได้ ผู้ใช้พลังวิเศษระดับ B ตั้งเยอะแยะยังสอบตกเลย" เด็กสาวผมแดงแย้ง

ถังหลินเดินล้วงกระเป๋าออกจากอาคารเรียนโดยไม่สนใจสายตาที่มองมา

ในรั้วมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยนักศึกษาผู้ใช้พลังวิเศษระดับสูง การที่เขาเป็นผู้ไร้พลังจึงกลายเป็นจุดสนใจไม่ว่าจะเดินไปที่ไหน

วิวัฒนาการพลังวิเศษของมนุษยชาติเริ่มต้นขึ้นเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน นับตั้งแต่ผู้ใช้พลังวิเศษคนแรกถือกำเนิดขึ้นจนถึงปัจจุบันก็ล่วงเลยมาสองศตวรรษแล้ว ผู้ใช้พลังวิเศษได้เปลี่ยนสถานะจากความผิดปกติของมวลมนุษย์กลายเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ในโลกยุคปัจจุบัน มนุษย์ที่ไม่มีพลังวิเศษต่างหากที่เป็นพวกผิดปกติอย่างแท้จริง

และถังหลินก็คือตัวประหลาดที่ว่านั้น

ในโลกที่แทบทุกคนล้วนเป็นผู้ใช้พลังวิเศษ คนไร้พลังย่อมถูกตราหน้าว่าเป็นตัวประหลาดไม่ว่าจะไปที่แห่งใด ตั้งแต่อนุบาล ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย จนกระทั่งตอนนี้ ทันทีที่คนอื่นรู้ว่าเขาคือผู้ไร้พลัง สายตาเหยียดหยาม ดูแคลน เห็นใจ และเวทนาก็จะคอยตามติดตัวเขาเป็นเงาตามตัว

คนไร้พลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยลั่วได้ เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนและเหลือเชื่อเป็นอย่างยิ่ง!

ถังหลินกลายเป็น "คนดัง" ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเรียน แม้จะผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว แต่ความฮอตของเขาก็ยังไม่ลดลงเลย

ทำไมถังหลินถึงสอบเข้ามหาวิทยาลัยลั่วซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศได้น่ะหรือ?

นั่นเพราะมหาวิทยาลัยลั่วไม่ได้มีกฎบังคับว่าต้องรับเฉพาะนักศึกษาที่มีพลังวิเศษ ขอแค่ทำคะแนนสอบเข้าถึงเกณฑ์ก็สามารถเข้าเรียนได้ ทว่าที่ผ่านมา นักศึกษาที่ทำคะแนนถึงเกณฑ์แทบทั้งหมดล้วนเป็นผู้ใช้พลังวิเศษระดับสูงตั้งแต่ระดับ C ขึ้นไปทั้งสิ้น อย่างน้อยที่สุดก็ต้องระดับ C ส่วนผู้ใช้พลังวิเศษระดับ D, E หรือ F ไม่เคยสอบติดมหาวิทยาลัยลั่วมาก่อน นับประสาอะไรกับคนไร้พลัง

และถังหลินก็กลายเป็นกรณีศึกษาแรกของมหาวิทยาลัยลั่ว

ข่าวคนไร้พลังสอบติดมหาวิทยาลัยลั่วสร้างความตกตะลึงไปทั่วทั้งประเทศ!

"เสี่ยวถังถัง—"

น้ำเสียงหวานใสไพเราะดังขึ้นจากด้านหลัง ถังหลินหันไปมองและพบกับเด็กสาวผมสีน้ำตาลที่มัดผมหางม้าทรงสูงกำลังวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

หลิวเมิ่งซิน เพื่อนบ้านของถังหลิน

เธอเป็นผู้ใช้พลังวิเศษระดับ A หน้าตาสะสวยน่ารัก ผิวพรรณขาวผ่อง เวลายิ้มจะมีลักยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนแก้มทั้งสองข้าง นัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่นั้นราวกับสามารถสื่อความหมายได้ เธอคือหนึ่งในสามดาวเด่นแห่งมหาวิทยาลัยลั่ว

เธออายุมากกว่าถังหลินหนึ่งปี ถังหลินจึงเรียกเธอว่าพี่เมิ่งซิน

"พี่เมิ่งซิน เลิกเรียนแล้วเหรอครับ?" ถังหลินเอ่ยถาม

หลิวเมิ่งซินยิ้มพลางถามว่า "สุดสัปดาห์นี้จะกลับบ้านไหม?"

ถังหลินตอบ "ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยครับ"

"ถ้ากลับล่ะก็ กลับด้วยกันนะ!" หลิวเมิ่งซินกล่าว

ถังหลินตอบรับ "ตกลงครับ"

"บ่ายนี้ว่างหรือเปล่า? ไปดูหนังเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ?" หลิวเมิ่งซินเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม

"ขอโทษทีครับ พอดีผมนัดคนอื่นไว้แล้ว" ถังหลินตอบ

ดวงตาของหลิวเมิ่งซินเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน "นัดใครไว้เหรอ? สาวสวยที่ไหน? นี่นายคงไม่ได้แอบมีแฟนหรอกนะ? มีแฟนแล้วไม่ยอมบอกกันเลยนะ"

"ไม่ใช่แฟนหรอกครับ ก็แค่เพื่อนในเน็ต" ถังหลินอธิบาย

"ถ้าเป็นแฟนก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ไม่ใช่แฟนแท้ๆ นายยังกล้าปฏิเสธฉันอีกเหรอ? ไม่รักดีเอาซะเลย" หลิวเมิ่งซินแสร้งทำเป็นโกรธ

"เมิ่งซิน เธอจะไปยุ่งกับขยะนี่ทำไม? มันไม่คู่ควรจะไปเดินดูหนังกับเธอด้วยซ้ำ"

น้ำเสียงระคายหูของใครบางคนดังแทรกขึ้น

ถังหลินและหลิวเมิ่งซินหันไปมองพร้อมกัน ก็พบชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรงมา คนที่เป็นหัวโจกสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูหรา มีดวงตาเป็นรูปสามเหลี่ยม และแววตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสราวกับมองข้ามหัวทุกคน

"หลี่เหวินเจี๋ย มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย?" หลิวเมิ่งซินตอกกลับเสียงเย็นชา

หลี่เหวินเจี๋ย ผู้ใช้พลังวิเศษระดับ A นายน้อยแห่งกลุ่มทุนตระกูลหลี่ เขาเรียนอยู่ห้องเดียวกับถังหลิน และดูถูกเหยียดหยามถังหลินที่เป็นคนไร้พลังมาตั้งแต่วันแรกที่เปิดเรียน ต่อมาเขาเกิดตกหลุมรักหลิวเมิ่งซิน แต่เธอกลับไม่สนใจไยดีเขา ทว่ากลับไปสนิทสนมเอาใจใส่ถังหลินเป็นพิเศษ นั่นยิ่งทำให้เขาเพ่งเล็งและตั้งตนเป็นศัตรูกับถังหลินมากยิ่งขึ้น

ผู้ใช้พลังวิเศษระดับ A ที่สง่างาม และเป็นถึงนายน้อยแห่งกลุ่มทุนตระกูลหลี่อย่างเขา จะยอมด้อยกว่าไอ้สวะถังหลินได้อย่างไร?

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเดือดดาล

"เฮ้ย ไอ้สวะ แกกล้าประลองกับฉันไหมล่ะ?" ดวงตาสามเหลี่ยมของหลี่เหวินเจี๋ยจ้องมองถังหลินอย่างเย้ยหยัน หาเรื่องกันอย่างโจ่งแจ้ง

เขาอยากจะสั่งสอนถังหลินมาตั้งนานแล้ว แต่ยังหาโอกาสไม่ได้เสียที

"ไม่สนใจ" ถังหลินตอบสั้นๆ

"แกมันก็แค่ปอดแหกนั่นแหละ! ไอ้สวะ ฮ่าๆๆๆ..."

หลี่เหวินเจี๋ยระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"ถังหลิน ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก เราไปกันเถอะ!"

หลิวเมิ่งซินคว้ามือถังหลินเตรียมจะเดินหนี แต่ลูกสมุนของหลี่เหวินเจี๋ยหลายคนกลับขยับตัวเข้ามาตีวงล้อมพวกเขาเอาไว้

หลี่เหวินเจี๋ยเป็นผู้ใช้พลังวิเศษระดับ A ส่วนลูกน้องของเขาก็เป็นระดับ B กันทุกคน แม้หลิวเมิ่งซินจะเป็นระดับ A เช่นกัน แต่เธอไม่ใช่สายต่อสู้ จึงไม่มีทางสู้คนพวกนี้ได้เลย ส่วนถังหลินที่เป็นคนไร้พลัง ยิ่งหมดสิทธิ์

นักศึกษาหลายคนเริ่มมุงดูเหตุการณ์ แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหวาดกลัวหลี่เหวินเจี๋ยจึงไม่มีใครคิดจะสอดมือเข้ามายุ่ง บางคนถึงขั้นยืนดูเรื่องสนุกอย่างสะใจด้วยซ้ำ

หลิวเมิ่งซินถลึงตาใส่หลี่เหวินเจี๋ยพลางตวาดอย่างเกรี้ยวกราด "หลี่เหวินเจี๋ย นายต้องการอะไร? คิดจะก่อเรื่องวิวาทในโรงเรียนหรือไง?"

หลี่เหวินเจี๋ยตอบ "ใครบอกล่ะ? ฉันก็แค่อยากจะกระชับมิตรด้วยการประลองกับเพื่อนนักศึกษาถังหลินสักหน่อย แค่ประลองน่ะ เข้าใจไหม? อาจจะมีอุบัติเหตุแขนหักขาหักบ้างนิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วง บ้านฉันรวย ค่ารักษาพยาบาลจ่ายให้ไม่อั้นอยู่แล้ว"

พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นพร้อมกับลูกไฟที่ลุกพรึบขึ้นมาบนฝ่ามือ

เมื่อเห็นว่าหลี่เหวินเจี๋ยเตรียมจะลงมือ ถังหลินก็ขยับตัวบังหลิวเมิ่งซินเอาไว้ ประกายตาเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของเขา มีดเล่มเล็กเลื่อนจากแขนเสื้อลงมาอยู่ในมืออย่างเงียบเชียบ

จังหวะที่ถังหลินและหลี่เหวินเจี๋ยกำลังจะปะทะกัน จู่ๆ ก็มีเสียงใครบางคนตะโกนขึ้นมา "ท่านประธาน!"

มีดในมือของถังหลินถูกเก็บกลับเข้าไป เช่นเดียวกับเปลวไฟในมือหลี่เหวินเจี๋ยที่ดับวูบลง ทุกคนหันไปมองในทิศทางเดียวกัน

ชายหนุ่มรูปงามในชุดลำลองสีขาวกำลังเดินตรงมาพร้อมกับผู้ติดตามอีกหลายคน เขามีเรือนผมสีเงินและนัยน์ตาสีม่วง งดงามราวกับงานศิลปะ อีกทั้งยังมีท่วงท่าสง่างามสูงส่ง ประหนึ่งคุณชายตระกูลผู้ดีที่หลุดออกมาจากบทกวี

ซ่งฉือ นายน้อยแห่งตระกูลซ่ง ประธานสภานักศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยลั่ว และยังเป็นชายในฝันของนักศึกษาหญิงทั้งมหาวิทยาลัย เช่นเดียวกับถังหลิน เขาเป็นจุดสนใจและหัวข้อสนทนามาตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน แต่ที่ต่างจากถังหลินคือ เขาเป็นถึงผู้ใช้พลังวิเศษระดับคลาส S ที่หาตัวจับยาก

"กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ?" ซ่งฉือเดินเข้ามาถามด้วยรอยยิ้ม

ทันทีที่หลี่เหวินเจี๋ยเห็นซ่งฉือ ท่าทีโอหังของเขาก็มลายหายไปสิ้น เขายิ้มประจบแล้วพูดว่า "เปล่าครับ แค่คุยกันเฉยๆ พอดีผมนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ขอตัวก่อนนะครับ!"

พูดจบ เขาก็รีบพาพรรคพวกเดินจากไปทันที

ดูเหมือนว่าหลี่เหวินเจี๋ยจะเกรงกลัวซ่งฉืออยู่ไม่น้อย

หลิวเมิ่งซินมองซ่งฉือแล้วเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท "สวัสดีค่ะท่านประธาน"

"พี่เมิ่งซิน ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นไปที่ชมรมหมากล้อมเลยนะครับ" ซ่งฉือทักทายด้วยรอยยิ้ม

หลิวเมิ่งซินตอบ "ช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่งน่ะค่ะ"

จากนั้นซ่งฉือก็หันไปมองถังหลิน "ถังหลิน เรื่องนั้นนายตัดสินใจได้หรือยัง?"

ถังหลินตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา "ไม่สนใจ"

หลิวเมิ่งซินมองถังหลินสลับกับซ่งฉือด้วยความงุนงง ไม่รู้เลยว่าทั้งสองคนกำลังคุยเรื่องอะไรกัน