บทที่ 289 คัมภีร์โบราณสีดำ
บทที่ 289 คัมภีร์โบราณสีดำ
"โฮก!!!"
ในขณะที่เทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด หมายมาดจะตบแมลงหวี่แมลงวันสองตัวตรงหน้าให้ตายโดยเร็วที่สุด ทันใดนั้นเอง การเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณและสายเลือดที่มาจากอวี่เหวินเสินตูก็ขาดสะบั้นลงในพริบตา!
มันหันไปมองอย่างเหม่อลอย และเห็นร่างของอวี่เหวินเสินตูกระเด็นแยกออกไปคนละทิศละทาง จากนั้นเด็กหนุ่มผมขาวที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดราวกับเทพมารจากขุมนรก ก็พุ่งสังหารเข้ามา!
ทันใดนั้น เทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ส่งเสียงคำรามก้องฟ้าดิน น้ำเสียงนั้นฉีกขาดและโหยหวน แต่มันแฝงความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตายิ่งกว่า
เก้าในสิบส่วนของเวลาในการต่อสู้ครั้งนี้ ล้วนเป็นอวี่เหวินเสินตูที่บดขยี้หลี่เทียนมิ่ง เห็นอยู่ชัดๆ ว่าหลี่เทียนมิ่งใกล้จะตายแล้ว แค่เผลอไม่มองแวบเดียว ทำไมคนที่ตายกลับกลายเป็นอวี่เหวินเสินตูไปได้!
โลกทั้งใบของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์พังทลายลงอย่างสมบูรณ์!
สิ่งนี้ทำให้มันยืนตะลึงงันอยู่กับที่ กว่าจะได้สติตอบสนอง มันก็ระเบิดความโกรธแค้นทะลุฟ้า!
แต่ทว่า จะมีประโยชน์อันใด?
ในขณะที่มันกำลังเหม่อลอย อิ๋งฮั่วก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามันเป็นรายแรก
ลูกไก่เหลืองตัวนั้นชุ่มโชกไปด้วยเลือด แต่ในดวงตาเล็กจิ๋วคู่นั้น กลับมีเปลวเพลิงที่ร้อนแรงลุกโชน
เจตจำนงกระบี่ทวนเทพ สะบั้นดารา!
ดวงตาของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ คือดวงดาราในสายตามัน!
กระบี่นี้ทั้งรวดเร็วและอำมหิต เต็มไปด้วยกลิ่นอายของหลี่เทียนมิ่ง หลังจากฉวยโอกาสได้ เจ้าไก่เหลืองก็บุกสังหารอย่างบ้าคลั่ง!
ฉึก!
กระบี่นี้แทงเข้าเป้าในที่สุด ทะลุเปลือกตาของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์เข้าไป!
ในขณะเดียวกัน ทัณฑ์สวรรค์อลเวงของเมี๊ยวเมี๊ยวก็ผ่าลงที่บาดแผลโดยตรง อสรพิษสายฟ้าเก้าตัวระเบิดออก สายฟ้าสีดำนับไม่ถ้วนพุ่งทะลวงเข้าไปในบาดแผลที่ดวงตานั้นอย่างบ้าคลั่ง
เทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์บดขยี้พวกมันมาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้รับบาดเจ็บ!
แน่นอนว่าไม่ถึงกับตาย แต่มันกลับทำให้ความดุร้าย ความโกรธแค้น และความเคียดแค้นของมันระเบิดออกมาอย่างถึงที่สุด
เพียงแต่ในเวลานี้ ดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวของมัน กลับมองเห็นว่าเด็กหนุ่มผมขาวผู้นั้นได้บุกสังหารมาถึงตรงหน้าแล้ว!
โฮก!!
มันคำรามอีกครั้ง กระแสธารสีเทานับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่หลี่เทียนมิ่ง บนกระแสธารนั้นมีเปลวไฟลุกโชน เพียงแค่สัมผัสโดน ก็จะถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงสู่!
ในชั่วพริบตาแห่งความเป็นความตายนั้น แมวดำน้อยแปลงร่างเป็นจักรพรรดิมารอลเวง พุ่งชนเข้ามาจากด้านข้าง กอดรัดศีรษะของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ไว้แน่น เขี้ยวคมดาบอัสนีอันแหลมคมกัดเจาะลงไปที่บาดแผลดวงตาของมันโดยตรง!
"ตาย!"
อิ๋งฮั่วอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายอ้าปาก บุกเข้าไปในปากของมัน เอาชีวิตรอดในซอกฟันของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ แล้วพ่นเพลิงนรกคำโตเข้าไปในลำคอของอีกฝ่ายโดยตรง!
ฟู่–!
เปลวไฟอันเชี่ยวกรากลุกลามไปยังเครื่องในของอีกฝ่าย และในขณะเดียวกัน เทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์กำลังใช้อภินิหาร เพลิงนรกและอภินิหาร 'กระแสธารวิญญาณมรณะ' ของมันจึงปะทะกันที่บริเวณลำคอ!
ตูม!!!
ภายในลำคอ การปะทะกันของพลังสองชนิดก่อให้เกิดการระเบิดโดยตรง ระเบิดลำคอของมันจนเกิดเป็นรูกลวงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือด!
ฉึก!
ภายใต้จิตใจที่เชื่อมโยงถึงกัน หางหนามอัสนีสามยอดอันแหลมคมของเมี๊ยวเมี๊ยวก็แทงสวนเข้าไปในรูกลวงเลือดนั้น มุ่งตรงเข้าสู่อวัยวะภายในของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์!
อะไรเรียกว่าดุร้าย?
สัตว์ใหญ่โบราณอลเวงทั้งสองตัวนี้ แม้จะยังเยาว์วัยมาก แต่ทุกอย่างที่พวกมันแสดงออกมาในการต่อสู้ ครึ่งหนึ่งได้รับอิทธิพลมาจากหลี่เทียนมิ่ง อีกครึ่งหนึ่งมาจากสัญชาตญาณเดิม
"กดมันลงไป!"
ในชั่วพริบตาต่อมา หลี่เทียนมิ่งก็พุ่งมาถึงตรงหน้าพวกมัน!
เมี๊ยวเมี๊ยวได้ยินคำพูดของเขา ก็คำรามลั่น ใช้พลังทั่วร่างกดศีรษะของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง!
หลี่เทียนมิ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า สองมือกุมกระบี่ หนึ่งกระบี่ บดขยี้ฟ้าดิน!
กระบี่อันบ้าคลั่งนั้น แข็งแกร่งพอๆ กับกระบี่ที่สังหารอวี่เหวินเสินตู!
ฉึก!!
กระบี่นี้ฟันลงบนบาดแผลที่อิ๋งฮั่วระเบิดเปิดทางไว้โดยตรง!
กระบี่มังกรทมิฬลากผ่านเนื้อหนังที่หนาเตอะเข้าไป!
ตูม!!
เมี๊ยวเมี๊ยวกอดศีรษะของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ กระแทกลงกับพื้น!
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ร่างไร้ศีรษะของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ก็หงายหลังล้มตึงลงกับพื้น ฝุ่นตลบฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า!
เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา ย้อมร่างของพวกเขาทั้งสามพี่น้องจนแดงฉาน
เทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ ตาย!
การประสานงานที่ไร้รอยต่อในวินาทีสุดท้าย และเจตจำนงการต่อสู้แบบยอมตายถวายชีวิต พูดตามตรง แม้แต่ตัวพวกเขาเองก็ยังเลือดลมพลุ่งพล่าน
"หลี่เทียนมิ่ง ไม่เลว เจ๋งว่ะ ข้ายอมรับเจ้า!" อิ๋งฮั่วหัวเราะร่า
ทว่า ปีกข้างหนึ่งของมันแทบจะถูกฟันจนขาด
"เจ้าก็ไม่เลว ข้าก็ยอมรับเจ้า"
หลี่เทียนมิ่งเช็ดเลือดที่มุมปาก เผยรอยยิ้มที่น่าเกรงขามออกมา
"อย่ามาพูดจาลิเกแถวนี้ จบเรื่องแล้ว เมี๊ยวจะไปนอนแล้ว ง่วงชะมัด"
เมี๊ยวเมี๊ยวปีนขึ้นมา บนตัวมันมีคราบเลือดมากเกินไป ทั้งหมดล้วนถูกหนามแหลมและกรงเล็บของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ฉีกกระชาก โดยเฉพาะครั้งสุดท้ายที่ให้มันกดหัวคู่ต่อสู้ไว้ กรงเล็บของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์เกือบจะฉีกท้องของมันจนทะลุ
จริงๆ แล้วมันไม่ง่วง แต่มันบาดเจ็บสาหัส
โชคดีที่เวลานี้มีเจดีย์ไท่อี ไม่อย่างนั้นหลี่เทียนมิ่งก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน
"เมี๊ยว กลับมาพักผ่อนเถอะ"
หลี่เทียนมิ่งยิ้มมองน้องเล็กคนสุดท้องในขณะนี้
เจ้าหมอนี่ไร้เดียงสา ร่าเริง ขี้เกียจและเฉื่อยชา แต่จริงๆ แล้วใจของมันใสกระจ่างดั่งคันฉ่อง ยามต่อสู้เลือดพล่าน ยามเข่นฆ่าเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย มันไม่เคยถอยหนีเลยสักครั้ง
"มองด้วยสายตาแบบนั้นทำไม!"
เมี๊ยวเมี๊ยวจ้องเขาอย่างระแวดระวัง ตอนกลับเข้าสู่พื้นที่ประจำตัว ยังใช้หางหนีบไข่เอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้หลี่เทียนมิ่งดีดอีก
"ฮ่าๆ..." หลี่เทียนมิ่งขำ
ช่างเป็นเจ้าตัวเล็กที่น่าสนใจจริงๆ
"ข้าก็จะไปพักฟื้นเหมือนกัน ที่เหลือเจ้าจัดการเองแล้วกัน"
อิ๋งฮั่วรู้ว่า พออวี่เหวินเสินตูตาย สถานการณ์ก็คงควบคุมได้ไม่ง่ายนักแล้ว
พูดตามตรง ภายนอกเขตอาคมลายสวรรค์ คงแทบจะตีกันตายแล้วมั้ง
หลังจากการสื่อสารทางจิตอย่างรวดเร็ว หลี่เทียนมิ่งก็ให้พวกมันกลับเข้าไปในพื้นที่ประจำตัวทันที
พวกมันเพิ่งกลับเข้าไป ก็เป็นไปตามคาด แสงสว่างของเจดีย์ไท่อีปกคลุมร่างกายของพวกมัน แม้จะไม่ทำให้พวกมันกลับมาคึกคักได้ในทันที แต่ขอเพียงมีเวลา ก็น่าจะฟื้นฟูได้ดังเดิม
หลี่เทียนมิ่งยังสังเกตเห็นว่า แสงของเจดีย์ไท่อียังสามารถขจัดพลังความตายของเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ที่ตกค้างอยู่บนตัวพวกมันได้อีกด้วย ให้ผลลัพธ์คล้ายกับการ 'ชำระล้าง'
"เจดีย์ไท่อีวิเศษถึงเพียงนี้ เพียงพอจะทำให้พวกมันหายดี และยังมอบพลังวิญญาณอันไร้ที่สิ้นสุดให้แก่พื้นที่ประจำตัว ไม่รู้ว่ากระบี่ตงหวงเล่มนั้น จะน่ากลัวขนาดไหน"
เห็นได้ชัดว่า ความล้ำเลิศของกระบี่ตงหวง น่าจะอยู่ที่พลังการโจมตี
เหนือศีรษะขึ้นไป ภายนอกเขตอาคมลายสวรรค์ ในขณะนี้ผู้คนส่งเสียงเซ็งแซ่ โกลาหลวุ่นวายอย่างยิ่ง!
แต่ หลี่เทียนมิ่งทำหูทวนลม ในมือเขาถือรักแห่งเทียนหลิง และยังคงรอคอย
จนกระทั่งเวลานี้ บนศพของอวี่เหวินเสินตูก็มีแสงสองสายพวยพุ่งออกมา แล้วมารวมตัวกันในที่สุด ก่อนจะลอยมาตรงหน้าหลี่เทียนมิ่ง
แสงนั้นหยุดนิ่งครู่หนึ่ง หลี่เทียนมิ่งคล้ายกับเห็นรอยยิ้มของนาง
จากนั้น แสงก็มุดเข้าไปในรักแห่งเทียนหลิง บนอัญมณีปรากฏสัญลักษณ์สีทองขึ้นหนึ่งตัว ทำให้รักแห่งเทียนหลิงดูเจิดจรัสยิ่งขึ้น
"สัญลักษณ์นี้?" ดูไปแล้ว คล้ายกับกลุ่มผนึกบนเล็บของเจียงเฟยหลิง
"ไม่รู้จริงๆ ว่าบนตัวหลิงเอ๋อร์ มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่..."
แม้นางจะไม่มีสัตว์ประจำตัว ไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่ แต่หลี่เทียนมิ่งมั่นใจว่า ชาติกำเนิดของนางต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
"หลิงเอ๋อร์ นอนหลับให้สบายนะ ต่อไปถ้าข้าไม่ตกลง ห้ามใช้ 'ผลาญวิญญาณ' นี้เด็ดขาด"
เขาลูบคลำรักแห่งเทียนหลิง พูดตามตรง เป็นเวลานานมากที่นางอยู่ข้างกายตลอด
ตอนนี้พอคิดว่าอาจจะไม่ได้เจอนาง ไม่ได้คุยกันนานกว่าหนึ่งเดือน ก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
โชคดีที่การผลาญวิญญาณครั้งนี้ ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้นาง
รักแห่งเทียนหลิงสั่นเบาๆ กะทันหัน ราวกับกำลังตอบรับความอาลัยอาวรณ์ของเขา
เห็นได้ชัดว่า แม้นางจะหลับใหล แต่ก็แค่สะลึมสะลือ ไม่แน่ว่าอาจจะรู้หมดว่าหลี่เทียนมิ่งกำลังคิดอะไรอยู่
"แย่ล่ะ กะว่าจะอาศัยช่วงที่เจ้าหลับ จีบสาวสักหน่อย นึกไม่ถึงว่าหลับแล้วยังจะคุมประพฤติอีก" หลี่เทียนมิ่งปวดหัว
ติง ติง ติง!
รักแห่งเทียนหลิงกระแทกฝ่ามือเขาแรงๆ หลายที เหมือนกำลังระบายความไม่พอใจ
"......"
นี่เรียกว่าหลับเหรอ?
นางก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อยต้องพักผ่อน โชคดีที่ฟื้นฟูได้ดังเดิม หลี่เทียนมิ่งจึงไม่คิดมากแล้ว
"หลิงเอ๋อร์ พักผ่อนให้สบายเถอะ"
เขาคล้องรักแห่งเทียนหลิงไว้ที่คอ แบบนี้ก็เหมือนได้แนบชิดกับนางตลอดเวลา คิดดูแล้วเหมือนเป็นการเอาเปรียบอยู่เหมือนกัน
กำไรเห็นๆ
ผู้ชายอกสามศอก ห้อยสร้อยคอที่งดงามวิจิตรขนาดนี้ไว้ที่คอ ดูแล้วออกจะเจ้าสำราญไปหน่อย
"ครั้งนี้ ถือว่าพวกเราร่วมแรงร่วมใจกัน จนรอดพ้นจากความตายมาได้"
หากไม่ใช่เพราะผลาญวิญญาณของเจียงเฟยหลิง ต่อให้เขามีบดขยี้ฟ้าดิน ก็อาจจะต้านทานอวี่เหวินเสินตูไม่ไหว
"อานุภาพของผลาญวิญญาณ น่ากลัวจริงๆ แต่ว่า จะให้นางเสี่ยงภัยอีกไม่ได้"
นี่คือบรรทัดฐานของหลี่เทียนมิ่ง
แม้จะบอกว่าชายหญิงเท่าเทียมกัน แต่ต่อให้ตัวเองต้องเสี่ยงภัยพันครั้ง เขาก็ไม่อยากให้นางเสี่ยงภัยแม้แต่ครั้งเดียว
"ต้องแข็งแกร่งเท่านั้น จึงจะไม่ต้องเผชิญกับสถานการณ์เป็นตายเช่นวันนี้อีก"
ศึกครั้งนี้ ทำให้เขาได้ตระหนักรู้สิ่งที่เหนือชั้นมากมาย ผ่านการเปลี่ยนแปลงของความเป็นความตาย ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่มีต่อกัน หรือสายใยอันมหัศจรรย์ระหว่างผู้ควบคุมสัตว์และสัตว์ประจำตัว ล้วนแน่นแฟ้นขึ้นเป็นพิเศษ
เวลานี้ ความขัดแย้งเหนือศีรษะเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!
แต่ตอนนี้เขตอาคมลายสวรรค์ยังไม่แตก
"ต่อไป ตระกูลอวี่เหวินคงจะฉีกหน้ากากแล้วกระมัง"
หลี่เทียนมิ่งรีบมุ่งหน้าไปทางพวกเย่เส้าชิง ไม่อย่างนั้นคงรักษาชีวิตน้อยๆ ไว้ไม่ได้
"นี่คืออะไร?"
ขณะที่กำลังจะจากไป จู่ๆ เขาก็พบว่าในมือของอวี่เหวินเสินตู ถือของสิ่งหนึ่งอยู่
มันคือหนังสือสีดำเล่มหนึ่ง!
หลี่เทียนมิ่งใช้มารร้ายตวัดม้วน หนังสือเล่มนั้นก็มาอยู่ในมือ พอเพ่งมองดู ก็พบว่าบนนั้นเต็มไปด้วยลายสวรรค์!
ลายสวรรค์ ถึงกับวาดลงบนหนังสือได้ด้วย?
ใครเป็นคนวาดออกมา?
เขาสัมผัสได้ถึงอานุภาพที่น่ากลัวของหนังสือเล่มนี้ ความรู้สึกนั้นคล้ายกับเขตอาคมลายสวรรค์ ไม่แน่ว่าอาจมีผลลัพธ์พิเศษ
"ตอนก่อนที่ข้าจะสังหารเขา เขารีบหยิบหนังสือเล่มนี้ออกมา เหมือนต้องการจะใช้รักษาชีวิต แต่ความเร็วสู้ข้าไม่ได้"
สิ่งที่อวี่เหวินเสินตูหยิบออกมาเพื่อรักษาชีวิต ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นไพ่ตายที่เขาเตรียมไว้ใช้ในศึกสงครามระหว่างดินแดนก็เป็นได้!
"ไพ่ตายยังไม่ได้ใช้ ก็ม่องเท่งเสียแล้ว"
หลี่เทียนมิ่งส่ายหน้า
จริงดังคาด ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ก็ประมาทคู่ต่อสู้ไม่ได้ หากปล่อยให้ฉวยโอกาสได้เพียงครั้งเดียว ระเบิดพลังตูมเดียว ชีวิตน้อยๆ ก็อาจปลิวได้
ตอนที่เขาเพิ่งจะเก็บคัมภีร์โบราณสีดำเล่มนี้ เขตอาคมลายสวรรค์เหนือศีรษะก็แตกในที่สุด!
"อันตราย!"
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะผู้อาวุโสส่วนใหญ่ในสามสิบสามท่านร่วมมือกันตรึงเขตอาคมลายสวรรค์ จึงทำให้หลี่เทียนมิ่งมีโอกาสสังหารเทาเที่ยมารศักดิ์สิทธิ์ และยังได้คัมภีร์โบราณสีดำมา
แต่ตอนนี้ เขตอาคมลายสวรรค์ถูกทำลาย!
คนที่ทำลายเขตอาคมลายสวรรค์ ย่อมต้องเป็นผู้อาวุโสของตระกูลอวี่เหวิน ตระกูลซู และพรรคพวก!
หลี่เทียนมิ่งยังไม่รู้เลยว่า ตัวเองฆ่าอวี่เหวินเสินตูไปแล้ว พวกเขาจะมีสีหน้าอย่างไรกันนะ?
เขาไม่อาจสนใจอะไรได้มากนัก ในวินาทีที่เขตอาคมลายสวรรค์แตกสลาย เขาก็พุ่งตรงไปยังพวกเย่เส้าชิงทันที
-สองสิงห์:ผู้แปล-