ผมสุ่มบวกแต้มให้ทุกสรรพสิ่ง ตอนที่ 3

ผมสุ่มบวกแต้มให้ทุกสรรพสิ่ง ตอนที่ 3

ตอนที่ 3: ผมจะไปล่าฉลาม!

ซูหยาง: ".........."

อะไรกันเนี่ย? ภารกิจมาจากไหนอีก?

ซูหยางเงยหน้าขึ้นมองชวีเสี่ยวเหมิงที่ยืนอยู่บนแท่นบรรยายหน้าชั้น เธอหน้าซีดเซียวและกำลังเก็บแผนการสอนด้วยท่าทางเหม่อลอย เห็นแล้วเขาก็ได้แต่ทำหน้าเด๋อ

ยัยนี่มีพิษหรือไง? ทำไมถึงมีภารกิจต่อเนื่องแบบคอมโบขนาดนี้!

แถมตอนนี้เธอก็ดูปกติดี ไม่ได้มีอันตรายอะไร แล้วเขาต้องช่วยอะไรล่ะ... คิดไปก็ปวดหัว ซูหยางเลยกดเปิดดูรายละเอียดภารกิจแทน

[ภารกิจระดับทองแดง: ช่วยเหลืออาจารย์ภาษาอังกฤษคนใหม่] อาจารย์ภาษาอังกฤษคนใหม่กำลังจะเผลอเหยียบหนังสือที่วางอยู่บนพื้น ทำให้ลื่นล้มจนกระดูกหัก โปรดช่วยไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บ

ซูหยางชะโงกหน้ามองไปที่พื้นหน้าแท่นบรรยาย... เออแฮะ มีหนังสือเล่มหนึ่งหล่นอยู่จริงๆ ด้วย สงสัยจะเป็นของนักศึกษาคนไหนทำตกไว้

หนังสือเล่มนั้นบางเฉียบ แถมปกยังเป็นพลาสติกใส ดูแล้วโคตรลื่น ถ้าเหยียบเข้าไปทีเดียวมีหวังได้สไลด์ตัวโชว์ไปไกลห้าเมตรแน่ๆ

พอมองไปที่ชวีเสี่ยวเหมิงที่กำลังเก็บของเสร็จพอดี ซูหยางก็หัวหมอทันที เขาก้มหน้าลง เอามือบีบจมูกตัวเองไว้แล้วตะโกนลั่น “อาจารย์ครับ! หนังสือหล่นอยู่ที่พื้นน่ะ!”

เสียงของเขาดังสนั่นจนเพื่อนร่วมห้องพากันสะดุ้งโหยง ทุกคนรีบหันขวับมามองหาต้นเสียงกันให้ควั่ก

แต่ชวีเสี่ยวเหมิงกลับอยู่ในอาการเหม่อลอยขั้นสุด เธอคัดกรองเสียงตะโกนของซูหยางทิ้งไปโดยอัตโนมัติ!

เธอก็เพิ่งผ่านพ้นคาบเรียนที่บีบคั้นหัวใจมาเมื่อกี้ พลังงานในร่างเหมือนถูกสูบหายไปหมด สมองของเธอขาวโพลนจนเสียงรอบข้างเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปหมดแล้ว

อย่าว่าแต่คนตะโกนข้ามห้องเลย ต่อให้วิ่งมาตะโกนใส่หน้าตอนนี้ เธอก็ไม่แน่ว่าจะรู้สึกตัวในทันทีเลยด้วยซ้ำ

ซูหยางที่ตะโกนไปแล้วก็นึกว่าภารกิจจะจบง่ายๆ แต่พอมองไปอีกที ชวีเสี่ยวเหมิงกลับไม่สนใจเขาเลยสักนิด เธอเก็บของเสร็จแล้วก็เริ่มก้าวขาที่ดูหวิวๆ เตรียมจะเดินลงจากแท่นบรรยาย

ก้าวที่หนึ่ง... ก้าวที่สอง... อีกแค่นิดเดียวเท้าของเธอก็จะเหยียบลงบนหนังสือมรณะนั่นแล้ว!

ซูหยางนั่งไม่ติดที่อีกต่อไป เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูที่หลุดจากคัน พุ่งจากแถวหลังสุดลงไปท่ามกลางสายตาประหลาดใจของเพื่อนทั้งห้อง

ชวีเสี่ยวเหมิงอาจจะเหม่อแต่เธอไม่ได้ตาบอด เธอชะงักเท้าที่ค้างอยู่กลางอากาศ มองนักศึกษาคนหนึ่งที่วิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งมาหาเธอด้วยความมึนตึ้บ

พอซูหยางเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เธอก็เริ่มรู้สึกว่าหน้าตาหมอนี่มันคุ้นๆ... เอ๊ะ... นี่มันตาบ้าที่ช่วยเราไว้เมื่อคืน แล้วก็ไถเงินเราไปนี่นา!

ในขณะที่สมองอันเฉื่อยชาของเธอเริ่มจะหมุนวนได้นิดหน่อย ซูหยางก็มาถึงตรงหน้าเธอพอดี

เธอเบิกตากว้าง ชี้นิ้วใส่หน้าเขา “นาย... นายมันคน...”

ซูหยางไม่รอให้เธอพูดจบ เขาจัดการหวดเท้าเตะหนังสือบนพื้นจนกระเด็นหายวับไป แล้วก็สะบัดหน้าเดินออกจากห้องเรียนไปทันทีแบบไม่เหลียวหลัง!

ชวีเสี่ยวเหมิง: “..........”

เจ้าของหนังสือ: “..........”

เพื่อนๆ ในห้อง: “..........”

ทุกคนในห้องยืนเอ๋อ ไม่มีใครเข้าใจเลยว่าซูหยางทำบ้าอะไรลงไป

ไม่มีใครรู้เลยว่าหนังสือเล่มนั้นจะทำให้ชวีเสี่ยวเหมิงที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวลื่นล้ม และก็ไม่มีใครรู้ว่าถ้าเธอล้ม เธอจะกระดูกหักจนต้องลาพักงานตั้งแต่วันแรกที่เริ่มสอน

มีเพียงซูหยางคนเดียวเท่านั้นที่รู้...

ส่วนเจ้าตัวน่ะเหรอ? เดินไปตามระเบียงทางเดินพลางแอบเจ็บใจเล็กๆ : เรานี่มันเป็นคนดีจริงๆ ทนเห็นสาวๆ เจ็บตัวไม่ได้เลยแฮะ ถ้าเราไม่ช่วยยัยนั่นจนกระดูกหัก ป่านนี้เธอก็คงลาพักไปทั้งเทอม แล้วเราก็รอดตัวไม่ต้องเรียนไปแล้ว (แน่นอนว่าเขาไม่ยอมรับหรอกว่าทำเพื่อภารกิจ)

ตอนนี้ดันเผลอเผยตัวไปซะได้ อนาคตวุ่นวายแน่เรา...

ไม่รู้ว่ารางวัลภารกิจระดับทองแดงจะเป็นอะไร ถ้าได้ของกากๆ มาล่ะก็ ขาดทุนย่อยยับแน่!

คิดได้ดังนั้น เขารีบหาห้องเรียนว่างๆ ส่องดูจนแน่ใจว่าไม่มีคนแล้วก็รีบถูไม้ถูมือ กดคลิกที่ [ตรวจสอบรางวัล] ทันที

[ติ๊ง! ภารกิจระดับทองแดงสำเร็จ: ได้รับ 'แต้มทองแดง' สามารถเลือกรับความสามารถสุ่ม 1 ใน 3 อย่างดังนี้]

สิ้นเสียงแจ้งเตือน หน้าต่างตัวเลือกสามอย่างก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าซูหยาง:

1. ความสามารถในการล่าฉลาม

2. ความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิด

3. ความสามารถในการตีลังกากลับหลังอยู่กับที่

ซูหยาง: "ห้ะ???"

มันไม่เหมือนที่คิดไว้เลยนี่หว่า! ทำไมมันมีเรื่องความสามารถโผล่มาด้วย? หรือว่าระบบบวกแต้มนี่ไม่ได้ใช้ได้แค่กับสิ่งของ แต่ใช้ได้กับทุกอย่างเลยงั้นเหรอ?

แล้วบวกแต้มให้ 'ความสามารถในการหาเงิน' ได้ป่ะล่ะ? หรือถ้าไม่ได้ บวกความสามารถด้านภาษาอังกฤษให้หน่อยก็ยังดี!

ซูหยางเหลือบไปเห็นเครื่องหมายคำถามเล็กๆ บนหน้าต่างตัวเลือก เขาเลยกดคลิกดูเบาๆ

[คำอธิบายรางวัลภารกิจระดับทองแดง:] เมื่อภารกิจระดับทองแดงสำเร็จ ระบบจะสุ่มความสามารถขึ้นมา 3 อย่าง และมอบแต้มทองแดงให้ 1 แต้ม คุณสามารถเลือกใช้แต้มนั้นกับความสามารถใดก็ได้ หลังได้รับแล้วจะมีความสามารถนั้นทันทีโดยไม่ต้องเรียนหรือฝึกฝน

แหม... หวานเจี๊ยเลยดิ ถ้าเกิดสุ่มได้เรื่องหาเงินขึ้นมาจริงๆ ต่อไปคงไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องใช้แล้ว

ซูหยางเริ่มรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น

แต่พอหันกลับมาดูตัวเลือกทั้ง 3 อย่างอีกครั้ง เหมือนมีน้ำเย็นจัดราดรดหัว: ดวงเรามันจะกุดไปถึงไหนกันวะเนี่ย...

ไอ้ความสามารถสุ่ม 3 อย่างนี่มันคืออะไรกันครับท่านผู้โชมมมม! มวยประชิดตัวคืออะไร? แล้วตีลังกากลับหลังคืออะไร? นี่ผมต้องไปลงแข่ง UFC หรือไปแสดงกายกรรมฮะ! ตามเทรนด์แบบนี้ ต่อไปคงไม่มี 'ความสามารถในการกลืนดาบ' โผล่มาหรอกนะ?

ถ้าบวกแต้มไปจนเลเวลสูงๆ จะกลืนได้ถึงด้ามดาบเลยไหม! เวลาทะเลาะกับใคร คนอื่นตะโกน 'ดาบมา!' ส่วนผมตะโกน 'ดาบออก!' แล้วขย้อนดาบออกมางี้เหรอ?

อี๋... คิดแล้วสยอง

เขามองดูตัวเลือกอีกครั้ง แล้วซูหยางก็ตัดสินใจแบบไม่ลังเล: เลือก ล่า! ฉลาม!

อันนี้แหละดูเท่สุด! ผมจะเป็นหนุ่มฮอตที่สุดในน่านน้ำไปเลย! คิดเสร็จเขาก็กดเลือกความสามารถล่าฉลามทันที!

ในขณะที่เขากำลังรอรับพลัง... ระบบก็เด้งเตือนขึ้นมาว่า: [ติ๊ง! ตรวจไม่พบฉลามและพื้นผิวน้ำทะเลในบริเวณนี้ ไม่สามารถเริ่มใช้งานความสามารถได้]

ซูหยาง: ".........." แบบนี้ก็ได้เหรอ? แล้วจะลิสต์มาให้เลือกทำดอยอะไรล่ะครับ! ตอนนี้วิ่งไปชายทะเลทันไหม? หรืออควาเรียมได้ป่ะ?

ในขณะที่ซูหยางกำลังก่นด่าในใจ ระบบก็เด้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง: [เนื่องจากการบวกแต้มล้มเหลว ระบบจะเลื่อนไปยังตัวเลือกที่สองโดยอัตโนมัติ ยินดีด้วย! คุณได้รับ 'ความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิด']

ซูหยาง: ".........."

สิ้นเสียงแจ้งเตือน ตัวเลือกอื่นก็หายวับไป และความสามารถต่อสู้ระยะประชิดก็เปลี่ยนเป็น [การต่อสู้ระยะประชิดขั้นต้น]

ในเวลาเดียวกัน ซูหยางรู้สึกเหมือนมีชุดข้อมูลการต่อสู้พื้นฐานไหลพรั่งพรูเข้ามาในสมอง ทั้งวิธีบิดแขนกดศอก การทุ่มข้ามหลัง วิธีใช้ทักษะล็อกข้อต่อ และอื่นๆ อีกเพียบ

ความรู้และเทคนิคเหล่านั้นหลอมรวมเข้ากับตัวเขาเหมือนเป็นสัญชาตญาณ เขาจำความรู้สึกเหมือนเป็นมือเก๋าที่ฝึกฝนมานานหลายปี ทุกท่วงท่าดูช่ำชองไปหมด

ด้วยสัญชาตญาณ ซูหยางลองออกหมัดชุดตามความจำของกล้ามเนื้อทันที

เขาใช้เท้าขวาก้าวสไลด์ไปข้างหลังเท้าซ้าย เตะสะบัดด้วยขาซ้าย พอเท้าลงพื้นก็ใช้แขนซ้ายบล็อกการโจมตีบนซ้าย พร้อมสวนด้วยหมัดฮุกขวาเข้าเป้าเต็มๆ ท่วงท่าลูกเตะสลับหมัดฮุกนั้นไหลลื่นเหมือนสายน้ำ ดูดุดันและสมจริงสุดๆ

เหย... ก็ไม่เลวนี่หว่า? ซูหยางเริ่มรู้สึกโอเคขึ้นมานิดหน่อย... ถึงในใจจะยังอยากล่าฉลามอยู่ก็เถอะ

เลือกความสามารถเสร็จ ซูหยางก็ดูเวลา ตอนนี้เที่ยงแล้ว ตอนบ่ายยังมีอีกคาบคือวิชา 'โครงร่างประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่และร่วมสมัย' ซึ่งเป็นสอบแบบเปิดหนังสือ (Open Book) ไม่ต้องตั้งใจเรียนมากก็ได้ เขาเลยตัดสินใจกลับบ้านไปบวกแต้มของดีกว่า

ต้องหาทางเสกของที่ทำเงินได้ออกมาให้ได้เพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เพราะตอนนี้เขาถังแตกของจริง!

คิดได้ดังนั้น เขาก็สะพายเป้ เดินออกจากมหาวิทยาลัยมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน

พอเดินมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน ลุงรปภ. ที่ตู้ยามก็กวักมือเรียกซูหยางไปคุยข้างๆ

ปกติซูหยางเป็นคนมีสัมมาคารวะ เจอหน้าลุงรปภ. ก็ทักทายสวัสดีตลอด ความสัมพันธ์เลยค่อนข้างดี

ลุงรปภ. ดึงซูหยางไปมุมหนึ่งแล้วกระซิบกระซาบ “นี่พ่อหนุ่ม ไปหาเรื่อง 'หลิวเหลาลิ่ว' มาหรือเปล่า?”

ซูหยางงงไปแวบหนึ่ง “หลิวเหลาลิ่ว?”

ลุงรปภ. มองซ้ายมองขวาแล้วกระซิบต่อ “ก็ไอ้หลิวเหลาลิ่ว นักเลงประจำหมู่บ้านเราไง เห็นว่าเมื่อคืนมันโดนใครไม่รู้ลอบกัด เอาอิฐฟาดหัวแตก วันนี้มันเลยตามหาตัวคนทำทั้งวัน เห็นว่าพอจะได้เบาะแสแล้วด้วย เมื่อกี้มันมาถามหาแก แล้วก็นำลูกน้องอีกสองคนเข้าไปในหมู่บ้านแล้ว ระวังตัวด้วยนะเจ้าหนุ่ม”