บทที่ 240 - กิจการที่รุ่งโรจน์

บทที่ 240 - กิจการที่รุ่งโรจน์

คืนวันไหว้พระจันทร์ที่ดวงจันทร์สว่างไสว ภัตตาคารไห่เฉินกำลังยุ่งวุ่นวายจนบรรยากาศเดือดพล่าน

ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้กลับบ้านเพื่อฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ มีผู้คนจากต่างถิ่นจำนวนมากที่เข้ามาทำงานในเมืองอิ่งไห่ รวมถึงเหล่านักศึกษาที่ไม่ได้กลับบ้าน และคนงานก่อสร้างในบริเวณใกล้เคียง ในคืนนี้พวกเขาส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะมาฉลองด้วยมื้ออาหารดีๆ สักมื้อที่ร้านอาหารแห่งนี้

เทศกาลไหว้พระจันทร์แม้อาจจะไม่ได้ร่วมโต๊ะกับคนในครอบครัว แต่อย่างน้อยการได้นั่งชมจันทร์กระจ่างตาร่วมกันแม้จะห่างไกลนับพันลี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดี

ภายในภัตตาคาร เสียงผู้คนพูดคุยกันดังอื้ออึง

ซ่งเหวินฉินนั่งคุมอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ แม้ภายในร้านจะมีการจ้างเชฟฝีมือดีมาเพิ่มหลายคนแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ลูกค้าล้นร้านในคืนนี้ จางเจ้าไห่จึงต้องลงมือเข้าครัวเพื่อช่วยงานด้วยตัวเอง

พนักงานเสิร์ฟต่างเดินว่อนกันไปมาทั่วทั้งชั้นบนและชั้นล่างเพื่อให้บริการลูกค้าอย่างไม่หยุดหย่อน เป็นความวุ่นวายที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจริงๆ

"ถ้าที่บ้านเราการค้าขายดีแบบนี้ไปตลอดทั้งสามร้อยหกสิบห้าวัน เราคงรวยเละแน่ๆ เลยนะคุณ" จางเจ้าไห่เดินออกมาจากครัวพลางกะซิบข้างหูซ่งเหวินฉินด้วยความปลาบปลื้ม

"ฝันกลางวันอยู่หรือไงคะ?" ซ่งเหวินฉินหัวเราะขำ "ถ้าการค้าขายดีขนาดนี้ทุกวันจริง ปลายปีนี้คงต้องเปิดสาขาเพิ่มแล้วล่ะ ปีหน้าน่าจะมีเพิ่มอีกหลายแห่ง และไม่เกินสามปีการจะมีสักสิบหรือยี่สิบสาขาก็คงไม่ใช่ความฝันแล้ว คุณก็ฝันต่อไปเถอะค่ะ"

"นั่นสินะ ถ้ามีภัตตาคารสักสิบหรือยี่สิบแห่ง เราคงจะมีหน้ามีตาไม่เบาเลยล่ะ" จางเจ้าไห่เดาะลิ้นพลางพึมพำ

"ตอนนี้บ้านเรายังสง่างามไม่พออีกเหรอคะ?!" ซ่งเหวินฉินถลึงตาใส่ "คุณนี่ชักจะโลภเกินไปแล้วนะ"

"สุดท้ายก็ต้องขอบคุณลูกชายล่ะนะ" จางเจ้าไห่ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

คนวัยกลางคนอย่างเขาไม่ได้สร้างต้นทุนที่ดีไว้ให้ลูกเลย แต่สุดท้ายความเปลี่ยนแปลงมหาศาลที่เกิดขึ้นกับครอบครัวกลับมาจากน้ำพักน้ำแรงของลูกชายเพียงคนเดียว

เขาย่อมมีความสุขอย่างยิ่ง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็แอบรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจลึกๆ

เขาเองก็อยากจะเป็น "ม้าแก่ที่ยังฮึกเหิม" อยากจะทำอะไรด้วยความสามารถของตัวเองบ้าง!

อย่างไรก็ตาม จะว่าไปแล้วการค้าขายในคืนนี้มันดีเกินคาดจริงๆ ลูกค้าหลายคนที่เดินเข้ามาเพียงเพื่อขอดูบรรยากาศ พอเท้าก้าวเข้ามาร้านปุ๊บก็ตัดสินใจนั่งทานที่นี่ปั๊บทันที

แทบไม่มีลูกค้าคนไหนที่เดินเข้ามาแล้วเดินออกไปเลยสักรายเดียว

ในหัวของจางเจ้าไห่พลันมีบางอย่างแวบเข้ามา แต่เขาก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจนัก

...

ในวินาทีนั้น ที่ด้านหน้าภัตตาคาร รถ SUV ป้ายทะเบียนต่างถิ่นคันหนึ่งค่อยๆ มาจอดหยุดอยู่ที่หน้าประตู

"วันนี้วันไหว้พระจันทร์ ช่วงนี้พวกเราก็เดินทางกันมาเหนื่อยมากแล้ว มานั่งทานข้าวสังสรรค์พักผ่อนกันหน่อยเถอะ" หลิ่วเฉิงหันไปบอกสมาชิกในกลุ่มที่นั่งอยู่ในรถ

คนกลุ่มนี้คือสมาชิกของทีมผู้กำกับสารคดีอาหารที่ชื่อว่า "รสชาติแห่งมนุษย์" ของแผนกสารคดีใน Tencent Video

รายการสารคดีชุดนี้ในแต่ละตอนจะมีธีมที่แตกต่างกันไป และในแต่ละธีมก็จะรับผิดชอบโดยทีมผู้กำกับแต่ละทีม

และทีมของพวกเขาได้รับผิดชอบธีมที่มีชื่อตอนว่า "บ้าน"

"ลูกพี่ครับ หรือว่าเราจะหยุดพักผ่อนกันทั้งวันเลยดีไหมครับ? ช่วงนี้ทุกคนเดินทางกันแทบไม่หยุดหย่อน เหนื่อยกันจะแย่แล้วครับ" เสี่ยวเหย่เด็กใหม่ในทีมที่เพิ่งเรียนจบพึมพำออกมาเบาๆ

"ไม่นึกเลยว่าปีแรกของการทำงาน วันไหว้พระจันทร์จะต้องมาฉลองกันข้างนอกแบบนี้"

"แค่นี้ก็บ่นเหนื่อยแล้วเหรอ?" หลิ่วเฉิงหัวเราะออกมา "เอาที่นี่แหละครับ เหล่าจ้าว ตกลงไหมครับ?"

เขาหันไปถามที่ปรึกษาด้านอาหารที่นั่งเบาะข้างคนขับ

ใช่แล้ว การเดินทางครั้งนี้ประกอบไปด้วยสามคนคือเขาที่เป็นหัวหน้าทีมผู้กำกับ มีเสี่ยวเหย่ที่เป็นสมาชิกในทีม และเหล่าจ้าวซึ่งเป็นที่ปรึกษาด้านอาหารซึ่งเดินทางมาเพื่อหาข้อมูลและแรงบันดาลใจล่วงหน้า

"ได้ครับ ทานอะไรก็ได้" เหล่าจ้าวพยักหน้าพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

ลิ้นของเขาขึ้นชื่อว่าเรื่องมากที่สุด และมีความเข้มงวดกับอาหารเป็นอย่างยิ่ง สำหรับเขานั้นนอกจากร้านอาหารที่มีชื่อเสียงโด่งดังจริงๆ แล้ว ในกรณีอื่นๆ การจะไปทานที่ไหนมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ

เพราะสุดท้ายรสชาติมันก็จืดชืดพอกัน ทานเพียงเพื่อให้ท้องอิ่มเท่านั้นเอง

เพียงไม่นาน ทั้งสามคนก็ก้าวลงจากรถและเดินมุ่งตรงเข้าสู่ภัตตาคารที่ชื่อว่าไห่เฉิน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในร้าน

"เอ๊ะ?" หลิ่วเฉิงมองดูบรรยากาศที่เปิดไฟสว่างไสวและเต็มไปด้วยเสียงผู้คนพูดคุยกัน จู่ๆ ภายในใจกลับมีความรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นพรั่งพรูออกมา

ราวกับว่า ... ราวกับว่าได้กลับมาอยู่ที่บ้านตัวเองยังไงยังงั้นเลย

ทั้งๆ ที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในเมืองที่ห่างไกลบ้านเกิดนับพันลี้!

"แปลกจริงแฮะ ร้านอาหารนี้ให้ความรู้สึกที่ดูเป็นกันเองและอบอุ่นมากเลยนะเนี่ย" เหล่าจ้าวกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางรำพึงออกมา

ในคืนวันไหว้พระจันทร์แบบนี้ ขอเพียงเป็นร้านอาหารที่ได้มาตรฐานสักหน่อย การค้าขายก็มักจะไม่แย่นัก

เหมือนกับร้านตรงหน้านี้ ถึงรสชาติอาหารจะยังไม่รู้ว่าดีแค่ไหน แต่บรรยากาศดีและมีลูกค้าประจำเยอะขนาดนี้ มานั่งทานเล่นๆ ก็น่าจะพอใช้ได้ล่ะนะ

"ไปกันเถอะ ไปดูสิว่ามีห้องส่วนตัวว่างไหม"

ทั้งสามคนเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์รับรอง

ในช่วงเวลานี้ซ่งเหวินฉินกำลังยุ่งมาก แต่เธอกลับบริหารจัดการได้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งการเช็คบิลและการต้อนรับลูกค้าใหม่ทำไปพร้อมๆ กันได้อย่างไร้รอยต่อ

"เถ้าแก่เนี้ยครับ มีห้องส่วนตัวว่างไหมครับ?" หลิ่วเฉิงเดินเข้าไปถาม

"ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ ห้องส่วนตัวตอนนี้เต็มหมดแล้วค่ะ แต่ที่โถงใหญ่ยังพอจัดโต๊ะให้ได้นะคะ" ซ่งเหวินฉินเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "ให้ฉันพาไปที่โต๊ะเลยไหมคะ?"

"ไม่มีห้องส่วนตัวเหรอครับ?" หลิ่วเฉิงไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก เขาจึงพูดติดตลกออกมา "ไม่ใช่ว่าเห็นพวกเรามากันน้อยคนเลยไม่ยอมให้ห้องส่วนตัวหรอกนะครับ? ถึงพวกเราจะมาน้อยแต่สั่งเยอะนะบอกก่อน"

"ไม่มีทางหรอกค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ" ซ่งเหวินฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เพียงไม่นาน พวกเขาก็ถูกพามานั่งที่โต๊ะหนึ่งในโถงใหญ่

ซ่งเหวินฉินเรียกพนักงานมาคอยรับรอง ส่วนเธอรีบกลับไปจัดการงานที่เคาน์เตอร์ต่อ

"มาครับเหล่าจ้าว ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญ เชิญท่านสั่งเลยครับ" หลิ่วเฉิงส่งเมนูให้เหล่าจ้าวพลางมอบหน้าที่สำคัญให้ทันที

"ส่งให้ผมทำไมล่ะ อยากทานอะไรก็สั่งไปเถอะครับ ไม่ได้มาทานร้านระดับมิชลินสักหน่อย" เหล่าจ้าวส่ายหัวขำๆ แต่ก็รับเมนูมาไว้ในมือ "เรื่องมากกันไปได้จริงๆ เลยนะ"

ที่โต๊ะข้างๆ จู่ๆ ก็มีเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นดังขึ้น

"อร่อยมากเลยครับ! ผมออกมาทำงานต่างถิ่นตั้งหลายปีแล้ว! พยายามมองหาข้าวผัดที่มีรสชาติเหมือนฝีมือคุณย่าทำแต่ก็ไม่เคยเจอเลย! คิดไม่ถึงเลยว่าที่นี่ ... "

ทั้งสามคนบนโต๊ะต่างหันไปมองด้วยความประหลาดใจ

ที่โต๊ะไม่ไกลนัก ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูสภาพสะบักสะบอมจากการเดินทางสั่งเพียงข้าวผัดไข่จานเดียว แต่เขากลับทานไปพลางน้ำตาคลอเบ้าไปพลาง

"หือ?" เสี่ยวเหย่ที่เห็นเหตุการณ์พึมพำออกมา "สงสัยเขาคงจะคิดถึงบ้านในคืนวันเทศกาลล่ะมั้งครับ?"

เหล่าจ้าวถอนสายตากลับมาพลางส่ายหัวขำๆ และเตรียมจะสั่งอาหาร

ที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ก็มีเสียงพร่ำเพ้อดังขึ้นมาอีก

"ปีนี้ไม่ได้กลับบ้าน งานก็ยุ่งจนวุ่นวายไปหมด คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะได้มาเจอ 'รสชาติของบ้าน' ที่นี่ คุ้มค่าจริงๆ ครับ!" เป็นพนักงานออฟฟิศหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังก้มหน้าก้มตาบอกเล่ากับตัวเองเบาๆ

โต๊ะอื่นๆ รอบกายก็เช่นกัน ลูกค้าจำนวนมากต่างตกอยู่ในอาการที่ดูแปลกประหลาด บางคนก้มหน้าก้มตาตั้งใจทานอาหารราวกับกำลังดื่มด่ำกับบางอย่าง บางคนก็มีสีหน้าที่ดูตื่นตะลึงและเหลือเชื่อ

ภาพของฝูงชนที่อยู่รอบๆ นี้ เมื่อตกอยู่ในสายตาของทีมสารคดีทั้งสามคน มันช่างดูน่าฉงนสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

"มันจะ ... สงสัยวันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ล่ะมั้งครับ ทุกคนที่ไม่ได้กลับบ้านไปฉลองกับครอบครัวคงจะเกิดอาการอ่อนไหวเป็นพิเศษ" หลิ่วเฉิงตั้งข้อสันนิษฐานแบบเดียวกับเสี่ยวเหย่

คนเราน่ะ มักจะเกิดอารมณ์ร่วมได้ง่ายเมื่อเห็นบรรยากาศที่เข้าข่าย

"มันจะมีอะไรมหัศจรรย์ขนาดนั้นเชียวเหรอ?" เหล่าจ้าวหัวเราะเยาะ "ดูผมสิ ไม่ได้กลับบ้านมาตั้งกี่ปีแล้ว ไม่ใช่แค่วันไหว้พระจันทร์นะ แม้แต่วันตรุษจีนผมยังแทบไม่ได้กลับเลย คอยดูละกันว่าผมจะทานไปร้องไห้ไปเหมือนคนพวกนั้นไหม? แปลกกันจริงๆ เลยนะคนพวกนี้!"

พฤติกรรมของคนรอบข้างในสายตาเขานั้นไม่มีความหมายอะไรเลย แถมเขายังรู้สึกอยากจะขำออกมาด้วยซ้ำ

เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ทานข้าวสักมื้อต้องมีอารมณ์ร่วมขนาดนั้นเลยเหรอ? จิตใจจะเปราะบางกันเกินไปไหม?

ในขณะที่คิดแบบนั้น เขาก็ก้มลงมองเมนูอาหาร ... อืม รสชาติที่โหยหาอย่างนั้นเหรอ บังเอิญจังเลยที่มีเมนูอาหารพื้นเมืองจากบ้านเกิดเขาด้วยแฮะ

เขาชักอยากจะรู้แล้วว่ามันจะทำให้เขารู้สึก "ตื้นตันใจ" ได้ยังไงกัน

เพียงครู่เดียวเขาก็สั่งอาหารไปหลายอย่างแล้วส่งเมนูให้เสี่ยวเหย่

"เสี่ยวเหย่ ปีแรกของการทำงานก็ได้มาฉลองเทศกาลข้างนอกแบบนี้ใช่ไหมจ๊ะ? ความจริงเธอควรจะหัดเรียนรู้ที่จะชินกับการใช้ชีวิตและการทำงานแบบนี้นะ ต้องเข้มแข็งเข้าไว้ อย่าไปทำตัวอ่อนแอเหมือนคนรอบๆ พวกนั้น ทานข้าวคำเดียวน้ำตาคลอเบ้า มันไม่สมควรเลยจริงๆ" เหล่าจ้าววางมาดเป็นรุ่นพี่ผู้อาวุโสกล่าวสอน

"ครับๆ" เสี่ยวเหย่พยักหน้าอย่างว่าง่ายพลางรับเมนูมาสั่งของที่ตัวเองอยากทานเพิ่ม

คนทำงานสารคดีอาหารย่อมไม่ใช่พวกที่มีกระเพาะเล็กๆ

อย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็นพวกนักชิมตัวยง

ทั้งสามคนจึงสั่งอาหารกันไปรวมแล้วก็น่าจะทานได้สักสี่ห้าคนเลยทีเดียว

ระหว่างรออาหาร ทั้งสามคนก็นั่งคุยเล่นกันไปพลางวางแผนการทำงานและวิเคราะห์ข้อมูลจากร้านที่ไปสำรวจมาเมื่อวันก่อน

"ธีมตอนที่เรากำลังทำคือเรื่อง 'บ้าน' ดังนั้นตัวเลือกของร้านอาหารที่เราจะนำมาทำสารคดีต้องดูติดดิน เข้าถึงง่าย และถ้าจะให้ดีควรจะเป็นร้านที่ตั้งอยู่ในต่างถิ่นแต่กลับกลายเป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าของเหล่านักศึกษาหรือผู้คนที่มาจากถิ่นอื่น พูดง่ายๆ ก็คือตามหา 'รสชาติของบ้านเกิด' ในต่างเมืองให้เจอ" หลิ่วเฉิงกล่าว

"ตราบใดที่ทานเข้าไปแล้วรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน ที่นั่นแหละคือเป้าหมาย"

"ใช่ครับ ทิศทางนี้แหละที่ถูกต้อง ร้านที่เราหามาได้ก่อนหน้านี้ก็ใช้ได้ทีเดียว" เสี่ยวเหย่รีบพยักหน้าเห็นด้วย "แต่ว่า ... "

"แต่ว่าอะไรเหรอ?" อีกสองคนหันมามองเสี่ยวเหย่พร้อมกัน

นั่นทำให้เธอรู้สึกกดดันขึ้นมาทันที

"คือว่า ... หนูรู้สึกว่าถึงสารคดีเราจะเป็นเรื่องอาหาร แต่หัวใจสำคัญของมันคือ 'จิตวิญญาณความเป็นมนุษย์' ค่ะ ดังนั้นถ้าเราจะสื่อแค่ว่าร้านนี้อร่อยแค่ไหนมันยังไม่พอค่ะ เราต้องมีบางอย่างที่สามารถพุ่งตรงเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจคนดูให้ได้ค่ะ" เธอกล่าวเสียงเบาอย่างไม่มั่นใจนัก

"หนูไม่ได้บอกว่าแนวทางก่อนหน้านี้ไม่ดีนะคะ แต่แค่ ... แค่ ... "

"พี่เข้าใจแล้ว สิ่งที่เธอพูดมาน่ะถูกต้องที่สุดเลย" หลิ่วเฉิงพยักหน้า "พูดง่ายๆ ก็คือ เรายังขาด 'จุดร่วม' ที่สามารถสร้างความประทับใจและเข้าถึงอารมณ์คนดูได้ทันที ซึ่งเรื่องนี้พี่เองก็กำลังขบคิดอยู่เหมือนกัน"

เหล่าจ้าวไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น หน้าที่ของเขาคือที่ปรึกษาด้านรสชาติอาหาร ส่วนเรื่องจิตวิญญาณมนุษย์หรือการสร้างความประทับใจมันไม่อยู่ในความรับผิดชอบของเขา

เพียงครู่เดียว อาหารก็เริ่มทยอยมาเสิร์ฟ

อาหารจานแรกๆ ที่มาเป็นของหลิ่วเฉิงและเสี่ยวเหย่ ซึ่งเป็นอาหารโฮมเมดที่พวกเขาทานเป็นประจำอยู่แล้ว

มีกุ้งอบน้ำมัน พริกผัดไก่ และแกงจืดสูตรพื้นบ้านหนึ่งถ้วย

"ทานเถอะครับเหล่าจ้าว ทานตอนร้อนๆ นี่แหละ ดูสีกุ้งอบน้ำมันนี่สิครับ ท่าทางจะทำถึงรสทีเดียว" หลิ่วเฉิงชักชวน

เสี่ยวเหย่ยิ้มกว้างพลางรีบตักแกงจืดมาซดหนึ่งถ้วยเพื่อเรียกน้ำย่อยก่อน

"พวกคุณทานก่อนเถอะครับ ผมไม่รีบ" เหล่าจ้าวยิ้มพลางรินน้ำชาแล้วก้มหน้าก้มตาตอบข้อความในโทรศัพท์ต่อไป

ข้างๆ กันนั้น หลิ่วเฉิงและเสี่ยวเหย่เริ่มลงมือทานแล้ว

"หิวจะแย่แล้วค่ะ" เสี่ยวเหย่หยิบช้อนซุปขึ้นมาซดซุป พอซดเข้าไปคำแรกดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันที ก่อนจะรีบซดตามเข้าไปอีกหลายคำรัวๆ

มัน ... มันคือรสชาตินี้เลย

มันคือแกงจืดรสชาติเดียวกับที่แม่ของเธอเคยทำให้ทานมาตลอด!

ทำไมรสชาติมันถึงได้เหมือนกันเปี๊ยบขนาดนี้!

"เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?" หลิ่วเฉิงมองดูสมาชิกใหม่ที่ดูเหมือนจะหิวจัดจึงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็นแล้วค่อยๆ ส่งเนื้อกุ้งเข้าปาก

อืม ...

เนื้อกุ้งที่เด้งสู้ฟัน กลิ่นหอมที่เข้มข้นระเบิดกระจายอยู่ในปากทันที

ท่ามกลางกลิ่นหอมนั้น กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่แสนคุ้นเคยแฝงอยู่อย่างน่าประหลาด

พอหลับตาลง เขากลับรู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่ที่บ้านเกิดของตัวเอง นี่มันคือรสชาติแบบเดียวกับที่น้าเขยของเขาทำให้ทานมาตั้งแต่เด็กๆ เลยนี่นา

พอลืมตาขึ้นกลับมาสู่โลกความจริง

ที่นี่ไม่ใช่บ้านเกิดของเขา แต่เป็นเพียงภัตตาคารในต่างเมืองเพียงแห่งเดียวเท่านั้น

"อร่อยมากจริงๆ ครับ" หลิ่วเฉิงก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไรต่อ เขาตั้งหน้าตั้งตาทางอาหารต่อไปเงียบๆ โดยที่หางตาเริ่มมีหยดน้ำใสๆ คลอเบ้า

เขากำลังคิดถึงน้าเขยของเขาเข้าให้แล้วล่ะ

ด้านข้าง เหล่าจ้าวที่เพิ่งจะตอบข้อความเสร็จเงยหน้าขึ้นเตรียมจะทานข้าว แต่เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อเห็นภาพบนโต๊ะ

คนสองคนตรงหน้ากำลังก้มหน้าก้มตาทางอาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย

ทานไปพลางเหมือนกำลังดื่มด่ำกับบางอย่างไปพลาง สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมา

"นี่พวกคุณหิวโหยกันขนาดนี้เลยเหรอครับ?" เหล่าจ้าวพึมพำด้วยความเหลือเชื่อ "เมื่อตอนกลางวันเราก็ทานมากันไม่น้อยนี่นา ทำไมถึงทำเหมือนไม่ได้กินอะไรมาสามวันแบบนี้ล่ะ?"

"มันอร่อยมากค่ะ อร่อยมากจริงๆ" เสี่ยวเหย่ทานไปคำแล้วคำเล่าพลางยกมือส่งสัญญาณสื่อสารไม่ได้ มือข้างหนึ่งคว้าทิชชูมาซับจมูกและน้ำตาที่ไหลพรากออกมาไม่หยุด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะควันจากอาหารที่ร้อนจัด หรือเป็นเพราะอะไรกันแน่?

เหล่าจ้าวอ้าปากค้างพลางหันไปมองหลิ่วเฉิง

"แล้วคุณล่ะ?"

"ลมมันแรงน่ะครับ ฝุ่นเข้าตาพอดี" หลิ่วเฉิงแอบซับหางตาเงียบๆ พลางกะพริบตาถี่ๆ

"แต่ละคนนี่ ... พวกคุณโดนผีเข้าหรือไงครับ?" เหล่าจ้าวรู้สึกเหลือเชื่ออย่างที่สุด "มันจะมีอะไรให้ต้องทำขนาดนั้นแค่ทานอาหารพื้นเมือง? ไม่ได้จะคุยโวโอ้อวดนะ ต่อให้คุณแม่ผมมายืนทำให้ทานต่อหน้าจริงๆ ผมก็คงไม่ทำตัวไร้สติเหมือนพวกคุณหรอกครับ!"

คุณแม่ของเขาเสียชีวิตไปนานแล้ว ถึงตอนนี้ก็น่าจะสิบปีพอดี

ในระหว่างที่กำลังคุยกัน พนักงานเสิร์ฟก็นำหมูผัดพริกสไตล์หูหนานมาวางให้

"หน้าตาอาหารใช้ได้นะ แต่ถ้าจะให้ถึงรสหมูผัดพริกแบบดั้งเดิมของบ้านเกิดผมจริงๆ มันยังขาดรายละเอียดไปหน่อย อย่างพริกที่ใช้นี่ก็ดูจะไม่ค่อยถูกประเภท ส่วนเนื้อหมูก็ดูเหมือนจะผัดนานเกินไปจนน่าจะไม่นุ่มเท่าไหร่" เหล่าจ้าวในฐานะที่ปรึกษาด้านอาหารหยิบตะเกียบขึ้นมาจ่อที่อาหาร

เขายังไม่ได้ทันจะชิมเลยด้วยซ้ำ แต่กลับให้คะแนนวิจารณ์ออกมาอย่างเฉียบขาดไปเสียแล้ว

"ขอลองชิมดูหน่อยละกัน" เหล่าจ้าวคีบหมูเข้าปากด้วยสีหน้าที่ดูปกติธรรมดาที่สุด

จากนั้นเขาก็เคี้ยวเพียงสองสามครั้ง

"เอ๊ะ ... "

สีหน้าของเขาพลันแข็งค้างไปทันที คำพูดทุอย่างจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก

ทั้งๆ ที่ ... พริกก็ดูไม่ดั้งเดิม เนื้อหมูก็ดูผัดไม่ได้ที่ตามทฤษฎีของเขา แต่รสชาตินี้กลับมีความซ้อนทับกับความทรงจำที่แสนห่างไกลในอดีตของเขาอย่างน่าประหลาด แม้แต่ความหอมไหม้จางๆ จากกระทะที่ใช้ไฟแรงจัดยังเหมือนกันเปี๊ยบ

นั่นมันคือหมูผัดพริกฝีมือคุณแม่ของเขาที่เคยทำให้เขาทานเป็นประจำนี่นา!

รสชาติที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมานานกว่าสิบปีแล้ว!

"ผม ... ผม ... " เขาเคี้ยวไปพลางริมฝีปากสั่นระริกไปพลาง จนในที่สุดก็คุมสติไม่อยู่

ใบหน้าของคนวัยกลางคนในตอนนี้มีน้ำตาไหลพรากออกมาอย่างไม่ขาดสายจนดูไม่งามเอาเสียเลย

"นี่เหล่าจ้าว คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" หลิ่วเฉิงที่เห็นท่าทางของเหล่าจ้าวก็ตกใจรีบคว้าทิชชูส่งให้ "มาครับ รีบเช็ดน้ำตาก่อน"

เสี่ยวเหย่เองก็มองดูเหล่าจ้าวด้วยสายตาที่ดูแปลกๆ

ปกติเหล่าจ้าวคนนี้จะเป็นคนที่มีรสนิยมสูงส่งและเรื่องมากที่สุดในเรื่องการกิน ทุกครั้งที่ทานข้าวเขาจะต้องให้คะแนนวิจารณ์ออกมาเป็นฉากๆ

แม้จะเป็นมืออาชีพก็จริง แต่เธอกลับรู้สึกว่าเขาน่ารำคาญและจุกจิกเกินไปหน่อย

แล้วทำไมวันนี้เขาถึงได้เสียอาการขนาดนี้ล่ะ?

ผ่านไปเนิ่นนาน อารมณ์ของเหล่าจ้าวจึงค่อยๆ สงบลง เขาเพียงแค่ก้มหน้าใช้ทิชชูซับจมูกเบาๆ แล้วเริ่มตักข้าวทานคำใหญ่ คีบหมูผัดพริกเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่าราวกับว่ามื้อนี้เขาจะทานให้คุ้มค่าที่สุด ราวกับกำลังพยายามชดเชยความเสียดายที่ไม่ได้สัมผัสรสชาตินี้มานานกว่าสิบปี

ใช่แล้ว เหล่าจ้าวยอมรับเลยว่าเขาน่ะมันพวกปากแข็ง

หลายครั้งที่เขาตื่นมากลางดึกแล้วโหยหาอยากจะทานหมูผัดพริกฝีมือแม่สักครั้ง แม้แต่ในฝันเขาก็ยังฝันถึง

คิดไม่ถึงเลยว่าในวันนี้ ณ ภัตตาคารแห่งหนึ่ง เขาจะได้กลับมาเจอความรสชาติที่เขาเฝ้าฝันถึงในยามค่ำคืนอยู่บ่อยครั้งอีกครั้งหนึ่ง

ทั้งสามคนต่างมีความรู้สึกและความเข้าใจที่แตกต่างกันไป

อาหารเต็มโต๊ะถูกพวกเขาทานจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

[จบแล้ว]