บทที่ 12: มาอ่อยเจ้านายของหมาตัวอื่น ช่างไร้ยางอายจริงๆ ฮึ่!

บทที่ 12: มาอ่อยเจ้านายของหมาตัวอื่น ช่างไร้ยางอายจริงๆ ฮึ่!

หลี่เหมียนยื่นมือออกไปลูบหัวเถียนเถียน "ไม่ต้องกลัวนะ"

เถียนเถียนรู้สึกปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก นี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่กลายมาเป็นสัตว์พันธสัญญาของหลี่เหมียนที่มันได้รับความรักใคร่เอ็นดูจากเธอเช่นนี้

เถียนเถียนกระดิกหาง จากนั้นก็คลอเคลียกับฝ่ามือของหลี่เหมียน ส่งเสียงครางหงิงๆ แผ่วเบาในลำคอ

"ดูสิ ทำหน้าน้อยใจเชียว" หลี่เหมียนลดเสียงลง โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของมันแล้วตบหัวเบาๆ "เด็กดี ไม่ต้องกลัวนะ"

เถียนเถียนยิ่งครางหงิงๆ ดังกว่าเดิม

หลี่เหมียนปลอบมันอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอเห็นว่าเถียนเถียนเริ่มเล่นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ตบเผียะเข้าที่กลางกระหม่อมมันทันที "อย่าได้คืบจะเอาศอก นั่งลง!"

เถียนเถียน: ?

ความรักมันจืดจางหายไปได้จริงๆ สินะ?

หลี่เหมียนเมินเฉยต่อเถียนเถียนที่กำลังหดหู่ และชะเง้อคอมองเฉินเย่ที่ยืนอยู่ตรงทางเดินแทน

เฉินเย่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน "นักเรียนทุกคน ฟังทางนี้"

"เดี๋ยวครูจะให้สัตว์พันธสัญญาของครูออกมาช่วยเดินตรวจตรา หากระหว่างที่มันกำลังเดินตรวจ พวกเธอยังไม่สามารถทำให้สัตว์พันธสัญญาของตัวเองสงบลงได้ ครูคงต้องขอโทษด้วย แต่ครูคงต้องเชิญพวกเธอลงจากรถ"

"ครูพูดชัดเจนแล้วนะ มีใครจะคัดค้านอะไรไหม"

ทุกคนต่างพากันส่ายหน้า ล้อเล่นหรือไง ภายใต้แรงกดดันขนาดนี้ ใครจะกล้าคัดค้านล่ะ?

หลี่เหมียนเองก็นิ่งเงียบเช่นกัน เธอจ้องมองวงแหวนอัญเชิญที่ปรากฏขึ้นบริเวณปลายเท้าของเฉินเย่ โดยทั่วไปแล้ว ขนาดของวงแหวนอัญเชิญจะสอดคล้องกับขนาดตัวของสัตว์พันธสัญญา

วงแหวนอัญเชิญของเฉินเย่กินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของความกว้างขบวนรถ บางส่วนถึงกับล้นจนฉายออกมาไม่หมดด้วยซ้ำ แต่นั่นก็ไม่อาจหยุดยั้งแสงสว่างเจิดจ้าของวงแหวนได้

ขณะที่วงแหวนสาดแสงสว่างไปทั่วรถ สัตว์จำพวกสุนัขสีดำสนิทซึ่งมีเปลวเพลิงสีทองลุกโชนอยู่ที่เท้าก็กระโจนออกมา มันมีรอยจันทร์เสี้ยวสีทองบนหน้าผาก ปลายหูมีเปลวไฟสีทองลุกไหม้ และหางของมันก็เรียวยาวราวกับแส้

วินาทีที่เห็นสัตว์พันธสัญญาปรากฏตัว หลี่เหมียนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"โคตร..."

ทว่าก่อนที่คำว่า 'เท่' จะหลุดออกจากปาก เจ้าหมาที่มีขนสีดำเงางามดุจแพรไหมก็กระแทกหัวเข้ากับเพดานรถอย่างจัง ก่อนจะร่วงตุ้บลงบนเบาะข้างๆ แล้วหน้าคะมำคว่ำลงกับพื้น

หลี่เหมียน "..."

ทุกคน "พรืด"

คนขับรถ "เฉินเย่ แกช่วยอยู่นิ่งๆ หน่อยได้ไหมวะ! ถ้ารถฉันพัง ฉันเอาเรื่องแกแน่!"

เฉินเย่อับอายจนแทบอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองหนีหายไปเสียเดี๋ยวนั้น แต่ในวินาทีนี้ กลับยังมีนักเรียนบางคนแอบหัวเราะอยู่

เขากระแอมไอ

"หัวเราะอะไรกัน"

"ถ้าขืนหัวเราะอีก ครูจะเตะลงจากรถให้หมด!"

ทุกคนหุบปากฉับทันที

ในที่สุดเจ้าหมาดำก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นมานั่งอย่างสง่าผ่าเผยอยู่ข้างเฉินเย่ ขนสั้นสีดำขลับของมันเงางามราวกับผ้าไหมชั้นดี ดวงตาสีทองเปล่งประกายเยียบเย็น แม้ว่าหูข้างหนึ่งจะพับตกลงมาครึ่งหนึ่ง แต่มันก็ยังดูเท่และสะดุดตาเป็นอย่างมาก

เท่น่ะมันก็เท่อยู่หรอก แต่หลี่เหมียนไม่อาจลบภาพตอนที่มันกระโดดออกมาหัวกระแทกเพดานแล้วหน้าคะมำลงกับพื้นออกจากหัวได้เลย

ดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา หมาดำตัวใหญ่จึงยืดอกเชิดหน้าขึ้น พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะอวดความหล่อเหลาของเส้นขนทุกตารางนิ้วบนตัวมัน

"เอาล่ะ"

เฉินเย่ปรายตามองหมาดำแล้วแค่นเสียงเย็นชา "ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแกนะ เฮยไจ๋"

หลี่เหมียนแคะหูตัวเอง

เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?

หมาหล่อเท่ขนาดนี้ แต่ดันตั้งชื่อให้ว่าเฮยไจ๋เนี่ยนะ?

เห็นได้ชัดว่าเฮยไจ๋เองก็เกลียดชื่อนี้เหมือนกัน มันหรี่ตามองเฉินเย่ จากนั้นก็ใช้ก้นกระแทกชายหนุ่มจนกระเด็นไปด้านข้าง

"โฮ่ง!"

เฉินเย่ "..."

"พรืด"

มีคนแอบหัวเราะออกมาอีกแล้ว

แต่คราวนี้เฉินเย่ฟื้นตัวจากความอับอายแล้ว เขากลับไปนั่งที่เดิมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปล่อยให้สัตว์พันธสัญญาตัวสูง 2 เมตรเดินทอดน่องไปตามทางเดินอย่างช้าๆ

ขนาดตัวอันใหญ่โตของมันทำให้ทางเดินแทบจะถูกอุดจนมิด การเดินจึงเป็นไปอย่างยากลำบาก แต่มันก็ยังพยายามจะก้าวเดินให้สง่างามที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทว่าก็มีหลายครั้งที่มันเผลอเดินชนเบาะที่นั่ง และเวลาเลี้ยว มันก็ต้องส่ายก้นกระดุ๊กกระดิ๊กเพื่อขยับไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล

หลังจากเดินตรวจตราไปได้สองสามรอบ ในที่สุดก็มีคนอดใจไม่ไหว ยื่นมืออันชั่วร้ายออกไปหามัน

เฮยไจ๋ชะงักไปชั่วครู่

มันหันกลับมามองหลี่เหมียนที่กำลังฉีกยิ้มกว้างให้มัน

"ลูกพี่หมา นายหล่อเท่มากเลยนะเนี่ย!"

หูของเฮยไจ๋กระดิก "บรู๊ว?"

หลี่เหมียนฟังไม่เข้าใจ

แต่ก็ไม่เป็นไร เธอมีล่ามส่วนตัวอยู่ตรงนี้แล้ว

เธอหันไปมองเถียนเถียน

เถียนเถียนพ่นลมหายใจออกจมูก "โฮ่ง"

ข้าไม่แปลให้หรอก

"อาหารกระป๋อง 3 กระป๋อง"

เถียนเถียนกลอกตา "โฮ่ง"

ก็ยังไม่แปลอยู่ดี

"5 กระป๋อง"

ฮึ่

"เฮ้อ เดิมทีฉันกะว่าถ้าแกทำตัวดีๆ จะแถมให้อีกกระป๋องแท้ๆ แต่ตอนนี้..."

หลี่เหมียนถอนหายใจ ทำหน้าตาเจ็บปวดรวดร้าว "แกทำให้ฉันผิดหวังมากเลยนะ"

เถียนเถียนนั่งไม่ติดที่อีกต่อไป

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"

5 กระป๋องก็ 5 กระป๋อง ตกลง

หลี่เหมียนลูบหัวมันอย่างพึงพอใจทันที "แปลเร็วเข้า"

เถียนเถียนโดนลูบจนหนังหัวแทบจะหลุด

มันแปลด้วยท่าทางหดหู่ "บรู๊ว โฮ่ง โฮ่ง"

มันบอกว่าคำชมของเจ้าไม่มีประโยชน์หรอก และมันก็ไม่รับสินบนด้วย

หลี่เหมียนเหลือบมองเฮยไจ๋ที่นั่งยองๆ อยู่ใกล้ๆ

"ลูกพี่หมา ฉันไม่ได้จะติดสินบนนายนะ ฉันคิดว่านายหล่อจริงๆ ต่างหาก ขอฉันถ่ายรูปคู่กับนายหน่อยได้ไหม"

เฮยไจ๋กระดิกหาง

"โฮ่ง โฮ่ง"

เถียนเถียนแปล : มันบอกว่าเจ้าตาถึงดี แต่มันไม่ชอบถ่ายรูป เพราะงั้นลืมมันไปซะเถอะ

"น่าเสียดายจัง"

หลี่เหมียนถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย "ฉันอยากจะถ่ายไปลงไทม์ไลน์อวดคนที่บ้านสักหน่อย นายหล่อทะลุปรอทจริงๆ นะ เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นหมาตัวไหนหล่อเท่ขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต"

เฮยไจ๋ฉีกยิ้มกว้าง "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"

เถียนเถียนแปล : มันบอกว่าเจ้าถ่ายรูปได้ เอาเลยสิ

ส่วนประโยคที่ว่า 'เฮ้อ ช่วยไม่ได้ก็คนมันหล่อเกินไปนี่นา ข้าจะยอมฝืนใจตกลงก็แล้วกัน เข้ามาสิ' เถียนเถียนขี้เกียจแปล

มันเพียงแค่กลอกตาใส่เฮยไจ๋

ไร้ยางอาย

มาอ่อยเจ้านายของหมาตัวอื่น ช่างไร้ความเหมาะสมจริงๆ ฮึ่

หลี่เหมียนดึงเฮยไจ๋เข้ามาถ่ายรูปอย่างมีความสุขอยู่นานสองนาน

พอเธอเป็นฝ่ายเริ่ม นักเรียนหลายคนก็พากันเข้ามารุมล้อมเพื่อขอถ่ายรูปบ้าง หลังจากได้รับอนุญาต พวกเขาก็ต่อแถวถ่ายรูปคู่ด้วยกันทีละคน

ขบวนรถที่เคยเงียบสงบกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เฉินเย่ไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามพวกเขา

รถบัสแล่นต่อไปอย่างมั่นคง และความวุ่นวายภายในรถก็ค่อยๆ สงบลงตามกาลเวลาที่ผ่านไป

ภายใต้ความมืดมิดของรัตติกาล รถบัสแล่นไปบนทางหลวงและในไม่ช้าก็กลมกลืนไปกับยานพาหนะคันอื่นๆ

ในขณะเดียวกัน ค้างคาวตัวหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็ห้อยหัวลงมาจากเสาไฟฟ้า มันเอียงคอมองดูยานพาหนะที่แล่นผ่านไปมาบนทางด่วน

เมื่อหลี่เหมียนตื่นขึ้นมา เธอก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ทั้งปวดหลังและตะคริวกินขา

เธอเหลือบมองเหยาเฉินที่เพิ่งตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียอยู่ข้างๆ

"โอ๊ย เจ็บ..."

เหยาเฉินนวดคอตัวเอง "นั่งรถแบบนี้ทรมานชะมัด... เฮ้อ"

"อย่างน้อยพวกเราก็มีที่นั่งนะ"

เกาหยวนจื้อที่นั่งอยู่ข้างหน้าลุกขึ้นยืนแล้วหันมาทางเหยาเฉิน "ฉันได้ยินมาว่าบางทีมที่จับสลากได้สัตว์พันธสัญญาประเภทเดียวกันเยอะๆ รถบัสคันเดียวมันยัดไม่พอ พวกเขาต้องเอาเก้าอี้ตัวเล็กๆ มาให้นั่งอัดกันอยู่หลังรถ น่าสงสารชะมัด ไม่มีแม้แต่พนักพิงหลังด้วยซ้ำ"

"สัตว์พันธสัญญาประเภทไหนกันที่มีคนเยอะขนาดนั้น" เหยาเฉินอดไม่ได้ที่จะสงสัย

"ก็พวกสัตว์พันธสัญญาประเภทนกไง"

เกาหยวนจื้อพูดขึ้น "ฉันได้ยินมาว่าปีนี้มีคนไม่น้อยเลยที่เลือกสัตว์ปีกเป็นสัตว์พันธสัญญาตัวแรก"

หลี่เหมียนชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น

จู่ๆ เธอก็นึกถึงพาดหัวข่าวที่เคยเห็นบนอินเทอร์เน็ตก่อนหน้านี้ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย—

[รอยแยกมิติแห่งใหม่กำลังจะปรากฏ สัตว์พันธสัญญาประเภทนกจะเป็นผู้ชนะที่แท้จริงหรือไม่?]