บทที่ 290 ยังมีโอกาส (ฟรี)

ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน จ้าวซินอวี่เดินอาดๆ ไปยืนหน้าฝูงชนอย่างมั่นใจ ปลดปล่อยพลังเลือดลมอันพลุ่งพล่านออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"เป็นไงล่ะพวกตาแก่?!"

ดวงตาที่เคยฝ้าฟางของทุกคนพลันสว่างวาบ ได้ยินกิตติศัพท์มาก็มาก แต่สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น

ต่อให้จ้าวซินอวี่รับประกันหรือโม้เหม็นแค่ไหน ก็ไม่น่าตื่นตะลึงเท่าได้เห็นกับตาตัวเอง

ตาแก่นี่มันกลับคืนสู่ช่วงพีคได้จริงๆ กลับมาหนุ่มแน่นเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์!

"แล้วนักพรตฉินล่ะ?!"

ชายชราคนหนึ่งถามเสียงแหบแห้ง คนอื่นๆ ก็รีบส่งเสียงสนับสนุนทันที

"ใช่ๆ รีบเชิญนักพรตฉินออกมาเร็วเข้า!"

"การค้าขายยังนับอยู่ไหม?"

"เขาอยู่ไหน?!"

พวกที่ยังสภาพดีๆ ส่วนใหญ่นอนตีพุงอยู่สำนักหรือตระกูลตัวเอง

มีแต่พวกไม้ใกล้ฝั่งกลุ่มนี้แหละที่ยอมถ่อสังขารมาด้วยความหวังอันริบหรี่ว่า "เผื่อมันจะเป็นเรื่องจริง"

ในเมื่อตอนนี้โอกาสที่จะกลับคืนสู่ความหนุ่มแน่นและยืดอายุขัยมาอยู่ตรงหน้า พวกเขาจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง

แทบอยากจะพุ่งไปจับนักพรตฉินกดลงกับพื้น แล้วบังคับให้เบ่งยาออกมาเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ!

"สวัสดีทุกท่าน การค้าขายย่อมนับอยู่แล้ว"

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางฝูงชนอย่างกะทันหัน กลิ่นอายทรงพลังที่แผ่ออกมาอย่างเปิดเผยทำให้รูม่านตาของทุกคนหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว

แข็งแกร่งมาก... ความรู้สึกนี้ ต่อให้พวกเขากลับไปช่วงพีค ก็ไม่มีทางสู้คนผู้นี้ได้แบบตัวต่อตัวแน่

"ท่านใดมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนจู?"

ลู่เหยาถามพลางถือม้วนรายชื่อ ไม่นานชายชราสองคนในฝูงชนก็ยกมือขึ้น

"โอสถ 4,000 เม็ดที่ท่านต้องการ ยื่นหมูยื่นแมวครับ"

"สหายเต๋า เชิญตรวจสอบ"

ปากบอกให้ตรวจสอบ แต่ลู่เหยายังไม่ทันได้ดู อีกฝ่ายก็คว้าแหวนเก็บของไป หยิบยาออกมาเม็ดหนึ่งแล้วกลืนลงคอทันที

"คนต่อไป"

หมอกเลือดเริ่มแผ่ออกมาจากร่างชายชรา ทุกคนกลั้นหายใจมองดูร่างที่คุ้มงอค่อยๆ ยืดตรงขึ้น

เลือดลมที่เคยเสื่อมถอยกลับมาเดือดพล่าน ทันทีที่เจตจำนงแห่งยุทธ์อันทรงพลังพุ่งเสียดฟ้า เขาก็เปลี่ยนจากตาแก่ไม้ใกล้ฝั่งกลายเป็นชายหนุ่มผู้ห้าวหาญ

ความรู้สึกที่ได้กลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งทำให้เขาคึกคักสุดขีด กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วล็อกเป้าไปที่จ้าวซินอวี่ทันที

"สหายเต๋าจ้าว มาเจอกันหน่อย!"

"ฮ่าๆๆ นึกว่าข้ากลัวเจ้ารึไง!"

ทั้งสองร่างหายวับขึ้นไปบนฟ้า ทิ้งให้คนข้างล่างได้แต่แหงนมอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็มีคนวิ่งมาหาลู่เหยา ยัดแหวนเก็บของใส่มือเขาดื้อๆ

"นักพรตฉิน ข้ามาจากตระกูลหลัว 3,500 เม็ด! ท่านลองนับดูว่าครบไหม"

คนอื่นๆ เพิ่งได้สติ ต่างพากันกรูกันเข้ามาจ่ายเงินเพื่อรับส่วนแบ่งยาวิเศษ

ยาวิเศษถูกแจกจ่ายออกไปทีละเม็ด ทรัพยากรมหาศาลไหลเข้ากระเป๋าลู่เหยา

คนในสนามกลืนยากันคนละเม็ดสองเม็ด แล้วตะโกนเรียกชื่อคู่ปรับ พากันเหาะขึ้นไปซัดกันบนฟ้า

พวกเขาไม่ได้สู้กันให้สะใจมานานแล้ว นานๆ ทีจะรวมตัวกันเยอะขนาดนี้ แถมทุกคนยังกลับมาฟิตปั๋ง จะไม่ให้จัดหนักได้ยังไง!

"ตระกูลฉี 2,000 เม็ด..."

คนในสนามเริ่มบางตาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเหลือเพียงเจ็ดคนสุดท้าย

"หอไร้กังวล?"

"ใช่..."

เสียงแหบแห้งดังขึ้น หนึ่งในนั้นยื่นมือออกมาส่งแหวนเก็บของให้ ลู่เหยาก็ยื่นของให้ตามระเบียบ

ความจริงตั้งแต่วินาทีที่คนแรกกินยาเข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาโลภมากของคนกลุ่มนี้แล้ว

มากันครบเจ็ดคนนี่ก็ชัดเจนแล้วว่ามาทำอะไร การให้ยาไปตอนนี้ก็เหมือนยื่นดาบให้ศัตรู

แต่ช่างเถอะ มดปลวกก็คือมดปลวก ต่อให้กินยาเข้าไป ก็แค่เปลี่ยนจากมดแห้งๆ เป็นมดล่ำบึ้กเท่านั้น

จะให้เขาลงมือก่อนมันก็ดูไม่งาม

อีกอย่าง พวกมันอุตส่าห์มาช่วยเขาเฝ้าสมบัติ ยาสองสามเม็ดนี้ถือเป็นค่าฝากของ ให้พวกมันได้สัมผัสความหนุ่มก่อนตายสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

ยังไงเขาก็เป็นคนจิตใจดีอยู่แล้ว การเติมเต็มความฝันคนอื่นคืองานถนัด

เสร็จงานเมื่อไหร่ค่อยหาที่เงียบๆ จัดการพวกมันก็ยังไม่สาย!

"ฮ่าๆๆ สะใจ! สะใจจริงๆ!"

สองคนแรกกลับลงมาแล้ว สู้กันเสร็จเรียบร้อย ผลออกมาเสมอกันอย่างสูสี

"นักพรตฉิน ข้ารบกวนท่านช่วยหลอมยาเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม..."

"ไม่ต้องหลอมหรอก ข้ามีติดตัวมา ท่านอยากได้เท่าไหร่?"

"ซี๊ด... ท่านมีเท่าไหร่ล่ะ?"

"ท่านอยากได้เท่าไหร่ ข้าก็มีเท่านั้น"

ได้ยินแบบนี้ ตาแก่เทียนจูตาลุกวาว ชูนิ้วห้าป้อมๆ ขึ้นมาทันที

"5,000! ขออีก 5,000 เม็ด!"

"จัดไป"

ลู่เหยาส่งยาให้พร้อมกับรับเงินเข้ากระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว

ก่อนมาเขาคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้แล้ว เลยหลอมเผื่อมานิดหน่อย

แหม ใครจะไปเชื่อใจคนแปลกหน้าเต็มร้อยตั้งแต่แรก? การซื้อขายครั้งแรกย่อมต้องระมัดระวังเป็นธรรมดา แต่พอเห็นผลลัพธ์แล้ว ความต้องการย่อมพุ่งกระฉูดตามมา

"ข้าด้วย!"

พวกที่กำลังนัวกันอยู่บนฟ้า เห็นตาแก่เทียนจูแอบมาเติมของ ก็รีบพุ่งลงมาแย่งกันซื้อ กลัวของหมด

โชคดีที่ลู่เหยาสต๊อกของมาเพียบ ทุกคนเลยได้ส่วนแบ่งกันถ้วนหน้า

ทว่าท่ามกลางความโกลาหล มีเพียงไม่กี่คนที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง

เจ็ดดาบสวรรค์ยืนเงียบกริบตั้งแต่กินยาเข้าไป ไม่มีความคิดจะซื้อเพิ่ม ราวกับว่าร้อยเม็ดนั้นเพียงพอแล้ว

"เฮอะ พวกเจ้าเจ็ดคน ทำตัวให้มันดีๆ หน่อยนะ!"

บรรพชนหลายท่านที่ซื้อยาเสร็จแล้วดูเหมือนจะดูออกว่าพวกมันคิดอะไรอยู่ จึงเอ่ยเตือนเสียงเย็น

ปกติทุกคนอาจทำเป็นมองไม่เห็น แต่ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ถ้าพวกมันกล้าลงมือ ก็เตรียมตัวโดนสหบาทาได้เลย ตายของจริงแน่

"มิกล้าๆ หอไร้กังวลเราคนน้อย ยาแค่นี้ก็พอแล้ว"

"ให้มันจริงเถอะ"

หลังจากขู่พวกนั้นเสร็จ พวกเขาก็หันกลับมารุมล้อมปรมาจารย์ฉิน ชวนคุยอย่างออกรส

ถ้าไม่ผูกมิตรกับมหาปรมาจารย์นักปรุงยาขั้นเทพขนาดนี้ไว้ จะเสียเที่ยวเปล่าๆ

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อวิ๋นไห่กระซิบบอกวงในมาแล้วว่า เขาเป็นปรมาจารย์จากสำนักสันโดษ ไม่รู้จะโผล่มาอีกเมื่อไหร่

ถ้าไม่รีบสร้างสัมพันธ์อันดีไว้ เกิดครั้งหน้าเขาโผล่มาแล้วไม่มียาให้พวกเรา จะทำยังไง?

เผลอๆ อาจจะได้ส่วนลดพิเศษด้วยซ้ำ

ถึงจะไม่ขาดแคลนเงิน แต่ก็ไม่ได้รวยล้นฟ้าขนาดเอาเงินมาเผาเล่น ยังมีลูกน้องข้างหลังให้เลี้ยงดูอีกตั้งเยอะ ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด

"มาๆ นักพรตฉิน เชิญข้างใน ไปดูการประลองด้วยกันเถอะ"

ฝูงชนแหวกทางเป็นช่องไปยังลานประลอง ห้อมล้อมลู่เหยาเดินเข้าไป

เจ็ดร่างในชุดคลุมหน้าสบตากัน สายตาทุกคู่มารวมอยู่ที่คนคนเดียว

หัวหน้าเจ็ดดาบสวรรค์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า "เรื่องนี้เอาไว้ก่อน"

เดิมทีพวกเขากะว่าจะลงมือทันทีที่ซื้อขายเสร็จ ปล้นแล้วหนี แต่ไม่นึกว่าจำนวนตาแก่ที่มาจะเยอะเกินคาด

แถมยังทำท่าเหมือนจะปกป้องนักปรุงยาคนนั้นสุดฤทธิ์ ขืนลงมือตอนนี้ อย่าว่าแต่ปล้นเลย จะรอดออกไปได้หรือเปล่ายังไม่รู้

แต่โอกาสย่อมมีเสมอ คนพวกนี้คงไม่ตามติดเขาไปตลอดชีวิตหรอก

จังหวะนั้นแหละคือโอกาส ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน

"ไปกันเถอะ"

ทั้งเจ็ดคนเดินตามฝูงชนไป มุ่งหน้าสู่ใจกลางลานประลอง