บทที่ 521 ท่านเข้าสู่มรรคามารแล้ว (ฟรี)

บทที่ 521 ท่านเข้าสู่มรรคามารแล้ว

เย่ว์เสินยิ้มอย่างมีเลศนัย นางขยับเข้าไปใกล้หูของอิ๋งหยวนแล้วกระซิบเสียงเบา

"ฝ่าบาท นี่คือความลับเพคะ แต่หม่อมฉันบอกพระองค์ได้เลยว่า วิชาหยินหยางของหม่อมฉัน แข็งแกร่งกว่าที่พระองค์จินตนาการเอาไว้มากนัก"

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ

"ส่วนเรื่องลูก รอให้หม่อมฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จะค่อยๆ เล่าให้พระองค์ฟังนะเพคะ"

อิ๋งหยวนมองเย่ว์เสิน ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย

เขารู้สึกว่าเย่ว์เสินดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ดูลึกลับและคาดเดายากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

ในตอนนั้นเอง เงาดำก็ส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบ ค่อยๆ ปลดเสื้อคลุมลง

เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยทว่าดูแปลกตา

"ตงหวงไท่อี" เก่อเนี่ยและเหมิงเถียนร้องอุทานออกมาพร้อมกัน

อิ๋งหยวนเองก็เบิกตากว้าง มองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

ตงหวงไท่อี เขาเห็นกับตาว่าหมอนี่ระเบิดตัวเองตายไปแล้ว แล้วจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร

"หึหึ คิดไม่ถึงล่ะสิ ข้ากลับมาแล้ว"

ตงหวงไท่อีหัวเราะเสียงเย็น แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและเคียดแค้นชิงชัง

อิ๋งหยวนใจหล่นวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ

เขาดึงตัวเย่ว์เสินมาหลบด้านหลังตามสัญชาตญาณ จ้องมองตงหวงไท่อีเขม็ง

"เจ้าต้องการอะไร"

"ต้องการอะไรงั้นหรือ"

ตงหวงไท่อีแหงนหน้าหัวเราะลั่น

"แน่นอนว่าต้องมาแก้แค้นสิ พวกเจ้าพวกคนไร้ยางอาย ทำให้ข้าต้องสูญเสียกายเนื้อ แย่งชิงแผ่นดินของข้าไป วันนี้ ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องชดใช้"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ร่างของตงหวงไท่อีก็กลายเป็นเงาดำ พุ่งทะยานเข้าหาอิ๋งหยวน

เก่อเนี่ยและเหมิงเถียนเห็นดังนั้น ก็รีบชักกระบี่ออกมารับมือทันที

"คุ้มกันฝ่าบาท"

เหมิงเถียนตวาดลั่น ตวัดกระบี่เข้าขวางการโจมตีของตงหวงไท่อี

"แคร้ง"

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง ประกายไฟแลบแปลบปลาบ

เหมิงเถียนรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่กระแทกเข้ามา ง่ามมือชาดิก กระบี่ยาวในมือแทบจะหลุดกระเด็น

เก่อเนี่ยเองก็เข้าร่วมวงต่อสู้ กระบี่เยวียนหงในมือของเขาพลิ้วไหวราวกับงูวิเศษ โจมตีใส่ตงหวงไท่อีอย่างต่อเนื่อง

ทว่าฝีมือของตงหวงไท่อีดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก ต่อให้เก่อเนี่ยและเหมิงเถียนร่วมมือกัน ก็ยังไม่อาจกดดันเขาได้เลย

อิ๋งหยวนมองดูการต่อสู้ที่ดุเดือดตรงหน้าด้วยความร้อนรนใจ

แม้เขาจะมีฝีมือสูงส่ง แต่ตอนนี้เขากลับลงมือไม่ได้ เพราะเขาต้องคอยปกป้องเย่ว์เสินและลูกในท้องของนาง

"ฝ่าบาท ระวังเพคะ"

จู่ๆ เย่ว์เสินก็ร้องเตือนเสียงหลง พร้อมกับผลักอิ๋งหยวนออกไป

วินาทีนั้นเอง เงาดำสายหนึ่งก็แลบผ่านไป อิ๋งหยวนรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา

"อิ๋งหยวน"

เย่ว์เสินร้องด้วยความตกใจ รีบเข้าไปประคองอิ๋งหยวนเอาไว้

อิ๋งหยวนกุมหน้าอก ใบหน้าขาวซีด

เขาก้มลงมอง ก็เห็นมีดสั้นสีดำสนิทเล่มหนึ่งปักอยู่ที่หน้าอก เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด

"ฮ่าฮ่า อิ๋งหยวน ในที่สุดเจ้าก็ได้ลิ้มรสชาตินี้บ้างแล้ว"

ตงหวงไท่อีหัวเราะอย่างได้ใจ

"มีดสั้นเล่มนี้ ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเลือดในหัวใจของเจ้า รสชาติเป็นอย่างไรบ้างล่ะ"

อิ๋งหยวนกัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวดเอาไว้ จ้องมองตงหวงไท่อีด้วยสายตาเย็นเยียบ

"เจ้า เจ้ามันหน้าตัวเมีย"

"หน้าตัวเมียหรือ"

ตงหวงไท่อีแค่นเสียงหยัน

"ผู้ชนะเป็นเจ้า ผู้แพ้เป็นโจร แต่โบราณกาลมาล้วนเป็นเช่นนี้ วันนี้แหละคือวันตายของเจ้า"

พูดจบ ตงหวงไท่อีก็ตวัดกระบี่ยาวในมือ พุ่งเข้าแทงอิ๋งหยวนอีกครั้ง

ทว่าในช่วงเวลาวิกฤตความเป็นความตายนั้นเอง แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้น สกัดกั้นกระบี่ของตงหวงไท่อีเอาไว้ได้

"หยุดเดี๋ยวนี้" เสียงใสกระจ่างดังขึ้น

ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นหญิงสาวในชุดขาวกำลังค่อยๆ ร่อนลงมาจากกลางอากาศ

"เสวี่ยหนวี่" อิ๋งหยวนร้องเรียกด้วยความประหลาดใจ

เสวี่ยหนวี่ หนึ่งในห้าผู้อาวุโสแห่งสำนักหยินหยาง และยังเป็นศิษย์น้องของเย่ว์เสิน นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

เสวี่ยหนวี่ไม่สนใจอิ๋งหยวน แต่มองตรงไปยังตงหวงไท่อีด้วยสายตาเย็นชา

"ตงหวงไท่อี ท่านเข้าสู่มรรคามารแล้ว กลับตัวกลับใจเสียเถอะ"

"กลับตัวกลับใจงั้นหรือ"

ตงหวงไท่อีหัวเราะร่วน

"ข้าไม่มีทางให้ถอยกลับแล้ว วันนี้ ไม่มันตาย ก็เป็นข้าที่ต้องพินาศ"

พูดจบ ตงหวงไท่อีก็พุ่งเข้าโจมตีอิ๋งหยวนอีกครั้ง เสวี่ยหนวี่เห็นดังนั้นก็เข้าร่วมวงต่อสู้ทันที

ทั้งสามคนเปิดฉากต่อสู้กันอย่างดุเดือดภายในตำหนักบรรทม

ประกายกระบี่วูบวาบ ลมปราณพัดกระหน่ำ ข้าวของเครื่องใช้ในตำหนักถูกทำลายจนพังพินาศไม่มีชิ้นดี

อิ๋งหยวนกุมแผลที่หน้าอก มองดูการต่อสู้ตรงหน้าด้วยความกังวล

เขาไม่รู้ว่าการปรากฏตัวของเสวี่ยหนวี่จะเป็นเรื่องดีหรือร้าย และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดไปได้หรือไม่

ตอนนั้นเอง เย่ว์เสินก็เดินเข้ามาหาอิ๋งหยวน ในมือถือยาลูกกลอนเม็ดหนึ่ง

"ฝ่าบาท รีบเสวยยานี้เร็วเข้าเพคะ"

อิ๋งหยวนรับยามากลืนลงคออย่างไม่ลังเล

ยาลูกกลอนละลายในปากทันที ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขารู้สึกได้ว่าความเจ็บปวดที่หน้าอกทุเลาลงไปมาก

"นี่คือยาอะไรหรือ" อิ๋งหยวนเอ่ยถาม

"นี่คือยาสมานแผลศักดิ์สิทธิ์ที่หม่อมฉันปรุงขึ้นจากบัวหิมะพันปีเพคะ มันสามารถช่วยระงับอาการบาดเจ็บของพระองค์ไว้ได้ชั่วคราว" เย่ว์เสินอธิบาย

อิ๋งหยวนพยักหน้า ในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง

เขามองเย่ว์เสิน แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"เย่ว์เสิน ขอบใจเจ้านะ"

เย่ว์เสินยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเช่นกัน

"ฝ่าบาท หม่อมฉันจะอยู่เคียงข้างพระองค์ตลอดไปเพคะ"

แต่จู่ๆ เสียงโห่ร้องฆ่าฟันก็ดังมาจากนอกตำหนักบรรทม

"แย่แล้ว มีมือสังหาร" เก่อเนี่ยร้องเตือน

ภายนอกตำหนัก ชายชุดดำนับไม่ถ้วนถืออาวุธมีคม กำลังบุกโจมตีทหารยามอย่างบ้าคลั่ง

"ดูท่า คืนนี้คงไม่ใช่คืนที่สงบสุขเสียแล้วสิ"

ตงหวงไท่อีหัวเราะเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

ใครกันที่เป็นคนส่งมือสังหารพวกนี้มา อิ๋งหยวนและพวกพ้องจะรอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ไปได้หรือไม่

เสียงโห่ร้องฆ่าฟันนอกตำหนักขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

เก่อเนี่ยชักกระบี่ออกจากฝัก ยืนคุ้มกันอยู่เบื้องหน้าอิ๋งหยวนและเย่ว์เสิน

ส่วนตงหวงไท่อีและเสวี่ยหนวี่ยังคงปะทะกันอย่างดุเดือด ปราณกระบี่สาดซัดจนตาลาย

"เสวี่ยหนวี่ เจ้าจะยอมตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้าเพื่อทรราชผู้นี้จริงๆ อย่างนั้นหรือ"

ตงหวงไท่อีตวาดลั่น กระบี่ยาวในมือแปรเปลี่ยนเป็นเงากระบี่นับไม่ถ้วน ครอบคลุมร่างของเสวี่ยหนวี่เอาไว้

เสวี่ยหนวี่สีหน้าเย็นชา กระบี่ในมือร่ายรำพลิ้วไหวดุจหิมะโปรยปราย สลายเงากระบี่เหล่านั้นไปทีละสาย

"ตงหวง ท่านเข้าสู่มรรคามารแล้ว กลับตัวกลับใจเสียเถอะ"

"หึ ข้าคือผู้รับบัญชาสวรรค์ ไยต้องกลับตัวกลับใจ"

ตงหวงไท่อีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง โจมตีดุดันยิ่งขึ้นไปอีก

อิ๋งหยวนมองดูการต่อสู้ตรงหน้า ในใจร้อนรนดั่งไฟเผา

แม้อาการบาดเจ็บจะถูกระงับไว้ด้วยฤทธิ์ยา แต่เขาก็ยังปวดร้าวทรมาน

เขาฝืนพยุงตัวขึ้น หันไปสั่งเก่อเนี่ย

"เก่อเนี่ย ปกป้องเย่ว์เสินให้ดี"

เก่อเนี่ยพยักหน้ารับ ตวัดกระบี่ฟาดฟันชายชุดดำที่พุ่งเข้ามาใกล้จนตายตกไปทีละคน

ชายชุดดำหลั่งไหลเข้ามาประดุจคลื่น ทหารยามหน้าตำหนักเริ่มต้านทานเอาไว้ไม่อยู่

"ฝ่าบาท พวกเราต้องตีฝ่าออกไปพ่ะย่ะค่ะ"

เก่อเนี่ยพูดอย่างร้อนรน พลางรับมือกับการโจมตีของชายชุดดำ

อิ๋งหยวนมองเย่ว์เสิน สลับกับมองตงหวงไท่อีและเสวี่ยหนวี่ที่กำลังพัวพันกันอยู่ ในใจรู้สึกลังเลตัดสินใจไม่ถูก

วินาทีนั้นเอง ตงหวงไท่อีก็ฉวยโอกาสตอนที่เสวี่ยหนวี่เผยจุดอ่อน ซัดฝ่ามือเข้าที่หน้าอกของนางอย่างจัง

เสวี่ยหนวี่กระอักเลือดคำโต ร่างปลิวละลิ่วกระเด็นออกไป

"เสวี่ยหนวี่"

อิ๋งหยวนร้องเสียงหลง หมายจะพุ่งเข้าไปหา แต่ถูกเก่อเนี่ยรั้งตัวเอาไว้

"ฝ่าบาท ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ" เก่อเนี่ยเอ่ยเสียงเครียด "ตอนนี้พระองค์ทรงบาดเจ็บหนัก ไม่เหมาะที่จะสู้ต่อแล้ว"

ตงหวงไท่อีฉวยโอกาสตามไปซ้ำเติม ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังลำคอของเสวี่ยหนวี่

"เสวี่ยหนวี่ รับความตายซะ"

ในช่วงเวลาวิกฤตความเป็นความตายนั้นเอง เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้ามา ขวางอยู่เบื้องหน้าเสวี่ยหนวี่

[จบแล้ว]