บทที่ 11 - คุณมาแต่งงานเหรอ?

บทที่ 11 - คุณมาแต่งงานเหรอ?

◉◉◉◉◉

เฟิงหลินได้ยินดังนั้น ก็รีบปล่อยมือถังเชียนเชียน เขาถามอย่างไม่แน่ใจ "จริงเหรอ"

"ฉันจะโกหกนายไปทำไม" ถังเชียนเชียนผายมือ

รูปถ่ายที่เฟิงหลินมีตอนนี้ มีทั้งหมดเก้าใบ เพราะรูปของสวีรั่วอิ่ง โดนโจวจื่ออิ่งเอาไปแล้วตั้งแต่แรก

นั่นหมายความว่า เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นสวีรั่วอิ่ง

เฟิงหลินไม่ได้หยิบออกมาทั้งหมด แต่ถามหยั่งเชิง "เธอบอกมาก่อน ว่าคนคนนั้นผมยาวหรือผมสั้น"

"ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย ฉันไม่บอก"

ถังเชียนเชียนแลบลิ้นปลิ้นตา เดินหนีออกไปข้างนอก

แต่เธอสังเกตว่า เฟิงหลินไม่ได้รั้งเธอไว้ ก็เลยหยุดเดิน "นายไม่อยากรู้จริงๆ เหรอ"

"ก็อยากรู้นะ แต่ก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น"

เฟิงหลินกลับไปนั่งลงบนโซฟา

"ฉันมีคำถามสองข้อ นายตอบมา แล้วฉันจะบอก"

ถังเชียนเชียนไม่รอให้เฟิงหลินปฏิเสธ ชิงถามก่อนเลย "ข้อแรก ทำไมถึงถอนหมั้นฉัน ข้อสอง ผู้หญิงพวกนี้เป็นอะไรกับนาย"

เฟิงหลินครุ่นคิดเล็กน้อย คำถามนี้บอกเธอไปตามตรง ก็คงไม่เสียหายอะไร

ในอนาคตคนที่จะขอถอนหมั้น คือถังเชียนเชียน นั่นก็นับเป็นทางเลือกที่ไม่เลว

"พวกนี้ล้วนเป็นคู่หมั้นของฉัน"

เฟิงหลินมองตาถังเชียนเชียน พูดเสียงเรียบ "ส่วนที่ถอนหมั้นเธอ คิดว่าเธอคงเข้าใจแล้วนะ ว่าฉันมีตัวเลือกที่ดีกว่า"

"พรืด!"

ถังเชียนเชียนหลุดขำออกมา เธอเดินยิ้มเข้ามาหา "เมื่อกี้ก็ไม่ได้ดื่มเหล้านี่นา พูดออกมาแบบนี้เชื่อตัวเองลงด้วยเหรอ"

"เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของเธอ ยังไงฉันก็บอกไปแล้ว"

ถังเชียนเชียนไม่เชื่อก็เป็นเรื่องปกติ

ตอนแรกที่พ่อโยนรูปถ่ายสิบใบมาให้เขา เขาเองก็ยังไม่เชื่อเลย

"คนในรูปที่ใส่เดรสสีดำผมยาว สวมแว่นตากรอบทอง นั่นคืออาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเรา ควบตำแหน่งรองคณบดี ชื่อหลานโหรว" ถังเชียนเชียนเฉลย

"เดรสสีดำ..."

เฟิงหลินหยิบรูปถ่ายออกมา แล้วก็เจอผู้หญิงคนนี้จริงๆ

ดูมีความรู้และภูมิฐานมาก

ให้ความรู้สึกอ่อนโยน ยิ่งใส่แว่นตาด้วยแล้ว ยิ่งดูเป็นผู้ดีมีการศึกษา

เฟิงหลินเก็บรูปอื่นเข้ากระเป๋า พินิจดูรูปถ่ายใบนี้อย่างละเอียด

เรื่องรูปร่าง สู้สวีรั่วอิ่งไม่ได้แน่นอน

แต่ก็ถือว่าอยู่ในระดับดีกว่ามาตรฐาน

เฟิงหลินเตรียมจะไปทำความรู้จักสักหน่อย ถ้านิสัยเหมือนหน้าตา อ่อนโยนดั่งสายน้ำ

เธอก็จะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

ถังเชียนเชียนเดินมานั่งลงบนโซฟาข้างเฟิงหลิน เบะปากพูดว่า "เลิกฝันกลางวันเถอะ อาจารย์หลานเป็นถึงเทพธิดาประจำมหาวิทยาลัย คนจีบแกเยอะแยะไปหมด"

เมื่อกี้ เธอเพิ่งรู้จากแม่ว่า เงินที่เฟิงหลินเอามาใช้หนี้ ได้มาจากการพนัน

แถมเงินทุนยังยืมเพื่อนมาอีก เห็นชัดว่าเฟิงหลินไม่ใช่คนรวย

"พรุ่งนี้เช้าไปโรงเรียนเรียกฉันด้วย"

เฟิงหลินเก็บรูปใบนี้ใส่กระเป๋า

"นายคงไม่คิดจะ..."

ถังเชียนเชียนพูดไม่ออก แต่ยังไงเฟิงหลินก็เป็นผู้มีพระคุณของบ้านเธอ จะปฏิเสธเขาก็คงไม่ได้

เธอพยักหน้ารับคำ แล้วเดินกลับห้องไป

......

เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิงหลินตื่นแต่เช้าตรู่ เขาเตรียมจะไปดูที่มหาวิทยาลัยสักหน่อย

ช่วงบ่ายค่อยติดต่อโจวเทียน จัดการเรื่องของสวีรั่วอิ่งให้จบ

เจ็ดโมงครึ่ง เฟิงหลินกับถังเชียนเชียนกินข้าวเช้าด้วยกันที่บ้านถังหง

สุดท้ายถังเชียนเชียนขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ให้เฟิงหลินซ้อนท้าย

ทั้งสองคนขี่ออกจากหมู่บ้านในเมือง ขึ้นถนนสายรอบเมือง มุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยเมืองเจียง

โดยปกติแล้ว มหาวิทยาลัยจะมีพื้นที่กว้างขวางมาก

ดังนั้นส่วนใหญ่จะสร้างอยู่แถบชานเมือง เมืองเจียงก็เช่นกัน

จากที่พักของถังเชียนเชียน ขี่มอเตอร์ไซค์ยี่สิบนาทีก็ถึง

"เชียนเชียน! แฟนเธอเหรอ"

"ไม่จริงน่า เชียนเชียน เธอมีแฟนแล้วเหรอ"

......

พอเห็นถังเชียนเชียนพาผู้ชายมาด้วย เพื่อนผู้หญิงที่รู้จักกัน ต่างพากันตกใจ

ในสายตาพวกเธอ ถังเชียนเชียนเป็นเด็กเรียนตัวยง

เรียนดี แถมยังทำงานพิเศษบ่อยๆ

ผู้ชายที่มาสารภาพรัก ไม่ว่าเป็นใคร เธอปฏิเสธหมด เหตุผลมีข้อเดียว

ก่อนเรียนจบไม่อยากมีความรัก

"ไม่ใช่!"

ถังเชียนเชียนรีบจอดรถ หน้าแดงระเรื่อ เธอผลักเฟิงหลินลงจากรถ ดุว่า "ถึงแล้ว นายไปหาเอาเอง!"

เฟิงหลินลงรถด้วยรอยยิ้ม ลูบหัวถังเชียนเชียนเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย

"เชียนเชียน! ผู้ชายคนนั้นหล่อจัง! ตัวสูงด้วย น่าจะสูงร้อยแปดสิบห้าได้มั้ง"

"ดูมีอายุหน่อยๆ เป็นรุ่นพี่ปีสามปีสี่เหรอ"

......

ถังเชียนเชียนรีบปฏิเสธพัลวัน "อย่ามั่วซั่ว แค่เจอกันกลางทาง เขาบอกไม่รู้จักทางไปมหาวิทยาลัย ฉันก็เลยพามาส่ง"

เฟิงหลินเข้ามาในมหาวิทยาลัย ตรงดิ่งไปที่ตึกอำนวยการ

ที่นั่นมีพนักงานต้อนรับนั่งอยู่คนหนึ่ง

เฟิงหลินเท้าแขนกับเคาน์เตอร์ ยิ้มถาม "ผมมาหารองคณบดี หลานโหรวครับ"

"ไม่ทราบว่านัดไว้หรือเปล่าคะ"

พนักงานสาวหน้ากลมมองเฟิงหลินแล้วถาม

"เปล่าครับ แต่ผมเป็นญาติเธอ" เฟิงหลินตอบยิ้มๆ

พนักงานสาวค้อนขวับ "คุณกลับไปเถอะค่ะ วันๆ หนึ่งมีคนแบบคุณมาไม่ต่ำกว่าสิบคน อย่าทำให้ฉันลำบากใจเลย"

เฟิงหลินกำลังคิดหาทาง จู่ๆ ประตูลิฟต์ด้านนั้นก็เปิดออก

ผู้หญิงสวมเดรสสีดำเดินออกมาจากลิฟต์

เธอถือหนังสือไว้ในอ้อมแขน สวมแว่นตากรอบทอง

คนคนนี้คือหลานโหรวนั่นเอง

เฟิงหลินหยิบรูปขึ้นมาเทียบดูอีกที พบว่าเป็นคนตรงหน้าจริงๆ เขารีบเดินเข้าไปหา

"สวัสดีครับ" เฟิงหลินทักทายด้วยรอยยิ้ม

"อืม สวัสดีค่ะ"

หลานโหรวยิ้มจางๆ เดินผ่านเฟิงหลินไปดื้อๆ

พอเห็นเฟิงหลินยังเดินตามมา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ ฉันต้องไปสอน"

เฟิงหลินพินิจดูหลานโหรว น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยนมาก

หลานโหรวมองเฟิงหลินด้วยสายตารังเกียจนิดๆ แล้วรีบเดินหนี

เฟิงหลินตามไปอีก ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร หลานโหรวก็ชิงพูดก่อน "ขอโทษนะคะ ฉันเป็นคนมีคู่หมั้นแล้ว ช่วยให้เกียรติกันด้วยค่ะ"

"คู่หมั้นของคุณ ชื่อเฟิงหลินใช่ไหมครับ"

เฟิงหลินหยิบบัตรประชาชนออกมา ยื่นให้หลานโหรว "ผมคือเฟิงหลิน"

รูม่านตาของหลานโหรวหดเกร็ง เธอจ้องมองบัตรประชาชนของเฟิงหลิน จำได้ว่าคุณปู่เคยบอกว่า คู่หมั้นของเธอชื่อเฟิงหลิน

เป็นไปได้ยังไง

คุณปู่ไม่ได้ล้อเล่น เธอมีคู่หมั้นจริงๆ ด้วย!

"คุณ... คุณมาแต่งงานเหรอคะ"

หลานโหรวไม่เคยคิดมาก่อน ว่าคู่หมั้นจะมาหาเธอด้วยตัวเอง

เธอคิดมาตลอดว่า นี่เป็นข้ออ้างที่คุณปู่ใช้ปฏิเสธคนอื่น

ดังนั้น นี่เลยกลายเป็นข้ออ้างที่เธอใช้ปฏิเสธผู้ชายทุกคน เวลาที่มีคนมาสารภาพรัก เธอก็จะบอกว่ามีคู่หมั้นแล้ว

นึกไม่ถึงว่าคู่หมั้นคนนี้ จะโผล่มาจริงๆ

"เดิมทีผมตั้งใจจะมาถอนหมั้น แต่พอเห็นคุณแล้ว รู้สึกว่าเราน่าจะคุยกันได้"

เฟิงหลินมองผู้หญิงตรงหน้า ให้ความรู้สึกสบายตามาก เขาอยากจะทำความรู้จักให้มากขึ้น

"ถอนหมั้น..."

หลานโหรวอดไม่ได้ที่จะกลอกตาบน จะเรียลไปไหน

เดิมทีจะมาถอนหมั้น แต่พอเห็นหน้าเธอก็ไม่อยากถอนแล้วงั้นสิ

"เดี๋ยวนะ!"

หลานโหรวนึกขึ้นได้ เมื่อกี้เฟิงหลินดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าหน้าตาเธอเป็นยังไง ตามหลักแล้วไม่น่าจะใช่เพราะรูปลักษณ์ภายนอก "ก่อนหน้านี้คุณมีรูปฉันเหรอคะ"

"มีครับ ความจริงแล้วผมเป็นคนเน้นความงามจากภายใน ผมชอบคนอ่อนโยน"

สิ้นเสียงเฟิงหลิน

ไกลออกไปมีเสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่น

ผู้ชายใส่สูทเดินลงมาจากรถเฟอร์รารี่สีแดง "เสี่ยวโหรว อรุณสวัสดิ์!"

หลานโหรวมองชายคนนั้น แล้วยิ้มบางๆ "อาจารย์ซ่งอรุณสวัสดิ์ค่ะ รบกวนช่วยจอดรถในช่องจอดด้วยนะคะ"

"วันนี้ผมไม่มีสอน จำได้ว่าคุณก็ไม่มีสอน ผมเหมาร้านอาหารที่เพิ่งเปิดใหม่ไว้ เที่ยงนี้ว่างไหมครับ"

ซ่งฝานถามยิ้มๆ

"ขอโทษด้วยค่ะ ช่วงเช้าฉันต้องไปประชุมที่กระทรวงศึกษาฯ" หลานโหรวปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เธอหันไปมองเฟิงหลิน "เฟิงหลิน พวกเราไปกันเถอะ"

"เฟิงหลิน?"

สีหน้าของซ่งฝานมืดครึ้มลงทันที เขาจำชื่อนี้ได้!

[จบแล้ว]