บทที่ 29 - ถ้างั้นก็รับลูกสาวผมไปเลยสิ

บทที่ 29 - ถ้างั้นก็รับลูกสาวผมไปเลยสิ

◉◉◉◉◉

เฟิงหลินยิ้มพลางยักไหล่ ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับคนพรรค์นี้ให้มากความ

เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรหาโจวเทียน

"ฮัลโหล! ผมอยู่หน้าบ้านคุณแล้วนะ แต่โดนคนของคุณขวางเอาไว้น่ะ"

เฟิงหลินกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ ยังไงซะครั้งนี้เขาก็เป็นฝ่ายมาขอร้องให้ช่วย จะให้ไปซัดพวกพนักงานรักษาความปลอดภัยจนหมอบแล้วบุกฝ่าเข้าไปมันก็คงไม่เหมาะเท่าไหร่

ภายในคฤหาสน์ โจวเทียนกำลังออกกำลังกายอยู่ที่ลานกว้าง พอรู้ว่าเฟิงหลินมารออยู่หน้าประตูบ้าน เขาก็รีบวิ่งหน้าตั้งพุ่งตรงมาทันที

พนักงานทุกคนในคฤหาสน์ต่างพากันอ้าปากค้าง

บุคคลระดับบิ๊กเนมอย่างโจวเทียน ปกติแล้วจะเคร่งครัดเรื่องการวางตัวและกิริยามารยาทเอามากๆ

ไม่นึกเลยว่าจะหลุดมาดทำท่าทางเสียกิริยาแบบนี้ได้

"เปิดประตู! รีบเปิดประตูเร็วเข้า!"

ตัวยังมาไม่ถึง แต่เสียงตะโกนสั่งการก็ดังมาก่อนแล้ว โจวเทียนตะโกนมาจากที่ไกลๆ สั่งพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ตรงประตู

เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ทุกคนก็ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก

พวกเขารีบเปิดประตูคฤหาสน์ออกกว้าง ส่วนชายร่างยักษ์ที่ยืนขวางหน้าเฟิงหลินอยู่เมื่อครู่นี้ ก็รีบก้มหน้างุดๆ ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"คุณเฟิงหลินครับ ทำไมไม่โทรบอกผมล่วงหน้าล่ะครับ ผมจะได้ส่งคนไปรับคุณ"

โจวเทียนโค้งคำนับให้เฟิงหลินอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปกวาดสายตามองคนรอบๆ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครที่เห็นคุณเฟิงหลิน ให้ถือซะว่าเห็นฉัน!"

"ครับนาย!"

พนักงานรักษาความปลอดภัยทุกคนต่างรีบก้มหน้ารับคำสั่ง

ส่วนคนที่ยืนขวางเฟิงหลินไว้ ในที่สุดก็ทนรับแรงกดดันไม่ไหว ขาอ่อนปวกเปียกเตรียมจะทรุดตัวลงคุกเข่า

แต่เฟิงหลินกลับเอื้อมมือไปคว้าไหล่เขาเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาคุกเข่าลงไป

"ยืนให้มั่นคง"

พูดจบ เฟิงหลินก็เดินนำเข้าไปด้านใน

คนชั้นหนึ่งมีความสามารถแต่ไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียว คนชั้นสองมีความสามารถและมีอารมณ์ฉุนเฉียว คนชั้นสามไม่มีความสามารถแต่กลับอารมณ์ร้าย

ตั้งแต่เด็ก พ่อของเฟิงหลินมักจะพร่ำสอนเขาอยู่เสมอ ว่าอย่ามัวแต่ไปหัวเสียกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เป็นเรื่อง

ชายคนนั้นมองตามแผ่นหลังของเฟิงหลินไปด้วยความรู้สึกเคารพเลื่อมใสอย่างสุดซึ้ง

หลังจากโจวเทียนและเฟิงหลินเดินลับสายตาไปแล้ว ผู้คนรอบๆ ถึงได้กล้าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ชายหนุ่มคนเมื่อกี้เป็นใครกันน่ะ? ฉันติดตามคุณโจวมาตั้งเจ็ดแปดปี เพิ่งจะเคยเห็นเขาทำสีหน้าแบบนั้นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย"

"น่าจะเป็นคนใหญ่คนโตจากที่อื่นล่ะมั้ง ยังไงก็ไม่ใช่คนเมืองเจียงแน่ๆ"

"ใช่แล้วล่ะ คนที่มีอิทธิพลบารมีมากที่สุดในเมืองเจียง ก็น่าจะเป็นผู้อาวุโสหลาน แต่ขนาดตอนเจอผู้อาวุโสหลาน คุณโจวก็ยังไม่ได้แสดงความนอบน้อมถึงขนาดนี้เลยนะ"

เฟิงหลินเดินตามหลังโจวเทียนมาจนถึงมุมหนึ่งของคฤหาสน์

ที่นี่เป็นลานฝึกซ้อม มีอาวุธเย็นหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่

พื้นดินเต็มไปด้วยหลุมขรุขระเป็นหย่อมๆ หญ้าที่เคยขึ้นปกคลุมถูกทำลายไปจนหมด เผยให้เห็นแต่ผืนดินสีเหลือง

"คุณเฟิงครับ อาการบาดเจ็บภายในของผมเพิ่งจะผ่านมายังไม่ถึงเจ็ดวันเลย ผมก็เลยเดาเอาว่า ที่คุณมาวันนี้ คงเป็นเพราะเรื่องของตระกูลสวีสินะครับ"

โจวเทียนผายมือเชิญให้เฟิงหลินนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างๆ

"เดาเก่งนี่" เฟิงหลินพยักหน้ารับ

โจวเทียนยิ้มแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเฟิงหลิน "ขอเสียมารยาทถามหน่อยนะครับ ไม่ทราบว่าคุณเฟิงกับตระกูลสวีมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันยังไงหรือครับ?"

"จำเรื่องถอนหมั้นที่ผมเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ได้ไหมล่ะ? ผมกับสวีรั่วอิ่งมีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่น่ะ" เฟิงหลินยิ้มพลางผายมือออก อธิบายให้ฟังว่า "คนรุ่นก่อนของทั้งสองครอบครัวเคยมีข้อตกลงกันไว้ ผมก็เลยอยากจะช่วยพวกเขาสักหน่อยน่ะ"

"อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง หมายความว่าตอนนี้คุณเฟิงก็ยังโสดอยู่งั้นสิครับ?" โจวเทียนชิงถามขึ้นมาทันที

"อืม ก็คงงั้นมั้ง"

เฟิงหลินกับสวีรั่วอิ่งเป็นแค่ความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกัน ส่วนหลานโหรว ตอนนี้ก็ยังไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงขั้นเป็นแฟนกันเลยด้วยซ้ำ

การแต่งงานคือเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตคนเรา เฟิงหลินจำเป็นต้องไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนที่จะตกลงปลงใจกับใคร

อย่างน้อยก็ต้องขอเจอหน้าคู่หมั้นให้ครบทุกคนก่อนล่ะนะ

"เยี่ยมไปเลย! ไม่ปิดบังคุณเฟิงเลยนะครับ พอดีผมมีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง ตอนนี้ก็ยังไม่มีแฟนซะด้วยสิ"

"คุณหมายถึงโจวจื่ออิ่งใช่ไหม?"

"คุณเฟิงรู้จักแกด้วยเหรอครับ? แบบนี้ก็วิเศษไปเลย ถ้าคุณเฟิงไม่รังเกียจ ถ้างั้นก็รับลูกสาวผมไปเลยสิครับ"

โจวเทียนยิ้มกว้าง "ขอแค่คุณเฟิงสามารถเกลี้ยกล่อมลูกสาวผมให้ยอมเป็นภรรยาน้อยแบบไม่มีทะเบียนสมรสได้ ผมก็ไฟเขียวให้เลยครับ"

"หึหึ! ที่บอกว่าจะยกลูกสาวให้น่ะเป็นแค่ข้ออ้าง ส่วนเป้าหมายจริงๆ ก็คืออยากให้ผมรักษาโรคให้ลูกสาวคุณล่ะสิ ใช่มั้ย?"

เฟิงหลินนั่งไขว่ห้าง เขามองทะลุแผนการของอีกฝ่ายออกหมดแล้ว

เขาไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร ออเดอร์สามร้อยล้านแลกกับการรักษาอาการบาดเจ็บของโจวเทียน

ก่อนจะมาที่นี่ เขาคิดเตรียมการเอาไว้หมดแล้ว

ตระกูลโจวช่วยคุ้มครองตระกูลสวี แลกกับการที่เขารักษาอาการป่วยของโจวจื่ออิ่ง

ยุติธรรมดี ไม่ติดค้างอะไรกัน

"คุณเฟิงนี่เปรียบดั่งเทพเซียนลงมาโปรดจริงๆ ครับ!"

โจวเทียนลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น โค้งคำนับให้เฟิงหลินอย่างสุดซึ้ง "ขอเพียงคุณเฟิงสามารถรักษาลูกสาวของผมให้หายขาดได้ ผมยินดีจะยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลโจวให้คุณเลยครับ"

"ผมจะเอาเงินเยอะแยะขนาดนั้นไปทำไม?"

เฟิงหลินบิดขี้เกียจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นวางอาวุธ "ลูกสาวคุณจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้วนะ"

ใบหน้าของโจวเทียนซีดเผือดราวกับกระดาษ

"ผมมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่า ตอนนี้เธอประคองชีวิตอยู่ได้ก็เพราะยาพวกนั้นเท่านั้นแหละ"

เฟิงหลินหยิบดาบยาวเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นวาง แล้วแกว่งไกวไปมาเบาๆ สองสามครั้ง

"คุณเฟิงครับ อาการบาดเจ็บภายในของผมกับบาดแผลของลูกสาว ล้วนเกิดจากน้ำมือของคนคนเดียวกัน ผมเจ็บใจนักที่ตัวเองอ่อนแอไร้ความสามารถ!"

แววตาของโจวเทียนเยือกเย็นลง เขาวางมือข้างหนึ่งลงบนโต๊ะหินตรงหน้า "ถ้าผมมีวรยุทธ์ลึกล้ำได้สักครึ่งหนึ่งของคุณเฟิง ภรรยาของผมก็คงไม่ต้องตาย"

เป๊าะ!

โต๊ะหินแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

"บอกตามตรงนะ การรักษาลูกสาวคุณน่ะ ยากยิ่งกว่ารักษาคุณซะอีก ก็ในเมื่อบาดแผลมันอยู่ที่หัวใจ การรักษาย่อมต้องมีความเสี่ยงอยู่แล้ว"

เฟิงหลินตวัดดาบในมือวูบเดียว ใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบนก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีกอย่างสวยงาม

"คราวก่อนผมไปปรึกษาหมอมาแล้ว ยาพวกนั้นมันใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว ถ้าขืนเพิ่มปริมาณยาให้แรงขึ้น ร่างกายของแกก็คงรับไม่ไหว แต่ถ้าไม่เพิ่ม แกก็ต้องตายอยู่ดี"

โจวเทียนเดินเข้าไปหาเฟิงหลิน "ผมรับปากคุณเฟิงเลยครับ ไม่ว่าจะรักษาหายหรือไม่หาย ผมก็ยินดีจะยกตระกูลโจวให้คุณ"

"ทำไมล่ะ? พอลูกสาวตาย ก็เลยไม่เอาตระกูลโจวแล้วงั้นเหรอ?" เฟิงหลินยิ้มถาม

"ลูกสาวคือห่วงผูกพันเพียงหนึ่งเดียวของผม ถ้าแกตาย ผมก็จะไปล้างแค้น ถึงแม้จะรู้ดีว่ามันคือการเอาไข่ไปกระทบหินก็เถอะ"

ในขณะที่โจวเทียนกำลังอธิบายอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นโจวจื่ออิ่งกำลังลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมาจากคฤหาสน์

พอเธอสังเกตเห็นเฟิงหลิน เธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความประหลาดใจ "เฟิงหลิน นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"

"อิ่งอิ่ง พ่อขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือคุณเฟิงหลิน คู่หมั้นของลูกไง" โจวเทียนผายมือแนะนำเฟิงหลินให้ลูกสาวรู้จัก

"หา?"

โจวจื่ออิ่งอ้าปากค้างด้วยความตกใจ นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?

แต่จะว่าไปแล้ว ตอนที่เฟิงหลินเอารูปถ่ายพวกนั้นมาโชว์ เธอก็ยังดูไม่ครบทุกรูปเลยนี่นา

หรือว่า... ในกองรูปพวกนั้น จะมีรูปของเธอรวมอยู่ด้วย?

โจวจื่ออิ่งส่ายหัวดิก ถ้ารูปถ่ายของเธอไปอยู่ในมือของเฟิงหลินจริงๆ มันก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าสิ่งที่เฟิงหลินพูดมาทั้งหมดไม่ใช่เรื่องโกหก

ผู้หญิงพวกนั้นคือคู่หมั้นของเขาจริงๆ สินะ

"อย่ามาพูดจาเลอะเทอะไปหน่อยเลย คุณช่วยตระกูลสวี ผมช่วยรักษาลูกสาวคุณ มันก็แฟร์ๆ ดีแล้วนี่"

เฟิงหลินกลอกตาบน คู่หมั้นที่มีอยู่ก็ยังเคลียร์ไม่จบเลย นี่กะจะหาเรื่องยัดเยียดมาให้อีกคนเหรอ

เขาไม่กล้าเล่นพิเรนทร์แบบนี้หรอกนะ

"ได้ยินคุณเฟิงพูดแบบนี้ ผมก็สบายใจแล้วครับ" โจวเทียนหันหน้ากลับไปตะโกนเข้าไปในป่าทึบที่อยู่ไกลออกไป "กัวเหวิน กัวอู่!"

เพียงไม่นาน ก็มีชายฝาแฝดคู่หนึ่งเดินออกมาจากป่า รูปร่างสูงใหญ่พอๆ กับเฟิงหลิน น่าจะประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรได้

ใบหน้าเหลี่ยมดูมีสง่าราศี เต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นชายชาตรี อายุอานามน่าจะราวๆ สี่สิบปี

"คุณโจว!"

ทั้งสองคนผงกศีรษะให้โจวเทียนพร้อมกัน

"ฉันมีภารกิจให้พวกนายไปทำ ไปคุ้มครองความปลอดภัยให้คนในตระกูลสวีทั้งสามคนซะ" โจวเทียนออกคำสั่งกับทั้งคู่

"ครับ!"

ทั้งสองคนรับคำสั่งพร้อมกันอย่างแข็งขัน

"จำไว้นะ พวกนายต้องฟังคำสั่งจากสวีรั่วอิ่งเพียงคนเดียวเท่านั้น" เฟิงหลินเอ่ยปากกำชับ

"ครับ!"

เมื่อกี้ทั้งสองคนก็ยืนอยู่ไม่ไกล จึงสังเกตเห็นท่าทีที่โจวเทียนแสดงต่อเฟิงหลินมาตลอด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ต้องเป็นคนใหญ่คนโตระดับวีไอพีแน่นอน

"เดี๋ยวฉันไปกับพวกนายด้วย"

โจวจื่ออิ่งมองเฟิงหลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หมอนี่เป็นใครมาจากไหนกันแน่เนี่ย

ขนาดคำพูดของลูกสาวแท้ๆ อย่างเธอยังไม่มีความหมาย แต่เฟิงหลินที่เป็นแค่คนนอก กลับสามารถโน้มน้าวใจพ่อของเธอได้สำเร็จ

"เธอไปไม่ได้ ฉันต้องขอตรวจดูบาดแผลของเธอก่อน ตอนนี้ชีวิตของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้วนะ"

เฟิงหลินล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"นายจะดูบาดแผลฉันเหรอ? นาย..."

"เชื่อฟังที่คุณเฟิงบอกเถอะลูก" โจวเทียนพูดขัดจังหวะโจวจื่ออิ่ง

"พ่อคะ พ่อก็รู้นี่นา ว่าแผลของหนูมันอยู่ตรง..."

โจวจื่ออิ่งเบ้ปาก ยกมือขึ้นปิดหน้าอก ใบหน้าสวยแดงซ่านด้วยความเขินอาย

บาดแผลของเธออยู่ตรงบริเวณหัวใจ ถ้าเธอเป็นผู้ชายมันก็คงไม่เป็นไรหรอก แต่นี่เธอเป็นผู้หญิงนะ แถมยังเป็นจุดสงวนซะด้วย

จะปล่อยให้เฟิงหลินดูได้ยังไงกัน?

เฟิงหลินเผยรอยยิ้มบางๆ "วางใจเถอะ ไซส์ที่เล็กกว่าคัพดีน่ะ ในสายตาผมก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ชายหรอกน่า"

[จบแล้ว]