บทที่ 35 การแข่งขันเริ่มขึ้น!

สามวันต่อมา ณ มหาวิทยาลัยการต่อสู้อวิ๋นเฉิงแห่งใหม่

เช้าตรู่เวลาห้านาฬิกา มีนักศึกษาหลายคนเริ่มมารวมตัวกันแล้ว!

มีเจ้าหน้าที่บางคนจัดการนักศึกษาให้เข้าสู่จัตุรัสหลักและรอคอย

นักศึกษาเหล่านี้ล้วนมาจากเมืองอวิ๋นเฉิงทั้งหมด!

แท้จริงแล้วมันไม่มีอะไรแตกต่างจากมหาวิทยาลัยมัธยมของพวกเขา

เพียงแค่เปลี่ยนสถานที่

และเวลาที่ทุกคนได้รับแจ้งคือพวกเขาจะต้องมาถึงมหาวิทยาลัยการต่อสู้อวิ๋นเฉิงก่อนเวลาเจ็ดนาฬิกา

มิฉะนั้นจะถือว่าสละสิทธิ์ในการเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยการต่อสู้อวิ๋นเฉิง

ซึ่งอาจดูเคร่งครัดกว่าสมัยก่อน

ที่ต้องมาถึงมหาวิทยาลัยก่อนเวลาเจ็ดนาฬิกา!

แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่ปัญหา

ตั้งแต่เช้าตรู่เวลา 4 นาฬิกา ก็มีผู้คนจำนวนมากในเมืองอวิ๋นเฉิงเริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้กันแล้ว

เนื่องจากการฝึกศิลปะการต่อสู้ ทำให้หลายคนจึงมีกำลังวังชาที่มาก

เวลานอนของพวกเขาจึงน้อยลงมากกว่าเดิม

อันเซวียนแม้จะขยับเวลามาล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมง

มันไม่เป็นปัญหาสำหรับบางคนที่จะมาถึง!

นักศึกษาใหม่หลายคนที่ได้รับการตอบรับเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยการต่อสู้ก็ไม่กล้าล่าช้า

หลายคนมาถึงก่อนเวลาด้วยซ้ำ

เพราะพวกเขากลัวว่าจะพลาดอะไรบางอย่าง!

เช่นเดียวกับหลู่ชิงหยานที่ได้ออกเดินทางแต่เช้า

นักศึกษาหลายคนมารวมตัวกันที่จัตุรัสของมหาลัย

ต่างคนต่างมองหน้ากันและมองดูคนรอบข้าง

เป็นไปได้มากว่าคนเหล่านี้จะเป็นเพื่อนร่วมชั้นในอนาคตของพวกเขา

แต่ไม่นานหลังจากนั้นนักศึกษาบางคน

พบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับจำนวนคนในจัตุรัส

"ดูเหมือนจำนวนคนจะผิดปกตินะ!!"

"ถ้าลองคำนวณดูแล้ว น่าเกินร้อยคน!!"

"เกิดอะไรขึ้น?!"

เสียงกระซิบดังขึ้นหลายเสียง สงสัยในสิ่งที่เห็น

พวกเขามีการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตเช่นกัน

แน่นอนว่ามีมหาวิทยาลัยการต่อสู้แห่งอื่นๆ ทั่วต้าเซีย

และในมหาวิทยาลัยอื่นๆ เหล่านั้น ไม่ได้มีนักศึกษาเท่ามหาวิทยาลัยการต่อสู้อวิ๋นเฉิง

และมีนักศึกษาเพียงร้อยคนเท่านั้น

แต่ว่าไม่ว่าจะคิดอย่างไร ในเมื่อมาอยู่ที่นี่แล้ว

มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะถอนตัว

ในขณะเดียวกัน อันเซวียนก็เดินออกจากคฤหาสน์อันเป็นครั้งที่สอง

ในช่วงเวลาข้างหน้า เขาจะตั้งถิ่นฐานที่มหาวิทยาลัยการต่อสู้อวิ๋นเฉิง

และในความเป็นจริงแล้ว ทั้งตระกูลอันก็ได้ย้ายมาอยู่ที่มหาวิทยาลัยการต่อสู้อวิ๋นเฉิงทั้งหมด

ผู้ที่ก้าวเข้าสู่นักสู้ที่แท้จริงแล้วจะถูกพิจารณาให้มาเป็นอาจารย์!

ส่วนผู้ที่ยังไม่ก้าวสู่ระดับนักสู้จะทำงานในส่วนอื่นๆ

และถือว่านี่เป็นการฝึกฝน

สำหรับสมาชิกตระกูลอันทั้งหมด นี่เป็นสิ่งใหม่

แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าบ่นเรื่องี้ เนื่องจากนี่เป็นคำสั่งของอันเซวียน

เวลาร่วงเลยมาถึงเจ็ดนาฬิกา

อันเซวียนปรากฏตัวพร้อมกับอันหมิงเยว่

แม้ว่าอันเซวียนจะอายุมากแล้ว แต่นักศึกษาหลายคนก็รู้จักเขาโดยธรรมชาติ

เพราะนี่คือผู้ปกป้องเมืองเมืองอวิ๋นเฉิงของพวกเขา!

และเป็นผู้อำนวยการของพวกเขาด้วย!

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกับบุคคลในตำนานนี้อย่างใกล้ชิด

อันเซวียนมีรัศมีอันเจิดจรัส ไม่ว่าจะด้วยคำไหน

มันเพียงพอที่จะทำให้ผู้มาใหม่เหล่านี้ที่เพิ่งเริ่มต้นต้องเกรงขาม

อันเซวียนยืนตรงบนเวทีสูงเหนือจัตุรัส!

นักศึกษาหลายคนเชื่อว่าผู้อำนวยการควรจะกล่าวคำต้อนรับในตอนนี้

เพราะพวกเขาก็เคยเจอที่มหาวิทยาลัยแบบนี้เหมือนกัน

มหาลัยการต่อสู้ก็คงไม่แตกต่างกันนัก!

แต่ทว่าในช่วงเวลาต่อมา ปราณโลหิตของอันเซวียนพุ่งออกมา

เจตจำนงศิลปะการต่อสู้ของเขากลายเป็นมีดที่แหลมคม

และกดดันเหล่านักศึกษาทุกคนในจัตุรัส

แรงกดดันที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทําให้นักศึกษาทั้งหมดต้องตกใจ

แม้ว่าพวกเขาจะเคยได้ยินเรื่องราวของนักสู้ระดับสูงมาก่อนหน้านี้

แต่พวกเขาไม่เคยเห็นมันจริงๆ

แต่ตอนนี้ มันได้กระแทกพวกเขาอย่างรุนแรง

การกดขี่ของนักสู้ระดับสูง!!

ต่อหน้าผู้อำนวยการคนนี้ แค่การกดขี่ก็ทำให้พวกเขาไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว

"นี่คือนักสู้ระดับสูง!?"

นี่อาจเป็นความคิดเดียวของนักศึกษาทุกคน

เหตุผลที่ตัดสินใจให้มีนักสู้ระดับที่ 3 มาเป็นผู้อำนวยการ

มันก็มีเหตุผลของมัน

เพราะเมื่อถึงระดับที่ 3 คุณจะมีความเข้าใจเพียงพอเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้

รู้วิธีสอนนักศึกษา!

นอกจากนี้ความแข็งแกร่งก็เป็นกุญแจสำคัญ

ผู้อำนวยการที่แข็งแกร่งจะสามารถทำให้นักศึกษาเคารพ

ภายใต้แรงกดดันของอันเซวียน นักศึกษาบางคนเริ่มหน้าซีดและเหงื่อออก

ในขณะนี้ นักศึกษาบางคนคิดถึงการทดสอบการเข้าเรียนที่ได้รับแจ้งไว้ก่อนหน้านี้

ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดว่าเพียงแค่ทดสอบปราณโลหิตของพวกเขา

หรืออาจแสดงทักษะการปฏิบัติบางอย่างและอื่นๆ

แต่ตอนนี้ ความคิดดูเหมือนจะผิดพลาด

นี่หรือการทดสอบเข้าเรียนที่แท้จริง

เมื่อความกดดันค่อยๆ เพิ่มขึ้น นักศึกษาบางคนถึงกับเริ่มลำบาก

เริ่มทนไม่ได้!

เมื่อเวลาผ่านไป ไม่มีใครสามารถทนได้จนถึงที่สุด

โดยเฉพาะผลกระทบของเจตจำนงที่มีผลต่อจิตใจ

เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเหล่านี้ประสบกับมัน

แต่ทว่าก็อยู่หนึ่งคนที่แสดงเจตจำนงอันแน่วแน่นั่นก็คือหลู่ชิงหยาน

เด็กสาวที่มีภาระที่ต้องดูแลครอบครัวตั้งแต่เด็ก

แต่น่าเสียดายที่ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว

แม้จะพยายามรวบรวมปราณโลหิตทั้งหมดในร่างกายเพื่อทนแรงกดดัน

ในตอนนี้ ในที่สุดอันเซวียนก็เริ่มคลายแรงกดดันของเขา

ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ฉันเชื่อว่านักศึกษาทุกคนที่นี่รู้จักชื่อของฉันแล้ว"

"นักศึกษาหลายคนแม้จะสงสัยว่าทำไมมหาวิทยาลัยอวิ๋นเฉิงถึงมีนักศึกษาที่เยอะกว่าสถานศึกษาอื่น"

"แต่ทั้งหมดก็มาจากความต้องการที่จะให้โอกาสของทุกคน"

.....

เสียงของอันเซวียนดังขึ้นช้าๆ

เริ่มต้นด้วยการพูดถึงเหตุผลที่ทำไมนักศึกษาจำนวนมากได้รับการตอบรับเข้าเรียน

เนื่องจากหลายคนแทบจะไม่มีทางเลือกอื่น

จึงได้รับการตอบรับในที่สุด!

"แต่ทรัพยากรที่ได้รับของเรายังคงไม่เพียงพอ!"

"ถึงแม้ว่าอันกรุ๊ปจะบริจาคส่วนหนึ่งก็ตาม"

"ฉะนั้นฉันในฐานะผู้อำนวยการสถานศึกษาแห่งนี้ ตัดสินใจว่าต้องมีการแข่งขัน"

"ตั้งแต่ทุกคนก้าวสู่มหาวิทยาลัยการต่อสู้อวิ๋นเฉิง การแข่งขันของก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว"

"ไม่ว่าจะเป็นหอพักหรือทรัพยากรศิลปะการต่อสู้ ทุกคนต้องต่อสู้เพื่อมันด้วยตัวเอง!"

"ในหนึ่งเดือนต่อจากนี้ มหาวิทยาลัยการต่อสู้จะจัดสรรทรัพยากรให้เพียงพอแก่ทุกคน"

"รวมถึงการสอนจากฉันเองโดยตรง และหลังจากหนึ่งเดือนจะมีการประลองจัดอันดับขึ้น"

"จะมีการจัดชั้นเรียน A, B, C, และ D ตามลำดับ และทรัพยากรที่แต่ละชั้นเรียนได้รับจะแตกต่างกันไป"

"แน่นอน ทุกคนสามารถท้าทายชั้นเรียนที่สูงกว่าได้สัปดาห์ละครั้ง หากต้องการทรัพยากรที่มากขึ้น ทุกคนต้องพยายามเพื่ออันดับที่ดีกว่า!"

.....

ต่อไป คำพูดของอันเซวียนทำให้การแข่งขันอยู่เหนือทุกสิ่ง