บทที่ 20 - เอาทั้งคู่

บทที่ 20 - เอาทั้งคู่

◉◉◉◉◉

ในใจหลานโหรวแสยะยิ้มเย็น แต่สีหน้ากลับดูน่าสงสาร เธอตบเบาๆ ทีหนึ่ง

แทบไม่ได้ออกแรง

เฟิงหลินอดชื่นชมไม่ได้ ช่างเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนจริงๆ

"ตีแรงๆ! ตรงนี้เนื้อเยอะ ไม่เจ็บหรอก!" เฟิงหลินเตือน

"อืม งั้นฉันเอาจริงแล้วนะ"

หลานโหรวกำหมัดแน่น มุมปากยกยิ้ม รัวหมัดใส่สวีรั่วอิ่งไม่ยั้ง

ตุบๆๆ...

"โอ๊ย! นังสารเลว!"

สวีรั่วอิ่งร้องลั่น ดิ้นพล่าน "เฟิงหลิน ดูมันสิ! ฉันบอกแล้วว่ามันตอแหล นังนี่มันพวกบ้าความรุนแรง!"

"ก็เธอไปบีบคั้นเขาเอง!"

ตอนเฟิงหลินพูด หลานโหรวก็หยุดมือ

สวีรั่วอิ่งจ้องเฟิงหลินตาเขียวปั๊ด ถึงจะเจ็บอยู่บ้าง แต่ดีที่เป็นแรงผู้หญิง

เธอเลยไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้น

แต่ก็ยังรู้สึกน้อยใจ หยิกเอวเฟิงหลินเต็มแรง

"หยุด!" เฟิงหลินรีบห้าม "มีคนมาหน้าบ้าน"

หลานโหรวได้ยินก็ลุกขึ้น มองไปที่หน้าต่าง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าบ้าน

ไม่ใช่ใครที่ไหน โจวจื่ออิ่งนั่นเอง

เธอเปิดประตูวิลล่า ถามว่า "โจวจื่ออิ่ง มีธุระอะไร"

"จื่ออิ่ง!"

สวีรั่วอิ่งได้ยินเสียงเพื่อน ก็รีบผละจากเฟิงหลิน เดินออกไปข้างนอก

เธอลากโจวจื่ออิ่งเข้ามา ยืนต่อหน้าเฟิงหลิน "จื่ออิ่ง! เธอบอกเขาไปสิ ว่าหลานโหรวเป็นคนยังไง"

"อย่าเลย พวกเธอพวกเดียวกัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้"

เฟิงหลินนวดเอวเบาๆ ลุกจากโซฟา มองหลานโหรว "ผมกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าผมจะไปทำงาน"

"ก็ได้ค่ะ ฉันไปส่ง" หลานโหรวพูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ต้องหรอก อุตส่าห์ถึงบ้านแล้ว ไม่ต้องออกไปอีกรอบหรอก" เฟิงหลินปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

"เฟิงหลิน บ้านฉันอยู่สุดถนนเส้นนี้เอง ฉันพาไปดู"

สวีรั่วอิ่งเอ่ยชวน

"ไม่ต้อง"

เฟิงหลินส่ายหน้ายิ้ม เขาจะเดินสำรวจแถวนี้สักหน่อย ให้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม

ไม่กี่ปีมานี้ เมืองเจียงสร้างเขตใหม่เยอะมาก จนป่านนี้เขายังจำทางไม่ค่อยได้

เห็นเฟิงหลินจากไป ในวิลล่าก็ตกอยู่ในความเงียบ

"หลานโหรว! ฉันเตือนเธอไปครั้งหนึ่งแล้ว ตอนนั้นเธอก็ไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลับมาอีก"

สวีรั่วอิ่งคาดคั้น

"เฟิงหลินเป็นคู่หมั้นฉัน คุณปู่ฉันก็พอใจในตัวเฟิงหลินมาก ฉันจะสนิทกับเฟิงหลิน มันกงการอะไรของเธอ?"

หลานโหรวกอดอก มองสวีรั่วอิ่งอย่างเหยียดหยาม

"นังจิ้งจอก! นังเมียน้อย! ฉันกับเฟิงหลินแต่งงานกันแล้ว!" สวีรั่วอิ่งด่าเสียงเย็น

"เฟิงหลินไม่อยู่แล้ว เธอคิดว่าฉันไม่มีปัญญาจัดการเธอเหรอ"

หลานโหรวถอดแว่นออก ถามเสียงเรียบ

"คิดว่าฉันกลัวเธอรึไง"

สวีรั่วอิ่งพุ่งเข้าใส่หลานโหรวทันที

หลานโหรวคว้าตัวสวีรั่วอิ่ง ทุ่มข้ามไหล่ ฟาดลงไปบนโซฟา

ตุบ!

ผมหางม้าของสวีรั่วอิ่งหลุดลุ่ย ผมดำสลวยยุ่งเหยิงไปหมด

"เสี่ยวอิ่ง เป็นอะไรไหม"

โจวจื่ออิ่งเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งเข้าไปดู

"ฉันไม่เป็นไร!"

สวีรั่วอิ่งมึนหัวตึบ กุมหน้าผาก ไม่นึกว่าเดี๋ยวนี้หลานโหรวจะเก่งขนาดนี้

"บอกให้ก็ได้ ตอนมัธยมปลาย ฉันฝึกอยู่ที่ค่ายทหาร ตอนนี้ฝีมือฉัน สู้หน่วยรบพิเศษได้สองคนสบายๆ"

หลานโหรวเท้าเอว มองสวีรั่วอิ่งเรียบๆ

ตอนนี้สวีรั่วอิ่งในสายตาหลานโหรว ก็เหมือนเด็กประถมตีกัน ใช้แต่แรงควาย

ไม่มีเทคนิคอะไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้น แค่แรงควายอย่างเดียว เธอก็สู้หลานโหรวไม่ได้

"ฝากไว้ก่อนเถอะ วันนี้ฉันแค่ไม่สบาย รอฉันหายดีเมื่อไหร่ แม่จะมาสั่งสอนแกแน่!"

สวีรั่วอิ่งลากโจวจื่ออิ่งออกไป เธอนึกถึงเรื่องที่คุณปู่เคยเล่าให้ฟัง หยิบมือถือขึ้นมา หาเบอร์พ่อของเฟิงหลิน

......

เฟิงหลินเดินเล่นจนค่ำ ก็กลับมาที่พัก

พบว่าถังหงกลับมาแล้ว

"น้าถัง หางานเป็นไงบ้างครับ"

ถังหงกำลังซักผ้าอยู่ในลานบ้าน เฟิงหลินเดินยิ้มเข้าไปถาม

"เฮ้อ หาได้ไม่กี่ที่ แต่เงินเดือนน้อยไปหน่อย เดี๋ยวอีกสองสามวันค่อยหาใหม่"

ถังหงเงยหน้าขึ้นมาตอบ

เฟิงหลินกำลังจะพูด ก็เห็นสายเรียกเข้าจากพ่อ

เฟิงหลินขมวดคิ้ว กดรับสาย เดินเข้าห้องตัวเอง "ว่าไง"

"แกแต่งงานกับสวีรั่วอิ่งแล้วเหรอ" เสียงเฟิงเฉินดังลอดมา

"แต่งหลอกๆ เธอรู้เบาะแสแม่ ผมช่วยเธอผ่านวิกฤต เธอจะบอกผมว่าปีนั้นเกิดอะไรขึ้น"

เฟิงหลินนั่งลงบนโซฟา ตอบยิ้มๆ

"ได้ความว่าไงบ้าง" เฟิงเฉินถาม

"เธอก็จำไม่ค่อยได้ บอกแค่ว่าปีนั้นมีคนสองคน คุยกับแม่ไม่กี่คำ ก็พากันออกไป"

เฟิงหลินบอกพ่อ

"ลูกสะใภ้คนนี้ใช้ได้ ฉันพอใจมาก น่าจะลูกดก เอาคนนี้แหละ!"

เฟิงเฉินหัวเราะร่า

"ไม่ได้ ผมชอบคนอ่อนโยน ผมว่าหลานโหรวก็ไม่เลว" เฟิงหลินแคะหูตอบ

"หลานสาวหลานเหอน่ะเหรอ? มีพื้นเพทหาร นิสัยต้องเข้มงวดกวดขันแน่ ฉันพอใจมาก งั้นเอาหลานโหรวละกัน"

เฟิงเฉินพูดอีก

"สรุปพ่อจะให้ผมเลือกใครกันแน่? หรือพ่อคิดว่าถังเชียนเชียนก็ดี?" เฟิงหลินขมวดคิ้วถาม

"ถังเชียนเชียน? วัยรุ่นสดใส แถมยังเด็กกว่าแก เป็นสาวข้างบ้านรักครอบครัว บ้าเอ๊ย! ก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย!"

เฟิงเฉินบ่นพึมพำ "พ่อเริ่มเป็นโรคกลัวการเลือกแล้วล่ะ เอาทั้งคู่เลยละกัน!"

"หุบปากไปเลย เดี๋ยวผมจัดการเอง พ่อโทรมาทำไม"

เฟิงหลินกลอกตาบน พูดไปพูดมาตัวเองก็เลือกไม่ถูกเหมือนกัน

"ชีพจรของสวีรั่วอิ่ง แกน่าจะรู้ดี เธอเหมาะจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์มาก ว่างๆ ก็ชี้แนะเธอหน่อย ฉันติดค้างตระกูลสวีไว้เรื่องหนึ่ง"

เฟิงเฉินพูดจบก็วางสาย

"เฮ้อ ยุ่งยากชะมัด"

เฟิงหลินส่ายหัว

......

เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิงหลินซ้อนมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าถังเชียนเชียนไปโรงเรียนอีกครั้ง

เรื่องที่เฟิงหลินจะมาเป็นครู เขาไม่ได้บอกเธอ

จนกระทั่งหลานโหรวพามาที่ห้องการเงิน 6 ห้องเรียนของถังเชียนเชียน

"ขอแนะนำหน่อยนะคะ นี่คือที่ปรึกษาคนใหม่ของพวกเธอ และเป็นครูสอนภาษาอังกฤษด้วย"

หลานโหรวยืนยิ้มอยู่หน้าชั้นเรียน ผายมือไปที่เฟิงหลิน "เขาเคยเรียนต่อต่างประเทศมาหลายปีเชียวนะคะ"

ถังเชียนเชียนอ้าปากค้าง

คนอย่างเฟิงหลินเนี่ยนะ เรียนต่อนอกมาหลายปี?

ไปเรียนต่อแอฟริกามาล่ะสิ?

เฟิงหลินกวาดตามองคนข้างล่าง มีอยู่ประมาณยี่สิบสามสิบคน

ห้องการเงิน 6 เป็นห้องสุดท้าย จำนวนคนเลยเกินๆ มาหน่อย

ถังเชียนเชียนนั่งอยู่แถวที่สอง ริมทางเดิน

ในห้องมีผู้ชายแค่ห้าคน ที่เหลือผู้หญิงล้วน

"เฟิงหลิน ฝากด้วยนะคะ"

หลานโหรวตบไหล่เฟิงหลิน แล้วเดินออกไป

เฟิงหลินนั่งลงที่โต๊ะหน้าชั้น เท้าคางมองนักศึกษา "มีคำถามอะไรถามมาได้เลย"

"อาจารย์คะ! อาจารย์มีแฟนหรือยังคะ"

ผู้หญิงผมสีน้ำตาลคนหนึ่งถามขึ้น

ทั้งห้องมีเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงดังขึ้นทันที

"พวกเธอไม่มีโอกาสหรอก ตัดใจซะ"

เฟิงหลินนั่งไขว่ห้าง ตอบเป็นภาษาอังกฤษ

"อย่ามาพ่นภาษาปะกิต ฟังไม่รู้เรื่องโว้ย!"

ไอ้หัวทองเจาะหูที่นั่งอยู่หลังสุด ตะโกนเสียงแข็ง

ห้องเรียนที่กำลังครึกครื้น เงียบกริบทันที

เฟิงหลินกำลังจะพูดอะไร ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินผ่านบันไดมา

ซ่งฝาน

มันอีกแล้ว

ดูท่าคงจะมาขู่เขาสินะ

"ไอ้น้อง ชื่ออะไรน่ะ? ห้าวเป้งจังนะ" เฟิงหลินถามยิ้มๆ

"ข้าต้องห้าวอยู่แล้ว! ลู่วิ่งยางสนามกีฬาก็พ่อข้าบริจาค เอ็งจะเรียกข้าเหมือนอาจารย์คนอื่นว่า จางเส้า (คุณชายจาง) ก็ได้นะ"

จางฮ่าวเทียนพูดหน้าตาย

"ที่แท้ก็เสี่ยจางเหรอ? ไม่นึกว่าจะรับจ็อบเป็นเด็กขายตัวด้วย" เฟิงหลินยิ้มกว้าง

"พรืด!"

ห้องที่เงียบกริบ ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

[จบแล้ว]