บทที่ 140 - เพิ่งมานึกเสียใจในภายหลัง

บทที่ 140 - เพิ่งมานึกเสียใจในภายหลัง

จางหยางกวาดสายตามองข้อความขนาดยาวนั้นจบก็ส่ายหน้าเบาๆ พลางเอนตัวนอนลงตามเดิม

ข้างๆ กันนั้น เล่อมานที่ยังคงตกอยู่ในห้วงนิทราละเมอออกมาเบาๆ เธอขยับตัวเข้ามาซุกในอ้อมกอดของเขาพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง

"นอนเถอะนะ เด็กดี" จางหยางโอบกอดเล่อมานไว้พลางตบหลังเธอเบาๆ เหมือนกำลังกล่อมเด็ก

ไม่นานนัก ความง่วงก็จู่โจมเขาอีกครั้งและทำให้เขาหลับสนิทไปในที่สุด

เช้าตรู่วันต่อมา จางหยางเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นท่ามกลางความมึนงง เขาสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังขยับตัวไปมาในอ้อมกอดของเขา

เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เห็นใบหน้าที่สวยงามและมีเสน่ห์ดั่งสายน้ำกำลังจ้องมองมาที่เขาเขม็งโดยไม่วางตา

"คุณตื่นแล้วเหรอครับ" จางหยางลุกขึ้นนั่งด้วยความประหลาดใจ

ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า รูปร่างที่ไร้เทียมทานของเขาส่องประกายสีทองจนดูเจิดจ้าทำเอาคนที่จ้องมองถึงกับตาพร่าไปชั่วขณะ

เล่อมานรีบยกมือขึ้นมาบังตาของตัวเองไว้เพื่อหลบแสงแดดที่สาดส่องมาจากหน้าต่างบานใหญ่ ทว่าเธอกลับแอบมองลอดช่องนิ้วมือเพื่อพิจารณารูปร่างที่สมบูรณ์แบบและชายหนุ่มที่เพอร์เฟกต์ตรงหน้า ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนเริ่มไหลเวียนกลับเข้ามาในหัวราวกับคลื่นยักษ์

"ตื่นแล้วยังจะมาบังหน้าทำไมกัน เป็นเด็กหรือไงครับ" จางหยางมองดูเล่อมานที่แอบมองเขาผ่านช่องนิ้วมือแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา

เขาลุกออกจากเตียงไปยืนบิดขี้เกียจรับลมที่หน้าหน้าต่างบานใหญ่

ด้านหลัง เสียงขยับตัวและเสียงเสื้อผ้ากระทบกันเริ่มดังขึ้นเป็นระยะ

จางหยางหันกลับไปมอง เห็นเล่อมานกำลังกุมหน้าอกพลางก้มลงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ เส้นผมยาวสลวยทิ้งตัวลงปรกหัวไหล่ของเธออย่างสวยงาม

"ยังจะมองอยู่อีก" สัมผัสได้ถึงสายตาของเขา เล่อมานเงยหน้าขึ้นพลางเอ่ยดุเบาๆ ด้วยท่าทางขวยเขิน

จางหยางระบายรอยยิ้มขณะพิจารณาเอวที่บางเฉียบและขาที่เรียวยาวของเล่อมาน เขาไม่ได้พูดจาแทะโลมอะไรออกไปเพียงแต่ชี้ไปที่โทรศัพท์ของเธอ

"เมื่อคืนผมบังเอิญเห็นน่ะ ดูเหมือนจะมีคนส่งข้อความมาหาคุณนะ"

"เอ๊ะ?" เล่อมานชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

จางหยางสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเล่อมานเพียงแค่กวาดสายตามองผ่านๆ รอบเดียว เธอก็จัดการลบข้อความนั้นทิ้งทันทีและบล็อกเบอร์โทรศัพท์นั้นไปในชุดเดียว

"คุณ ... ไม่ลองอ่านให้ละเอียดหน่อยเหรอครับ" เขาถามหยั่งเชิง

"ทำไมต้องอ่านให้ละเอียดด้วยล่ะคะ" เล่อมานส่ายหน้าหัวเราะพลางเดินเข้ามาโอบกอดเขาไว้ "ในเมื่อตัดขาดกันไปแล้วก็ควรจะจบกันไป ความรู้สึกที่เพิ่งจะมาลึกซึ้งเอาในตอนที่มันสายไปแล้วเนี่ย มันไม่ได้มีค่าอะไรเลยสักนิด อีกอย่างนะคะ ... "

"อีกอย่างอะไรครับ" จางหยางถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"อีกอย่างคือ ในเมื่อฉันได้รับประสบการณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดไปแล้ว ฉันย่อมมองไม่เห็นสิ่งอื่นใดอยู่ในสายตาอีกแล้วล่ะค่ะ" เล่อมานเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "จางหยาง จูบฉันหน่อยค่ะ"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนปานสายน้ำของเด็กสาวขนาดนี้ จางหยางย่อมไม่ลังเล เขาประคองหน้าเธอแล้วก้มลงมอบจุมพิตที่แสนหวานให้ทันที

เช้าวันนั้น พลังกายที่เต็มเปี่ยมทำให้เกิด "รอบที่สอง" ขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

จนกระทั่งเวลาเจ็ดแปดโมงเช้า ทั้งสองคนจึงพากันไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายอย่างไม่รีบร้อนและพากันเดินลงจากตึกมาพร้อมกัน

จางหยางขับรถคัลลิแนนพาเล่อมานไปหาอะไรทานมื้อเช้าด้วยกัน

ที่เบาะผู้โดยสาร ใบหน้าของเล่อมานดูเปล่งปลั่งและมีราศีราวกับสาวน้อยอายุสิบแปดสิบเก้าปีไม่มีผิด

ไม่ใช่ว่าผิวพรรณเดิมของเธอไม่ดีหรอกนะ ความจริงตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเธอก็มีผิวขาวเนียนละเอียดอยู่แล้ว ทว่าในตอนนี้ผิวของเธอกลับดูมีน้ำมีนวลและดูสุขภาพดีขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

"สรุปแล้วความสัมพันธ์ของพวกเราตอนนี้คืออะไรกันแน่คะ หรือจะพูดอีกอย่างคือ คุณตั้งใจจะให้ความสัมพันธ์ของพวกเราในอนาคตเป็นแบบไหนต่อไปคะ" เล่อมานถามยิ้มๆ "ฉันอยากฟังความจริงค่ะ"

จางหยางขับรถไปพลางนิ่งคิดครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจที่จะพูดอย่างเปิดเผย

"คุณก็รู้ว่าพวกเรา ... "

"เอาละค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณคิดว่าฉันต้องการให้คุณมารับผิดชอบหรือไงกัน" เล่อมานหันมามองจางหยางพลางพูดต่อ "ฉันไม่ใช่สาวน้อยอายุสิบแปดสิบเก้าที่วันๆ เอาแต่คิดเรื่องความรักหรอกนะคะ ฉันรู้ดีว่าอะไรควรไม่ควร คุณสบายใจได้เลยค่ะ"

จางหยางเอื้อมมือไปกุมมือเล่อมานไว้เบาๆ โดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

แม้จะเพิ่งเคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว แต่หากจะนิยามความสัมพันธ์ครั้งนี้ว่าเป็นเพียงความสัมพันธ์ทางกายเพียงอย่างเดียว เขากลับรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่ทั้งหมด

"มันยากจริงๆ นะคะ" จางหยางที่นั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารจู่ๆ ก็โพล่งออกมาประโยคหนึ่ง

"ยากเรื่องอะไรครับ" จางหยางถามตามสัญชาตญาณ

"เรื่องการหาคู่น่ะสิคะ" เล่อมานตอบอย่างไม่ลังเล "สามีคนแรกในนามก็คือท่านประธานในสายตาคนนอก จากนั้นก็มาเจอกับคุณที่มีทั้งเงิน หน้าตา และรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ คุณว่าฉันมีดวงชะตาแบบไหนกันคะเนี่ย ฉันนึกไม่ออกจริงๆ เลยว่าหลังจากนี้ถ้าฉันจะหาแฟนหรือหาสามีใหม่ ฉันจะยังไปถูกตาต้องใจคนแบบไหนได้อีก"

"นี่ถือว่าคุณกำลังชมผมอยู่หรือเปล่าครับ" จางหยางหัวเราะออกมา "ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนที่ดีกว่าผมอยู่อีกก็ได้นะ"

"คนสมบูรณ์แบบอย่างคุณน่ะเหรอจะมีคนอื่นที่ยอดเยี่ยมกว่านี้อีก ถ้ามีจริงจินตนาการของฉันก็คงจะเข้าไม่ถึงแล้วล่ะคะ" เล่อมานส่ายหน้า "ต่อให้มีจริง ฉันก็ไม่ใช่ลูกรักพระเจ้าหรือเป็นนางเอกในนิยายที่ไหนหรอกค่ะ คงไม่มีวาสนาขนาดนั้นแน่ๆ"

"งั้นก็ไม่ต้องหาแล้วครับ" จางหยางหลุดปากพูดออกมาทันที

"ทำไมคะ นิสัยขี้หวงของผู้ชายมันกำเริบเหรอ ไม่ยากเห็นฉันไปอยู่ในอ้อมกอดคนอื่นหรือไง" เล่อมานส่งยิ้มหวานพลางจ้องมองจางหยาง

"ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอกครับ" จางหยางปฏิเสธทันควัน "ก็คุณพูดเองไม่ใช่เหรอ? ว่าการหาคนที่ดีกว่ามันริบหรี่ ส่วนคนที่ด้อยกว่าผมคุณก็คงจะไม่ชายตามอง สู้เอาเวลามา ... "

"สู้เอาเวลามาปรนเปรอคุณแทนเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ" เล่อมานเอ่ยดุเบาๆ

จางหยางระบายรอยยิ้ม เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเล่อมานได้อย่างชัดเจน

ในร้านอาหารเช้าธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง ทั้งสองคนทานมื้อเช้าแบบเซี่ยงไฮ้ดั้งเดิมและเพลิดเพลินกับช่วงเวลาเช้าที่ไม่เร่งรีบ

โทรศัพท์ของทั้งสองคนวางอยู่บนโต๊ะและมีการแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาไม่ขาดสาย

น้องสาวตัวแสบยังไม่ตื่นเลย เมื่อคืนเธอกับเล่อเยว่สองสาวไม่รู้ว่าคุยกันจนถึงดึกดื่นแค่ไหนถึงเพิ่งจะได้นอน

"พี่คะ หนูง่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย ไม่รู้ว่าเล่อเยว่ไปเอาพลังมาจากไหนเยอะแยะถึงได้ดูสดชื่นขนาดนั้น"

"หมายความว่ายังไงครับ เล่อเยว่กลับไปแล้วเหรอ" จางหยางถามส่งๆ

"ใช่ค่ะ กลับไปตั้งแต่เช้าตรู่เลยล่ะ จริงด้วยสิพี่ เมื่อคืน ... " ซ่งอวี่เหมิงส่งสติกเกอร์มาเป็นพรวนเพื่อหวังจะหลอกถามข้อมูลจากจางหยาง

จางหยางรู้ทันจึงแกล้งทำเป็นไม่ตอบข้อความนั้น

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นเล่อมานกำลังก้มหน้าอ่านข้อความในโทรศัพท์เช่นกัน

"จริงด้วยสิ น้องสาวคุณดูเหมือนจะ ... " จางหยางกำลังจะแจ้งข่าวนี้ให้เล่อมานทราบ ทว่าเขานึกไม่ถึงว่า ...

"ดูข้อความที่น้องสาวฉันส่งมาสิคะ" เล่อมานถือโทรศัพท์ขึ้นมาเขย่าไปมาตรงหน้าจางหยางเบาๆ

จางหยางเหลือบมองดูแวบหนึ่ง

ให้ตายเถอะ สติกเกอร์แสดงอาการไม่รู้ความจริงและเครื่องหมายปรัศนีถูกส่งมาเป็นชุดใหญ่

เล่อเยว่: [ พี่คะ ทำไมพี่ไม่อยู่บ้านล่ะ? ]

เล่อเยว่: [ ? ]

เล่อเยว่: [ เมื่อคืนพี่ไม่ได้กลับบ้านจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย? ]

เล่อเยว่: [ พี่เอาจริงเหรอคะพี่? ]

เล่อเยว่: [ เร็วไปไหมเนี่ย สวรรค์ช่วยด้วยเถอะ ... ]

"น้องสาวฉันถึงบ้านเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ คุณว่าฉันควรจะตอบเธอยังไงดีคะ" เล่อมานจ้องมองจางหยางพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ

"โธ่ เธอเป็นน้องสาวคุณ ส่วนคุณก็เป็นพี่สาวนะ คุณเป็นผู้ใหญ่ที่โตแล้วเรื่องการไม่ได้กลับบ้านค้างคืนน่ะ ต้องรายงานเธอด้วยเหรอครับ" จางหยางพูดขำๆ

ขณะที่กำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น โทรศัพท์ของเล่อมานก็มีการแจ้งเตือนข้อความใหม่เด้งเข้ามาอีกครั้ง

เล่อมานเหลือบมองดูแวบหนึ่ง ทันใดนั้นคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ" จางหยางเอ่ยถาม

"ดูสิคะ" เล่อมานส่งโทรศัพท์ไปวางตรงหน้าจางหยางโดยไม่ได้ปิดบังอะไรเลยสักนิด

จางหยางกวาดสายตามองดู

"พี่คะ เหมือนจะมีรถของอดีตพี่เขยจอดอยู่ที่ใต้ตึกเลยล่ะค่ะ" นี่คือประโยคสุดท้ายที่เล่อเยว่ส่งหาเล่อมาน "ดูท่าทางเขาจะรอพี่กลับมาอยู่นะคะ"

"เขานี่ช่างตื๊อจริงๆ เลยนะ" จางหยางลุกขึ้นยืนพลางใช้กระดาษทิชชู่เช็ดปาก "เดี๋ยวผมไปส่งคุณกลับเองครับ!"

เล่อมานเงยหน้ามองร่างที่ลุกขึ้นยืนกะทันหันตรงหน้า เธอเม้มริมฝีปากแน่นพลางฉายแววตาที่เต็มไปด้วยความดีใจที่ปกปิดไว้ไม่อยู่

"ที่แท้ คุณก็เป็นห่วงฉันเหมือนกันสินะคะ"

...

ที่ใต้ตึกคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้

ข้างๆ รถมายบัค S680 ราคามากกว่าสี่ล้านหยวน หลินจื่อชวนยืนพิงรถพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นระยะ

ข้อความที่ส่งไป เงียบกริบราวกับโยนหินลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร

เบอร์โทรศัพท์ที่พยายามติดต่อ ก็ถูกบล็อกไปเบอร์แล้วเบอร์เล่า จนแทบจะไม่มีช่องทางในการสื่อสารเหลืออยู่เลย

"หลินจื่อชวนเอ๊ยหลินจื่อชวน ก่อนหน้านี้มัวไปทำอะไรอยู่กันแน่!"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง

ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ตอนที่คนรักเก่าหนีไปต่างประเทศ เขาทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบที่อยากจะประชดตระกูล เขาจึงตัดสินใจเลือกเล่อมานที่เพิ่งเข้าทำงานในบริษัทมาแต่งงานตามสัญญา โดยตกลงกันว่าจะเป็นสามีภรรยากันเพียงแค่ในนามเป็นเวลาสามปี

สามปีให้หลัง เมื่อคนรักเก่ากลับมา เขารีบพุ่งตัวไปหาเธอทันที ทว่าสุดท้ายเขากลับพบว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว

คนรักเก่าเป็นเพียงความฝังใจอย่างหนึ่งเท่านั้น ทว่าสิ่งที่ดีที่สุด ความจริงแล้วมันอยู่เคียงข้างเขามาโดยตลอดต่างหาก

"เป็นผมเองที่ทำคุณหลุดมือไป" หลินจื่อชวนกำหมัดแน่น ภาพเหตุการณ์ตลอดสามปีที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด

มื้ออาหารทุกมื้อ ความห่วงใยทุกครั้ง ชุดสูทที่ถูกรีดจนเนี้ยบก่อนออกจากบ้านทุกวัน หรือแม้แต่หัวข้อสนทนาที่เธอมักจะอึกอักไม่กล้าพูดออกมา

ทว่าสิ่งที่เขาตอบแทนเธอกลับไปล่ะ มีเพียงความเฉยชา ความรำคาญใจ การมองข้าม หรือแม้แต่ท่าทางที่ทำเหมือนเป็นการติดต่อประสานงานตามหน้าที่เท่านั้น

"แกมันสมควรตายจริงๆ หลินจื่อชวน!" หลินจื่อชวนนึกรังเกียจการกระทำของตัวเองในช่วงสามปีที่ผ่านมาอย่างที่สุด

ลองนึกย้อนกลับไปสิ หากเขาเป็นเล่อมาน หัวใจของเขาคงจะเย็นชาไปนานแล้ว และนั่นยิ่งพิสูจน์ว่าเล่อมานเป็นคนที่มีจิตใจดีแค่ไหน เพราะก่อนหน้านี้เธอยังยอมรับสายโทรศัพท์ของเขาบ้าง

แต่ตอนนี้ ...

เขานึกไปถึงภาพร่างของชายหนุ่มที่เห็นเมื่อวาน รวมถึงท่าทางการโต้ตอบระหว่างเล่อมานและชายคนนั้น ในใจของเขาก็ถูกเติมเต็มไปด้วยความรู้สึกวิกฤตอย่างรุนแรง

ความรู้สึกที่ว่าเล่อมานกำลังจะเดินจากเขาไปจริงๆ และเขาจะสูญเสียเธอไปตลอดกาลจริงๆ

"คราวนี้ ผมไม่มีวันยอมปล่อยมือเด็ดขาด!"

เขายืนรออยู่ที่ใต้ตึกพลางเงยหน้ามองขึ้นไปบนคอนโดมิเนียม เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเล่อมานพักอยู่ห้องไหนกันแน่

ไม่เป็นไร ในเมื่อเธอไม่ตอบข้อความ เขาก็จะยืนรออยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รถคัลลิแนนสีดำสนิทคันหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดนิ่งอยู่ที่ข้างกายเขาในระยะที่ไม่ไกลนัก

หลินจื่อชวนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองรถคันนั้นอยู่หลายครั้ง

รถโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน รุ่นแบล็กแบดจ์ที่ราคาเกือบสิบล้านหยวน ต่อให้เป็นในเซี่ยงไฮ้ รถระดับนี้ก็หาดูไม่ได้ง่ายๆ นักหรอกนะ

เขาแอบสงสัยในใจว่าเจ้าของรถคันนี้เป็นใครกันแน่?

ยังไม่ทันที่ความคิดในหัวจะจางหายไป ร่างที่คุ้นเคยก็ก้าวลงมาจากรถคัลลิแนนตรงหน้าเขาพอดี

"เป็นแกอีกแล้วเหรอ!" ดวงตาของหลินจื่อชวนหดตัวลงทันที

"ไม่ต้องรอแล้วครับ มันไม่มีประโยชน์หรอก" จางหยางปิดประตูรถพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกที่อยากจะตามง้ออดีตภรรยาคืนมานะ แต่ผมว่าพอแค่นี้เถอะครับ ในเมื่อมันไม่มีโอกาสเหลืออยู่แล้ว จะมาเสียเวลาและแรงกายไปเพื่ออะไรกันล่ะ จริงไหมครับ?"

หากเขาเป็นเพียงคนจนธรรมดา เขาคงไม่มีความมั่นใจที่จะพูดประโยคแบบนี้ออกมาได้หรอกนะ

ทว่าในตอนนี้ล่ะ? ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ บุคลิก หรือแม้แต่ศักยภาพในตัวเขาเอง ล้วนเพียงพอที่จะทำให้เขาอยู่ในจุดที่ไร้พ่าย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ทรัพย์สินทั้งตระกูลของหลินจื่อชวนยังไม่เท่าเน็ตเวิร์ธของเขาเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าในฐานะลูกเศรษฐี หลินจื่อชวนจะสามารถขับเคลื่อนขุมพลังออกมาได้สักเท่าไหร่กันเชียว?

สำหรับจางหยางแล้ว แม้ทรัพย์สินจะยังมีไม่มากนัก แต่มันคือของที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียวอย่างแท้จริง

จางหยางพิงรถคัลลิแนนพลางสวมนาฬิกา AP เรือนละสองล้าน ขณะที่เขาพูดประโยคเหล่านั้นออกมา ท่าทางของเขาช่างดูสง่างามและเยือกเย็นอย่างที่สุด

"แก ... " หลินจื่อชวนจ้องมองจางหยางด้วยท่าทางที่เริ่มไม่มั่นใจ เขาเพิ่งจะค้นพบว่า ความหยิ่งทะนงที่ออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขานั้น ในวินาทีนี้เมื่อต้องอยู่ต่อหน้าชายคนนี้ เขากลับไม่สามารถแสดงความหยิ่งจองหองนั้นออกมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว

นี่แหละคือพลังที่แท้จริง!

ในที่สุดเขาก็เริ่มตระหนักได้ว่า คู่แข่งตรงหน้าเขานั้นคือคนที่มีความพร้อมในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ บุคลิก หรือแม้แต่พลังเงินตรามหาศาลที่สามารถบดขยี้เขาได้อย่างราบคาบ

"ต่อให้แกจะมีข้อได้เปรียบมากมายแค่ไหน แต่แกมีสิทธิ์อะไรมาพูดประโยคแบบนี้ออกมา!" หลินจื่อชวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ผมกับเล่อมานรู้จักกันมาสามปี รากฐานความรู้สึกของพวกเรามันไม่ใช่สิ่งที่แกจะมาทำลายลงได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำหรอกนะ!"

"คุณนี่ ... ช่างมีความมั่นใจเหลือเกินนะครับ" จางหยางหลุดหัวเราะออกมา เขาแอบรู้สึกกระดากอายที่จะพูดความจริงเพื่อทำลายความมั่นใจนั้นทิ้งไปเสียจริงๆ

เขาเดินไปเปิดประตูที่เบาะผู้โดยสาร

เล่อมานค่อยๆ ก้าวลงมาจากรถ ท่าทางการเดินของเธอดูจะติดขัดอยู่ไม่น้อย

"เล่อ ... เล่อมาน" หลินจื่อชวนร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เขามองดูท่าทางการเดินที่ดูกระเผลกเล็กน้อยของเล่อมาน ทันใดนั้นความคิดที่น่าเหลือเชื่อก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

พริบตาเดียว ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงจนเห็นได้ชัด

"หลินจื่อชวน ฉันบอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าพวกเราหย่ากันแล้ว และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปแล้ว และฉันก็ไม่รังเกียจที่จะบอกคุณตรงๆ ว่า จางหยางคือคนที่ฉันรักในตอนนี้ เพราะฉะนั้นรบกวนคุณช่วยหยุดเพ้อฝันเสียทีเถอะค่ะ" เล่อมานส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"คุณไม่ใช่คนที่มีคนรักเก่าที่อยากจะไปอยู่ด้วยมาตลอดหรอกเหรอคะ? ฉันว่าตอนนี้คุณควรจะเอาเวลาทั้งหมดไปทุ่มเทให้เธอคนนั้นดีกว่านะ"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะ ... เล่อมาน ผมกับเธอคนนั้น ความจริงมันไม่มีทางไปต่อกันได้หรอกครับ" หลินจื่อชวนจ้องมองเล่อมาน "ข้อความที่ผมส่งให้คุณ คุณยังไม่ได้อ่านเหรอครับ?"

"ไม่ได้อ่านค่ะ ลบทิ้งไปแล้ว" เล่อมานตอบอย่างไม่ลังเล

"ลบทิ้งเหรอครับ" หลินจื่อชวนอึ้งไปเลย "ความจริงที่ผมอยากจะบอกคือ วนเวียนกลับมาที่เดิม ... "

"คุณคิดว่าเป็นนิยายหรือไงคะ? ที่จะมาวนเวียนกลับมาที่เดิมเนี่ย เลิกทำตัวเป็นตัวตลกเถอะค่ะ รบกวนช่วยเลิกมโนว่าตัวเองเป็นประธานบริษัทในนิยายเสียทีจะได้ไหมคะ" เล่อมานหัวเราะขบขัน เธอไม่อยากจะฟังคำพูดใดๆ อีกเลยสักนิด "จางหยางคะ ฉัน ... ฉันเดินลำบากนิดหน่อยน่ะค่ะ"

เธอหันมามองจางหยางพลางส่งสายตาออดอ้อนเหมือนคนกำลังอ้อนแฟน

ข้างๆ กันนั้น หลินจื่อชวนจ้องมองภาพนั้นด้วยความมึนงงและอึ้งไปครู่ใหญ่

แววตาแบบนั้น ... ท่าทางแบบนั้น ...

"ได้ครับ เดี๋ยวผมอุ้มเอง" จางหยางย่อมไม่พลาดโอกาสที่จะโชว์ความรักต่อหน้าคู่แข่งอย่างหลินจื่อชวนแน่นอน

เขาโน้มตัวลงอุ้มเล่อมานขึ้นในอ้อมแขนอย่างเบามือพลางเดินผ่านหน้าหลินจื่อชวนมุ่งหน้าตรงเข้าสู่โถงทางเดินของตึกทันที

หลินจื่อชวนยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม แว่วเสียงหัวเราะที่แสนจะมีความสุขของทั้งคู่ที่ลอยมาจากโถงทางเดิน หัวใจของเขาค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรในทันที

ภายในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบน

เล่อมานยอมให้จางหยางอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างว่างง่าย เมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงซ่านขึ้นทุกที

"จางหยางคะ ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ ใกล้จะถึงห้องแล้วนะ" เธอกระซิบเสียงเบา

"เดินได้แล้วเหรอครับ" จางหยางก้มลงถามพร้อมรอยยิ้ม

"นี่ไม่ใช่เพื่อให้หลินจื่อชวนเขาตัดใจให้ขาดหรอกเหรอคะ? คุณเองก็คงไม่อยากเห็นผู้ชายมาเดินวนเวียนอยู่ที่ใต้ตึกของผู้หญิงที่มีคุณอยู่ในหัวใจตลอดเวลายังงั้นใช่ไหมล่ะคะ" เล่อมานซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของจางหยางพลางพูดเสียงอ่อนแรง

"นั่นสินะครับ" จางหยางค่อยๆ วางเล่อมานลงบนพื้น "คุณบอกว่าคุณมีผมอยู่ในหัวใจ แต่ความจริงแล้ว มีผู้หญิงที่มีผมอยู่ในหัวใจเยอะมากเลยล่ะครับ"

"คนเจ้าชู้ที่ทำตัวเป็นธรรมชาติขนาดนี้เนี่ย คุณยังมีเหตุผลมาอ้างอีกเหรอคะ" เล่อมานย่นจมูกพลางค้อนให้ทีหนึ่ง

"ผมก็ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้หรอกนะ แต่มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์น่ะครับ ประเด็นคือผมดันเป็นคนที่ไม่ใจจืดใจดำพอที่จะทำให้สาวๆ ต้องเสียใจ สุดท้ายทุกอย่างมันเลยต้องมาตกอยู่ที่ผมที่ต้องเป็นคนแบกรับภาระทั้งหมดไว้คนเดียวนี่ไงล่ะครับ" จางหยางถอนหายใจยาวพลางเล่าความจริงออกมา

เขาเคยบอกตั้งนานแล้วว่าลึกๆ แล้วเขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ที่ไม่มีความรับผิดชอบ

เรื่องประเภทที่ฟันแล้วทิ้ง หรือการหนีความรับผิดชอบ หรือการทำตัวแย่ๆ น่ะ เขาเคยทำเรื่องพวกนั้นสักครั้งไหมล่ะ?

ต่อให้จะเป็นเพียงคนรู้จักที่วูบผ่านมาในชีวิต หากคนเหล่านั้นประสบปัญหาและมาขอความช่วยเหลือจากเขา เขาก็ยินดีที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเสมอ

[จบแล้ว]