50. Is this okay?

50. Is this okay?

มีเกทเหนือทางออก

สีคล้ายๆกับสีฟ้าแต่รูปร่างแตกต่างออกไปอย่างชัดเจน

เกทที่ไม่ค่อยปรากฎอยู่ออกมาในดันเจี้ยนเลเวล 23

มันไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการสำหรับเกทแบบนี้

แต่ในระหว่างอเวคมักเรียกเกทแบบนี้ว่า ประตูนรก หรือ ตะขอของนักตกปลา

อเวคที่มีประสบการณ์ส่วนใหญ่รู้จักเกทอย่างดี.

แต่มันก็หายากสำหรับทุกคนที่เข้าไปและกลับออกมาอย่างปลอดภัย

สำหรับดันเจี้ยนที่มีบอสลับอย่างเลเวล 23 ซึ่งมีลิซคิงทั้ง7แบบ ในเกทอันนี้มันอาจจะเจอลิซคิงทั้ง7.

แน่นอนว่ารางวัลในการเครียร์พอลทัลแบบนี้ต้องน่าทึ่ง.

แต่จำนวนคนที่เข้าไปข้างในก็มีไม่มากนัก.

มันเป็นสิ้นที่ล่อใจ

แต่นั่นมันอาจจะมากเกินไป!

พวกเขาจ้องมองเข้าไปที่เกทราวกับปลาที่กำลังมองดูหนอนตัวอ้วนที่ติดอยู่ที่ตะขอ

ถ้าไม่ใช่ปลาจริงๆจะไม่ฮุบเหยื่อแบบนี้

การล่าเป็นสิ่งที่ยกเว้นสำหรับที่จะได้เซ๊ทเกราะของลิซคิง

“ฉันจะรู้สึกมีความสุขมากกว่านี้หากได้เจอมิมิค.”

สำหรับอเวคปกติทุกอย่างดูมากเกินไป.

แต่ผมกำลังเข้าไปในเกท

กับการที่เลเวลอัพได้มากมายแบบผม ผมได้รับความแกร่งพอสมควร.

แม้ว่าจะเจอลิซคิงตาแดงแรงค์1 ถึงแม้ว่าจะใช้สกิลที่ไม่มีอยู่ในแรงค์ แต่ซิลทั้ง5ก็สามารถปกป้องผมได้

และแม้ว่าจะไม่มีซิลแต่ผมก็ยังมีมีเปล่าทีี่ว่างอยู่อีก 2 มือ.

ทางออกและประตูนรก

มองไปรอบๆทั้งข้างหลังและข้างหน้าพวกมันต่อมาผมก็เข้าไปข้างในประตูนรก

* * * *

อีกด้านของเกทเป็นเหมือนกับอีกโลกนึง

ดินแดนรกร้างทีี่เต็มไปด้วยหินแตกร้าวที่มองเห็นได้ทั่วไป

ดวงวิญญาณที่หลงทางได้บินว่อนอยู่ทั่วฟ้า

ไม่มีตา หรือ ลิ้น แลพพยายามดิ้นรนราวกับจมน้ำ.

ผมรู้สึกโล่งใจที่ดันเจี้ยนมีขนาดใหญ่

ถ้าดันเจี้ยนมีขนาดเล็กเวลาเจอพวกมันทั้ง 7 ตัวที่กรูเข้ามาในเวลาเดียวกัน.

มองไปที่ตาของพวกมันที่แตกต่างกัน ผมวางแผนที่จะจับการตามลำดับของพวกมัน.

ผมได้ใช้การโจมตีอย่างรวดเร็วด้วยเวทย์ระเบิดและโฮลี่มิสไซ สกิลแรงค์Aที่เติมเต็มช่องว่างให้ผมอย่างสมบูรณ์ ในระหว่างที่รอสกิลหลักทั้งสองของผมไม่สามารถใช้ได้หรือติดคูลดาวน์.

เวทย์ระเบิดอยู่ในกลุ่มเวทย์ไฟ มันเป็นการยิงลูกไฟขนาดเท่าบาสเก็ตบอล

มันคล้ายกับแรงค์Fของไฟออบ แต่ความแตกต่างของมันคือความเสียหายที่ห่างกันอย่างมาก.

เมื่อเวทย์ระเบิดโดนเป้าหมาย มันจะไม่หายไปจนกว่าจะไม่เหลืออะไร.

ดังนั้นถ้าไม่ถูกฮิลหรือใช้สกิลปลดสถานะพิเศษ เปลวไฟก็จะไม่ดับจนกว่าเป้าหมายจะกลายเป็นขี้เถ้า

สกิลต่อไปของผมคือโฮลี่มิสไซ

นักเวทย์, ชาแมน, และพรีส สามารถเรียนสกิลนี้ได้.

เวทย์ประเภทศักดิ์สิทธิ์สามารถโจมตีประเถทอันเดตได้แรงเป็นอย่างมาก.

เป็นสกิลที่เฟอร์เฟ็กสำหรับกูลและลิซคิง

* * * *

ขว้างดาวตกและไอซ์เบิร์กไปทางขวาเบื้องหน้าและผมก็วิ่งด้วยความเร็วเต็มสปีด.

จากไกลๆ ผมมองเห็นลิซคิงสองตัว.

มันเป็นเรื่องสำคัญเมื่อผมต้องตรวจสอบตาที่เรืองแสงของมันก่อนที่จะดึงมันมาต่อสู้.

ม่วงและเขียว.

บอสทั้งสองตัวเป็นบอสแรงค์ต่ำ.

“ย่าห์!”

ด้วยการเคลื่อนไหวครั้งเดียวพวกมันตัวนึงถูกดึงดูดด้วยตัวผม.

มันเกือบจะเป็นตัวชน?

ได้รับความเสียหายเป็นจำนวนมากพวกมันพยายามที่จะรวมมานาเพื่อรักษาตัวของมันเอง แต่ผมได้โยนไฟช๊อคซึ่งทำความเสียหายรอบๆได้มากยิ่งขึ้น.

“กูวววว!”

“คูรุรง”

พวกมันร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างมาและยังไม่อาจจะโจมตีได้แม่แต่ครั้งเดียว

ในกรณีที่ลิซคิงเข้ามาใกล้ ผมก็ใช้กราวิตีเลเซอร์จากระยะไกล

เมื่อผมโจมตีอย่างต่อเนื่องผมก็ค่อยๆผ่านลิซคิงได้อย่างช้า

หลังจากนั้นผมก็ใช้ระเบิดและโฮลี่มิสไซไปอีก10กว่ารอบได้.

มันดูราวกับเป็นหลอดไฟสว่างไสว

ความสามารถของธาตุศักดิ์สิทธิ์เห็นได้ชัดเมื่อมันโจมตีอันเดต.

มันใช้เวลาไม่นาน

“คู… อู~…..”

ลิซคิงแรงค์7 ตอนนี้ได้กลานเป็นลูกไฟ พลังชีวิตที่ส่องออกจากตาของมันเริ่มสว่างวาบออกมา.

จากนั้น.

[ได้รับค่าประสบอการณ์ 5,000,000.]

ตอนนี้ก็เหลือเพียงอีกหนึ่งเป้าหมายเท่านั้น.

ผมหยุดใช้กราวิตี้เลเซอร์และโจมตีด้วยสกิลใหม่ๆที่ผมได้เรียนรู้.

เนื่องจากผมมีมานาไม่จำกัดผมจึงสามารถโจมตีรัวๆได้โดยไม่ต้องสนใจ

ถ้าผมเอาแบนชอน จินวอนมาด้วยหล่ะก็ผมก้สามารถทำได้ดีทีเดียว.

จากนั้นลิซคิงตาเขียวแรงค์4ก็ไปสวรรค์.

[ได้รับค่าประสบอการณ์ 8,000,000.]

“โห้?”

ความแตกต่างของแรงค์เห็นได้ชัดเจน

คุณสามารถได้รับค่าประสบการณ์ที่มากขึ้นได้ตามแรงค์

ยิ่งคุณรู้เกี่ยวกับพวกเขามากเท่าไรผมก็พบว่ามันสนุกมากขึ้น

มี่เวลาเหลืออีก 30 นาที ก่อนที่ดันเจี้ยน 23 จะปิดลง.

แต่มันเป็นเพียง 5 นาทีตั้งแต่ที่ผมเข้ามาในประตูนรก

ผมไม่รู้ว่ามันใช้ขีดจำกัด 1 ชั่วโมงของดันเจี้ยนหรือเปล่า

แต่เพื่อความปลอดภัยผมคิดว่าผมเร่งให้เร็วขึ้นก่อนที่จะหมด 30 นาที

โยนของเข้ากระเป๋าและรีบเคลื่อนย้าย

ผมมาสุดทิศตะวันออกและตอนนี้มุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ.

กระเป๋ากลายเป็นหนักขึ้นด้วยของดรอป แต่รอบเท้าของผมกลายเป็นเบา

* * * *

“แฮ่ก… แฮ่ก…”

หลังจากที่ลิซคิงตายลง เหลือเพียงตาแดงแรงค์1เท่านั้นที่ยังอยู่.

ผมพยายามที่จะรักษาลมหายใจและฟื้นฟูHpของผม

การโจมตีส่วนใหญ่ถูกซึมซับด้วยชิลของผม

อย่างไรก็ตามการโจมตีที่ผมไม่รู้ผมพยายามหลีกเลี่ยง

เนื่องจากบอสอยู่ในระดับสูงผมเลยระวังอย่างมาก

ถ้าใครบอกคนใช้พลังที่น่าเหลือเชื่อนี้ด้วยความแข็งแกร่งและเหนื่อย ผมเดาว่าผมยากลำบากกว่าพวกเขาไม่มาก.

ถ้าบอสตัวนี้ไม่มีแรงค์(??) ผมจะใช้สกิลลดความต้านทานและการฟื้นฟู.

น่าจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับผม.

น่าเศร้าที่มันไม่ทำงานกับบอส

สกิลสนับสนุนและคำสาปทั้งหมดส่วนใหญ่ใช้ไม่ได้กับบอสลับ

สุดท้าย.

จากทั้งหมดที่ผมกำจัดมาไม่มีสักตัวที่ดรอปเกราะ.

แต่ผมรู้สึกว่าเรื่องนี่จะต่างออกไป

เมเทโอและไอซ์เบิร์กอยู่ในช่วงคูลดาวน์

“ออกมาบูล!”

“คูวววววววววว!”

ร่างมารจำแลงออกมา.

ผมหวังว่าทั้งสองตัวที่ผมเรียกมาจะมีความสามารถน้ำแข็ง

คิดถึงระยะเวลาในช่วงคูลดาวน์สำหรับเวทย์มนตร์หลักของผม ทำให้ผมจำเป็นต้องซื้อเวลา

“ฉันจะเจาะโล่ พวกแกเข้าไปด้านหน้า ย่าห์?”

พวกเขาทั้งสองพยักหน้า โดยยืนอยู่ข้างๆผม

‘พวกเขาจะน่ารักมากถ้าพวกเขาไม่ตะโกนตลอดเวลา.’

ผมชาร์จลิซคิง

“อุก! นั่นมันไม่มีเวลาคูลดาวน์?”

ราวกับลิซคิงได้ยินแผนของผมบอกกับร่างมาร มันเริ่มใช้พายุหิมะมาที่ผม.

ลูกศรที่หนาวจัดได้ตกลงมาจากฟ้าเหมือนกับห่าฝน.

แรงโจมตีแทบจะฉีกพื้นดินเป็นชิ้นๆเหมือกับภูเขาไฟระเบิด.

เข้าใกล้ที่สุดเท่าที่จะเข้าได้ผมได้โยนไฟช๊อคไปเรื่อยๆจนกว่าโล่มันจะแตก.

“โอร่าาาา!”

ในขณะที่เทสกิลใส่มันโฮลี่มิสไซได้ถูกสะท้อนมายังผม.

ด้วยความตกใจผมได่ตอบสนองด้วยการบิดตัวเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตี

ใช้แม้กระทั่งรีเฟล็กชิลเพื่อสะท้อนการโจมตีของผม.

แน่นอนว่ามันได้ถูกเรียกว่านักเวทย์ชั้นเยี่ยม

-แคร๊ก!

สุดท้ายชิลของผมก็แตก

ร่างมารได้เคลื่อนไหวตามคำสั่งผม.

เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ถูกยิงเพียงครั้งเดียว ผมได้เว้นระยะห่างค่อนข้างมาก.

ผมสั่งให้พวกเขาแยกออกจากกันเพื่อความชัวร์

ร่างมารทั้งสองเริ่มใช้สกิลฟรอส์ใส่ศัตรู.

“อีก3นาที!จากนั้นทุกอย่างจะจบ.”

“คูวาาา!”

“โอ้เด็กน้อยเจ้าตัวใหญ่นั่นดูเหมือนจะดีใจที่ได้ตะโกน.”

* * * *

สุดท้ายแล้วแสงจากตาของลิซได้ค่อยๆหายไปขณะที่ร่วงลง.

แสงที่ออกมาจากตาของมันราวกับเสียงเทียนที่ต้องลม.

“อัก ฮ่ะ….”

หลังจากนั้นสักพักผมสามารถน๊อคลิซคิงลงได้

จากนั้น.

เกราะและหมกแตกๆของมันได้ลอยออกจากตัวของผมก่อนที่จะหมุนไปรอบๆร่างของมัน

ดันเจี้ยนไม่มีแสงใดๆแต่ขนาดนั้นก็ยังรู่สึกได้ถึงเงาปรากฎขึ้น.

สุดท้ายตาที่เรืองแสงของมันได้ดับลง..

ชุดเกราะหล่นลงมาทางผม

ขนาดเริ่มที่จะลดลงมาให้พอดีกับร่างกายของผมและผมสามารถใช้งานได้โดยไม่มีอุปสรรคใดๆระหว่างเคลื่อนไหว.

“โอ้โห? งั้นต้องแบบนี้ถึงจะเวิร์ก?”

มันเหมือนกับชุดเกราะของลิซคิงเดินไปหาเจ้าของใหม่จนกว่าจะถูกสวมใส่โดยผม.

รูปร่างค่อนข้างแตกต่างจากนักเวทย์อันดับหนึ่ง ยูนจุงซัน

ไม่เครื่องประดับใดๆและมันดูเหมือนของเก่าที่ถูกเก็บไว้มานานดังนั้นมันจึงค่อนข้างมัวๆ.

แม้ว่าผมจะสวมเสื้อทับมันลงไปผมก็ไม่คิดว่ากำลังสวมเกราะอยู่ใต้นั้น.

ชุดเกราะแห่งความมืดที่ดูดแสงไฟรอบๆตัว

ในขณะที่ผมไม่สนใจเรื่องการออกแบบความสามารถที่เหมาะกับผมโดยพิเศษ.

“ฉันเดาว่าเกราะที่ได้รับขึ้นอยู่กับแรงค์ของบอส? ในขณะที่หมวกเกราะค่อนข้างน่าอายเล็กน้อย ฉันค่อนข้างโชคดีที่นี่.”

ผมเคาะและชื่นชมชุดเกราะ

“เดี๋ยวมันไม่ใช่เวลาสำหรับเรื่องนี้.”

ผมหันไปยังศพของมัน.

หนังสือสกิลก็จำเป็นอย่างมากและหินแรงค์A แต่มันจะน่าผิดหวังหากมันจบลงแค่นี้

เนื่องจากแก่นอเวคเป็นเมนูหลักที่ยังคงเหลืออยู่

พวกเขาทั้งสองได้ลดขนาดลงจยนเหลือเท่ากับหัวแม่โป้ง

ตั้งแต่เวลาในช่วงสั้นๆผมได้โยนของที่ดรอปจากลิซคิงทั้งหลายโดยไม่ได้ตรวจสอบพวกมัน.

ผมกำลังคิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขที่ผมได้ใช้เวลาอยู่ข้างนอกและตรวจสอบมันราวกับเป็นของขวัญ

มีโอากาสที่ได้ทั้งหิน,หนังสือสกิลและแก่นอเวคหลักจากที่ดูทั้งหมด.

* * * *

ผ่านประตูนรกและออกจากประทางออก ไปถูกเทเลพอตออกมานอกดันเจี้ยน.

เอากระเป๋าสะพายลงบนหลังของผมและผมก็มุ่งหน้าไปยังม้านั่งเพื่อสูดอากาศที่สดชื่น.

ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงคนเดินเหยียบกิ่งไม้แห้ง.

ด้วยการโต้ตอบ ผมได้หันไปมองยังเสียง

ผมเห็นชายใส่สูท

จากพุ่งไม้ที่เขาจ้องมาที่ผม

ทันทีที่สายตาของเราสบกันเขาพยายามที่จะหนีออกไปให้เร็วที่สุด

‘ฮืม? ทำไมเขาดูตื่นๆ?’

ในพริบตาผมมายังที่ๆเขาอยู่

“อ… อุหวา…”

“นั่นคืออะไร?”

“….”

มองไปที่การเคลื่อนไหวของเขา เขาไม่ใช่อเวค

เขาพยายามที่จะหลบหนีเหมือนกับคนปกติที่พยายามหนีราวกับเจอสุนัขที่เป็นโรคพิศสุนัขบ้า

ถ้าผมรู้สึกตื่นตัวและคว้าเขาเขาอาจจะระเบิดออกเป็นขิ้นๆจากที่เขายืนอยู่.

เขาวิ่งออกไปประมาณ10mและเขาก็หายใจเข้าอย่างหนัก

“ฮู่ ฮู่….”

“คุณคือใคร? คุณมาทำอะไรที่นี่?”

“…..”