บทที่ 26: เสริมพลังพันเท่า

ตูม!

ในห้องนั่งเล่น อาซาเซลที่แต่งตัวเหมือนจระเข้กำลังเทเลพอร์ตไปมา พยายามจะงับหางยาวๆ ที่ลากตามหลังตัวเอง

ร็อดดี้นั่งอยู่บนโซฟา เมินพฤติกรรมงี่เง่าของเจ้าหมางั่งไปเลย

"ระบบ มอบความสามารถดูดซับพลังงานให้กับหลอดยานี่ จำไว้ว่าคือของเหลวข้างใน ไม่ใช่ตัวกระบอกฉีดยา!"

ร็อดดี้ถือกระบอกฉีดยาในมือ ข้างในมีของเหลวสีขาว

นั่นคือน้ำเกลือปกติ ฉีดเข้าเส้นได้ ปลอดภัย ไม่เป็นพิษ

ทันทีที่ร็อดดี้ออกคำสั่ง

แสงสีแดงจางๆ วาบขึ้นในฝ่ามือเขา แล้วจมหายเข้าไปในกระบอกฉีดยา

จากนั้น

น้ำเกลือในกระบอกก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

ดูเหมือนเลือดที่ถูกเจือจาง!

"ระบบ ความเข้ากันได้ของยานี้กับเจ้าหมางั่งของฉันเป็นเท่าไหร่?"

ร็อดดี้ถาม

"70%!"

ระบบตอบ

"แค่เจ็ดสิบเองเหรอ มันต่ำไปหน่อยนะ"

ร็อดดี้ส่ายหัว อัตราพลาดสามสิบเปอร์เซ็นต์มันสูงเกินไป

แม้บางครั้งเขาจะรำคาญหมางั่งตัวนี้ แต่ก็ไม่ได้อยากให้มันตายหรอก

งั้นช่างมันก่อน

รอคราวหน้าที่ได้ความเข้ากันได้สูงกว่านี้ ค่อยพิจารณาฉีดให้มัน

คิดแล้ว ร็อดดี้ก็เก็บกระบอกฉีดยาใส่กล่อง ก่อนจะโยนเข้าไปในพื้นที่ต่างมิติ แยกไว้เป็นโซนเฉพาะกันของพัง

"ติ๊ง~!"

"มอบความสามารถดูดซับพลังงานของเซบาสเตียน ชอว์ให้ไอเท็มเป้าหมายสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับการเสริมพลังความสามารถดูดซับพลังงานหนึ่งพันเท่า!"

"เท่าไหร่นะ?"

ร็อดดี้ยืนพรวดขึ้นอย่างตื่นเต้น

"พันเท่า? ระบบ นายแน่ใจนะ?!"

ระบบเงียบ

แต่ไม่เป็นไร เพราะร็อดดี้ไม่ได้ฟังผิด

เขาแค่ตื่นเต้นเกินไป

เพราะนี่คือความสามารถของแบล็กคิง!

แล้วผลสุ่มดันได้เสริมพลังพันเท่าอีก?!

ช่วงนี้ดวงเขาจะพุ่งแรงไปไหมเนี่ย?

หรืออีกพักหนึ่งจะซวยยาว?

ร็อดดี้อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้

แต่ถึงต้องแลกด้วยดวงซวยระยะหนึ่ง เขาก็ยอม

เดิมทีความสามารถของแบล็กคิงก็โกงมากอยู่แล้ว

ตอนนี้เสริมพลังอีกพันเท่า!

มันจะน่ากลัวขนาดไหนกัน?

แม้แต่ร็อดดี้เองก็จินตนาการไม่ออกว่าความสามารถดูดซับพลังงานที่เสริมพันเท่าจะเป็นยังไง

เขามองไปที่หน้าต่างระบบโดยไม่รู้ตัว

อยากยืนยันอีกครั้งว่ามันพันเท่าจริงๆ

อย่าให้เป็นแค่ตาฝาดเลย

…

【ระบบมิวแทนท์ที่แข็งแกร่งที่สุด】

【ตัวละคร: ร็อดดี้】

【เพศ: ชาย】

【อายุ: 23 ปี】

【ความสามารถที่เปิดใช้งานแล้ว】

[ฟื้นฟูตัวเองอย่างรวดเร็ว Lv2. ระดับเดลต้า]

[เทเลพอร์ต Lv2. ระดับอัลฟ่า. เสริมพลัง 100 เท่า]

[พลังมหาศาล Lv2. ระดับเดลต้า. เสริมพลัง 8 เท่า]

[สายตายาวไกล Lv2. ระดับเดลต้า. เสริมพลัง 5 เท่า]

[ครอสเดรส Lv2. ระดับเดลต้า. เสริมพลัง 50 เท่า]

[ไมโครสเปซ Lv2. ระดับเดลต้า. เสริมพลัง 120 เท่า]

【ดูดซับพลังงาน Lv2. ระดับอัลฟ่า. เสริมพลัง 1000 เท่า】

【ความสามารถ ที่ยังไม่เปิดใช้งาน】

【ไม่มี】

…

พันเท่าจริงๆ!

เห็นข้อมูลบนหน้าจอชัดเจน ร็อดดี้ก็โล่งอก

ไม่ได้ตาฝาด

"สมแล้วที่ดูดซับพลังงานเป็นระดับอัลฟ่า ไม่รู้ว่าจะถือว่าเป็นตัวสำรองระดับโอเมก้าได้ไหม?"

ร็อดดี้คิดในใจ

แต่ถึงดูดซับพลังงานจะยังไม่ถึงศักยภาพระดับโอเมก้า หลังจากถูกระบบเสริมพันเท่า ใครจะกล้าบอกว่าผลลัพธ์มันด้อยกว่าความสามารถระดับโอเมก้า?

ยิ่งไปกว่านั้น

โอเมก้าเป็นแค่ศักยภาพ

จะพัฒนาไปได้ไกลแค่ไหน ขึ้นอยู่กับความพยายามและเวลาของมิวแทนท์เอง!

แต่การเสริมพลังของระบบคือเพิ่มให้ตรงๆ

แม้ตอนนี้ดูดซับพลังงานของร็อดดี้จะพัฒนาแค่ Lv2 แต่ผลลัพธ์จริงคือแรงกว่าการพัฒนา Lv2 ปกติถึงพันเท่า!

ถ้าเขาพัฒนาเป็น Lv3 ก็จะเท่ากับ Lv3 ปกติคูณพัน

ความสามารถ ที่พัฒนา Lv5 จะต้องแรงกว่า Lv2 พันเท่าหรือเปล่า?

ไม่แน่เสมอไป!

นั่นหมายความว่า

แม้ดูดซับพลังงานของร็อดดี้จะยังแค่ Lv2 แต่ผลลัพธ์จริงอาจแรงกว่าคนที่พัฒนาไปถึง Lv5 แบบปกติ!

คิดถึงตรงนี้ ร็อดดี้ก็ชกตัวเองหนึ่งหมัด

ความรู้สึกเหมือนแค่แตะเบาๆ ไม่มีแรงกระแทกเลย

เพราะพลังงานจลน์จากหมัดนั้น ถูกดูดซับไปทันทีที่สัมผัสร่างกาย!

"ดี แต่ยังไม่พอ!"

ร็อดดี้มองไปรอบๆ แล้วเห็นอาซาเซลที่ยังไล่งับหางตัวเองอยู่

"อาซาเซล มานี่!"

ร็อดดี้ตะโกน

พอได้ยินเสียงเรียกของเจ้านาย อาซาเซลก็หายวับไป

พอปรากฏตัวอีกที ก็ยืนอยู่ตรงหน้าร็อดดี้แล้ว

ควันสีแดงลอยจางๆ

ร็อดดี้ยื่นมือออกไปตรงหน้าอาซาเซล

"มา งับฉัน!"

???

อาซาเซลเอียงหัว มองเจ้านายด้วยสายตาใสซื่อ

ไม่เข้าใจว่าเจ้านายหมายถึงอะไร

จากนั้น

มันก็แลบลิ้นออกมาเลียฝ่ามือร็อดดี้ ฮั่บๆ

"หมางั่ง ฉันไม่ได้ให้เลีย ฉันให้กัด!"

ร็อดดี้พูดอย่างหมดคำจะพูด

แต่อาซาเซลไม่มีทางกัดเขา

ยังคงเลียต่อ

"ช่างเถอะ ฝากความหวังกับนายไม่ได้แล้ว ไปเล่นเองไป!"

ร็อดดี้ส่ายหัว โบกมือไล่หมางั่งไปเล่น

พอจัดการหมาเสร็จ ร็อดดี้ก็ลุกขึ้นเดินไปที่คลังอาวุธ

ปิดประตูคลังอาวุธ พื้นที่ด้านในกับด้านนอกถูกแยกอย่างสมบูรณ์

ผนังคลังอาวุธบุด้วยฉนวนกันเสียงชั้นดี ต่อให้จุดประทัดข้างใน ข้างนอกก็ไม่ได้ยิน

ร็อดดี้หยิบปืนขึ้นมา จ่อปากกระบอกปืนเข้าหาฝ่ามือตัวเองแล้วลั่นไก

ตูม!

กระสุนพุ่งชนฝ่ามือทันที

แต่ร็อดดี้ไม่รู้สึกถึงแรงกระแทกใดๆ

กระสุนนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือ ไม่มีแม้แต่รอยบุบ รูปร่างตอนยิงออกมายังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น!

"ปืนไม่มีอันตรายกับฉันอีกต่อไปแล้ว"

ร็อดดี้ยิ้มอย่างมั่นใจ

จากนั้นเขาทดสอบอาวุธชนิดอื่น

ผลลัพธ์เหมือนกันหมด

ไม่มีผลกับเขาเลย!

อันตรายเป็นศูนย์!

เดินออกจากคลังอาวุธ มุมปากของร็อดดี้ยกขึ้นไม่หยุด

"ครั้งนี้ ฉันไร้เทียมทานแล้ว!"

……….