บทที่ 11 ไอดอล? มันจะเข้าท่าเหรอ?

คืนนั้น ฉือเฉิงและหลินจิ้งได้เปิดประชุมครอบครัววาระพิเศษเพื่อหารือเรื่องอนาคตของเสี่ยวหว่านตัวน้อย โดยปกติแล้วทั้งคู่เป็นพ่อแม่สายปล่อยวาง ขอแค่ลูกเติบโตมาอย่างแข็งแรงและมีความสุข เรื่องอื่นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ พวกเขาไม่เคยคิดจะกดดันลูกเลย

แต่วันนี้ เมื่อครูชีอู่ออกปากชมว่าฉือจ้ายหว่านเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก ปฏิกิริยาแรกของหลินจิ้งคือความดีใจ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ความรู้สึกผิดและความตื่นตระหนกก็ตามมา เธอเกรงว่าความเฉื่อยชาและการเลี้ยงลูกแบบตามมีตามเกิดของพวกเธอจะกลายเป็นการตัดโอกาสของลูกสาว และกังวลว่าพ่อแม่ธรรมดาๆ สองคนจะสามารถเลี้ยงดูเด็กที่ไม่ธรรมดาให้ได้ดีได้หรือไม่

ด้วยเหตุนี้ การประชุมครอบครัวจึงถือกำเนิดขึ้น

ผู้เข้าร่วมประชุม: ฉือเฉิง หลินจิ้ง และฉือจ้ายหว่าน

เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติของพ่อกับแม่ ฉือจ้ายหว่านก็รู้สึกงุนงง

"เกิดอะไรขึ้นคะพ่อ แม่ ทำไมทำหน้าเครียดกันจัง"

"เสี่ยวหว่าน ลูกรู้สึกว่าตัวเองแตกต่างจากเด็กคนอื่นในวัยเดียวกันบ้างไหม?"

ฉือจ้ายหว่านส่ายหน้า

แย่แล้ว หรือความแตกแล้วนะ?

"เสี่ยวหว่าน ลูกสอบได้คะแนนเต็มอีกแล้วนะ คุณครูบอกว่าในห้องลูกมักจะทำอย่างอื่น แต่พอครูเรียกถาม ลูกก็ตอบถูกทุกครั้ง"

'คนโตตัวเท่าควายที่เคยสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนหกร้อยกว่า ถ้ามาทำข้อสอบ ป.2 ไม่ได้เต็ม ก็คงต้องไปเช็กสมองแล้วล่ะ จะไปเป็นไอดอลอะไรกัน'

"แถมลูกเพิ่งเรียนร้องเพลงได้ไม่นาน ก็ทำให้คุณอู๋วั่งโยวที่เป็นนักร้องยอมมาร้องเพลงคู่กับลูกได้ แถมยังร้องออกมาได้ยอดเยี่ยมมากด้วย"

'เฮ้อ ก็แค่โชคดีบวกกับความทรงจำจากชาติที่แล้วเท่านั้นเอง'

"ลูกอัดเพลงเล่นๆ แค่สองเพลง แต่กลับมีคนชื่นชอบมากมายขนาดนี้"

'นี่ก็ต้องขอบคุณพลังของระบบบวกกับความพยายามของฉันล้วนๆ'

"แล้วไหนจะเปียโนอีก ไม่เคยมีครูสอน แต่ลูกกลับเล่นได้เหมือนมืออาชีพ"

'เอ่อ... เอาเป็นว่าของที่ระบบผลิตออกมา ย่อมเป็นเกรดพรีเมียมเสมอล่ะนะ'

"เรียนบัลเลต์แค่สามเดือน ครูยังชมว่าเป็นอัจฉริยะ อยากจะให้ลูกไปเป็นนักบัลเลต์อาชีพ"

'อืม อันนี้ฉันอาจจะโชว์ออฟไปหน่อยจริงๆ แฮะ!'

"ฉือจ้ายหว่าน ลูกเก่งเกินคนไปแล้วนะ ลูกใช่ลูกของพวกเราจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย"

"หือ? ลูกก็ต้องได้เชื้อพ่อสิ"

พอฟังหลินจิ้งร่ายยาวถึงวีรกรรมต่างๆ ฉือเฉิงก็ยืดอกด้วยความภูมิใจ ลูกสาวเขานี่นา จะธรรมดาได้ไง!

หลินจิ้งมองค้อนสามีวงใหญ่ หน้าไม่อายจริงๆ!

"เสี่ยวหว่าน ลูกอยากทำอะไร? ลูกชอบอะไร? บอกพ่อกับแม่มาเถอะ พ่อกับแม่กลัวว่าโลกทัศน์แคบๆ ของเราจะไปฉุดรั้งอนาคตของลูก"

"แม่คะ พูดอะไรอย่างนั้น พ่อกับแม่ไม่มีทางฉุดรั้งหนูหรอกค่ะ เพราะมีพ่อกับแม่ หนูถึงเป็นหนูในวันนี้ หนูไม่ยอมให้แม่คิดแบบนั้นนะคะ!"

หลินจิ้งลูบผมฉือจ้ายหว่านอย่างอ่อนโยน พลางทึ่งในใจว่าลูกสาวของเธอโตขึ้นมากจริงๆ

"ลูกรัก ลูกอยากจะไปเรียนบัลเลต์อาชีพกับครูชีไหม?"

ฉือจ้ายหว่านส่ายหน้า

"หนูชอบบัลเลต์นะคะ แต่หนูรู้ตัวดีว่าหนูชอบอย่างอื่นมากกว่า"

เธอเห็นโอกาสที่จะบอกพ่อกับแม่เรื่องแผนการเป็นไอดอลแล้ว พวกท่านจะได้ไม่ต้องโทษตัวเองถ้าเธอตัดสินใจเลิกเรียนบัลเลต์

"พ่อคะ แม่คะ"

ฉือจ้ายหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"พ่อกับแม่รู้จักไอดอลไหมคะ?"

ไอ... อะไรนะ? มันกินได้หรือเปล่า? ฉือเฉิงและหลินจิ้งงงเป็นไก่ตาแตก

ฉือจ้ายหว่านบอกให้ฉือเฉิงหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วอธิบายให้พวกท่านฟังแบบรวบรัด

"พ่อกับแม่คิดซะว่าไอดอลก็คือดารานั่นแหละค่ะ ที่เกาหลีกำลังฮิตมากเลยนะ"

เธอเปิดคลิปวิดีโอของวงบอยแบนด์และเกิร์ลกรุ๊ปให้ดู

"เห็นไหมคะ ร้องเพลงและเต้นอยู่บนเวที"

ยิ่งฉือเฉิงกับหลินจิ้งดู ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย

"เสี่ยวหว่าน บางทีลูกเรียนบัลเลต์ต่อไปอาจจะดีกว่านะ"

แบบนี้มันจะไปรอดเหรอ?

"ลูกรัก ไอ้ผมทรงหางม้าสูงปรี๊ด กางเกงลายเสือ หน้าม้าปิดหน้าไปครึ่งแถบ แล้วก็ขอบตาดำปิ๊ดปี๋นั่น... มันดูดีจริงๆ เหรอลูก?"

เอ่อ ฮ่าๆ O_o

พลาดแล้ว เธอเกือบลืมไปว่าคนรุ่นพ่อแม่คงเข้าไม่ถึงแฟชั่นยุคนั้น

"มันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นทั้งหมดหรอกค่ะ ดูนี่สิคะ แบบสวยๆ ก็มี!"

คราวนี้เป็นภาพสาวสวยขายาวที่มีภาพลักษณ์ชวนฝัน

ฉือจ้ายหว่านกระแอมไอเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้ดูจริงจัง

"พ่อคะ แม่คะ หนูอยากเป็นไอดอล หนูอยากร้องเพลงและเต้นบนเวที นี่ไม่ใช่ความต้องการชั่ววูบ แต่มันคือความฝันของหนู สนับสนุนหนูเถอะนะคะ พ่อกับแม่ก็เห็นว่าหนูซ้อมหนักทุกวันเพื่อสิ่งนี้"

เมื่อเห็นลูกสาวจริงจังขนาดนี้ พอนึกย้อนไปถึงภาพเจ้าตัวเล็กที่ตื่นแต่เช้ามาฝึกร้องเพลงและเต้นก่อนนอนทุกวัน ฉือเฉิงและหลินจิ้งก็ไม่อาจใจแข็งปฏิเสธได้ลงคอ

หลังจากหารือกันอยู่นาน ในที่สุดพวกเขาก็ตกลงกันว่า : ฉือจ้ายหว่านยังเด็ก ยังไม่ต้องรีบตัดสินใจเรื่องเส้นทางไอดอลในตอนนี้ ถ้าโตขึ้นลูกยังอยากเป็นและดูแล้วว่ามันเป็นไปได้ ครอบครัวก็จะสนับสนุนอย่างเต็มที่

ฉือจ้ายหว่านลอบถอนหายใจ พ่อแม่ของเธอหัวสมัยใหม่และเปิดกว้างจริงๆ เธอรักพวกเขาจัง!

การประชุมครอบครัวจบลงด้วยดี!

ต้นเดือนพฤษภาคม เดือนที่สี่นับตั้งแต่เริ่มภารกิจ ฉือจ้ายหว่านทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากออกมาจากห้องฝึกซ้อมในระบบ

เสียงประกาศจากระบบดังขึ้น

[โฮสต์คะ ขอแสดงความยินดีด้วยที่คุณทำภารกิจที่ 3 สำเร็จ : ยกระดับทักษะการร้องเพลงให้ถึงระดับสูง]

[โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จอย่างรวดเร็ว สามารถเลือกปลดล็อกห้องเรียนหนึ่งห้อง หรือเลือกแลกรับ 10 คะแนน โปรดเลือกเลยค่ะ]

[ไอเทมที่ดรอป : การ์ดแจ๊สระดับกลาง, ยาหยอดตาประกายดารา]

[การ์ดแจ๊สระดับกลาง : 30 คะแนน เมื่อใช้งานแล้ว ระดับการเต้นแจ๊สของโฮสต์จะเพิ่มขึ้นเป็นระดับกลางขั้นที่ 50]

[ยาหยอดตาประกายดารา : 6 คะแนน เมื่อใช้งานแล้ว ดวงตาของโฮสต์จะสดใส เป็นประกาย และดูมีชีวิตชีวามากขึ้น โดยจะปรับปรุงตามสภาพพื้นฐานดวงตาเดิม]

เมื่อเห็นของรางวัลที่คุ้มค่า ฉือจ้ายหว่านก็รู้สึกว่าความเหนื่อยยากที่ผ่านมามันคุ้มแล้ว... อิอิ

แต่จากระดับสูงไปสู่ระดับท็อปนี่สิโหดหินของจริง เธอใช้เวลาฝึกร้องเพลงอย่างน้อยวันละห้าชั่วโมง ผ่านไปสี่เดือนเพิ่งจะแตะระดับสูง การจะไปถึงระดับท็อปคงแทบเป็นไปไม่ได้!

เมื่อเห็นรางวัลเป็นคลาสแจ๊ส เธอจึงเลือกปลดล็อกครูสอนเต้นแจ๊ส อีกสองเดือนการเต้นฮิปฮอปของเธอก็น่าจะถึงระดับสูงแล้ว มีโบนัสนี้มาพอดี จะได้เริ่มฝึกแจ๊สไปเลย จะได้ไม่เสียเวลา

ถึงตอนนี้ ฉือจ้ายหว่านสะสมทักษะไว้เพียบ

[การร้องเพลง : ระดับสูงขั้นที่ 1 (คุณร้องเพลงเก่งกว่ามืออาชีพส่วนใหญ่เสียอีก)]

[การเต้น : ฮิปฮอป ระดับกลางขั้นที่ 83 (คุณคือตัวตึงสายฮิปฮอป), แจ๊ส ระดับกลางขั้นที่ 50 (ท่วงท่าของคุณช่างน่าหลงใหล), บัลเลต์ ระดับกลางขั้นที่ 66 (คุณคือเจ้าหญิงหงส์ขาวแสนสวย), นาฏศิลป์จีน ระดับกลางขั้นที่ 50 (การร่ายรำของคุณงดงามจนลืมหายใจ)]

[ดนตรี : เปียโน ระดับกลางขั้นที่ 60 (คุณเก่งกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน 97%), กู่เจิง ระดับพื้นฐานขั้นที่ 50 (คุณก้าวเข้าสู่ประตูแห่งกู่เจิงแล้ว)]

การมีทักษะเยอะเกินไปก็น่าปวดหัวเหมือนกันแฮะ!

ทุกวันนี้ฉือจ้ายหว่านต้องมานั่งจัดสรรเวลาว่าจะแบ่งซ้อมอะไรยังไงดี

ทักษะที่ได้มาจากการ์ด เธอมักจะไม่ค่อยได้ซ้อม เพราะยังไม่รีบใช้และยังไม่ได้ปลดล็อกห้องเรียนของทักษะเหล่านั้น การซ้อมคนเดียวมันไม่ค่อยมีประสิทธิภาพเท่าไหร่

สิ่งที่ต้องทำทุกวันคือร้องเพลงกับฮิปฮอป ตอนนี้มีแจ๊สเพิ่มเข้ามาอีก เวลาที่มีก็นยิ่งรัดตัวเข้าไปใหญ่

เฮ้อ ถ้าห้องฝึกซ้อมไม่มีจำกัดเวลาก็คงดีสิ

[โฮสต์คะ พลังงานและพละกำลังของมนุษย์มีขีดจำกัดนะคะ ถึงคุณจะพัฒนาขึ้นมากแล้ว แต่ก็ไม่สามารถโหมซ้อมหนักต่อเนื่องยาวนานได้ โปรดประมาณตนด้วยค่ะ]

เฮ้อ! ช่วยไม่ได้นี่นา ก็หนูอยากเก่งใจจะขาดแล้วนี่ระบบ